Παπανδρέου: Μιλάνε για διάσπαση, εμείς μιλάμε για λύτρωση – Ποιοι ήταν στην ομιλία

« Όσοι δεν θέλουν να κατα­λά­βουν, μιλάνε για διά­σπαση.Εμείς μιλάμε για λύτρωση. Μιλάμε για δημιουρ­γική ρήξη» δήλωσε ο Γιώργος Παπαν­δρέου ,παρου­σιά­ζο­ντας σε ένα κατά­με­στο Μουσείο Μπενάκη το νέο κόμμα του Κίνημα Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών.

« Η απόφαση αυτή ήταν από τις δυσκο­λό­τε­ρες στη ζωή μου» είπε ο κ. Παπαν­δρέου σχετικά με την δημιουρ­γία του νέου κόμ­μα­τος.

Απα­ντώ­ντας στις βολές της Χαρι­λάου Τρι­κούπη και του Ευάγ­γε­λου Βενι­ζέ­λου ο Γ. Παπαν­δρέου τους εγκά­λεσε:«κλεί­νουν τα αυτιά στους χιλιά­δες συμπο­λί­τες μας, πρώην και νυν μέλη και φίλους του ΠΑΣΟΚ, που ζητού­σαν κάτι να γίνει επι­τέ­λους για να στα­μα­τή­σει ο αφα­νι­σμός των αξιών μας από τον πολι­τικό χάρτη της χώρας.Τους αγνοούν».

Επέλεξα, για άλλη μία φορά, το δύσκολο δρόμο.Επέλεξα, να βάλω και πάλι το κεφάλι μου στο ντορβά και να αναλάβω πρω­το­βου­λία δημιουρ­γι­κής ρήξης

Επι­σή­μανε πως στόχος του είναι «η εκ νέου σύνθεση των δυνά­μεων της προόδου από τη βάση – και στη βάση των αξιών μας, όχι με παι­χνί­δια κορυφής που δεν αφορούν κανένα».

Δια­βε­βαί­ωσε πως τα πολι­τικά του κίνητρα ήταν πάντα το συμ­φέ­ρον της πατρί­δας, το κοινό καλό το δίκαιο και το σωστό.

«Αν σκε­φτό­μουν το προ­σω­πικό μου όφελος, θα βολευό­μουν σε αυτά που μου πρό­τει­ναν.Τη σιγου­ριά της επα­νε­κλο­γής, τη σίγουρη βου­λευ­τική έδρα. Με αντάλ­λαγμα, τι; Τη σιωπή μου σε μια επί­πλα­στη ενότητα, που βυθίζει μία ολό­κληρη παρά­ταξη στην ανυ­πο­λη­ψία και που οι περισ­σό­τε­ροι καταγ­γέλ­λουν στις μεταξύ τους συζη­τή­σεις, αλλά “κατα­πί­νουν” δημο­σίως» είπε αφή­νο­ντας αιχμές για τις προ­σφο­ρές που δέχθηκε από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

«Επέλεξα, για άλλη μία φορά, το δύσκολο δρόμο.Επέλεξα, να βάλω και πάλι το κεφάλι μου στο ντορβά και να αναλάβω πρω­το­βου­λία δημιουρ­γι­κής ρήξης με το κομ­μα­τικό κατε­στη­μένο» είπε και κατέ­ληξε « Αυτός είμαι.Αυτός ήμουν.Αυτός θα είμαι πάντα».

Απο­λο­γού­με­νος για τις απο­φά­σεις και τις επι­λο­γές του είπε «Όταν μαζί με πολλούς συντρό­φους σηκώ­σαμε το βάρος μιας επα­πει­λού­με­νης χρε­ο­κο­πίας – ανα­λαμ­βά­νο­ντας βάρος που δεν μας ανα­λο­γούσε – το έκανα για την πατρίδα, χωρίς να υπο­λο­γίζω το κεφάλι μου. Πόνεσα για τις απο­φά­σεις μου. Πολύ.Και περισ­σό­τερο βλέ­πο­ντας ότι δεν είχαμε χρόνο να είναι ακρι­βο­δί­καιες» . Και κατέ­ληξε «αλλά δεν φυγο­μά­χησα, δεν κρύ­φτηκα, δεν πέταξα την καυτή πατάτα σε άλλον,δεν έπαιξα τη χώρα στα ζάρια».

Για το νέο ξεκί­νημα του είπε «Το σημε­ρινό μας ξεκί­νημα, δεν είναι ξεκί­νημα για να γίνουμε μέρος του συστή­μα­τος.Αντι­θέ­τως είναι για να ενι­σχυ­θεί η αντι­συ­στη­μική φωνή, η φωνή των αλλαγών που χρειά­ζε­ται επι­τέ­λους η χώρα μας».

Ποιοι ήταν εκεί

Πλήθος κόσμου στην είσοδο του Μου­σείου Μπενάκη υπο­δέ­χτη­καν τον Γιώργου Παπαν­δρέου στις έξι και δέκα το από­γευμα, ενώ νωρί­τερα είχαν υπο­δε­χθεί θερμά τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που έκαναν την εμφά­νιση τους λίγο πριν την επίσημη πρώτη του Κινή­μα­τος Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών.

Στην αίθουσα του Μου­σείου Μπενάκη επι­κρα­τεί το αδια­χώ­ρητο, καθώς πάνω από 600 άτομα βρί­σκο­νται εκεί.

Ανάμεσά τους οι: Δημή­τρης Ρέππας, που εμφα­νί­στηκε γύρω στις 17.30, ο Πέτρος Λάμπρου πρώην στέ­λε­χος του ΠΑΣΟΚ, ο Θανάσης Τσούρας, η πρώην βου­λευ­τής Ρου­δούλα Ζήση, ο πρώην βου­λευ­τής Φθιώ­τι­δας Νίκος Τσώνης, ο βου­λευ­τής Συμεών Κεδί­κο­γλου, ο πρώην εκπρό­σω­πος Τύπου του Γιώργου Παπαν­δρέου Νίκος Αθα­να­σά­κης, ο Θάνος Μωραί­της, ο Φίλιπ­πος Σαχι­νί­δης,ο περι­φε­ρειάρ­χης Κρήτης Σταύρος Αρνα­ου­τά­κης, ο περι­φε­ρειάρ­χης Δυτικής Ελλάδας Από­στο­λος Κατσι­φά­ρας.

Ιδιαί­τερα επι­ση­μάν­θηκε η παρου­σία του Χρήστου Αηδόνη ο οποίος είχε ακο­λου­θή­σει τον Ανδρέα Λοβέρδο μετά την απο­χώ­ρηση από το ΠΑΣΟΚ.

Αξιο­ση­μεί­ωτη και η παρου­σία της πρώην υπουρ­γού της ΝΔ Ελσας Παπα­δη­μη­τρίου την οποία έσπευ­σαν να χαι­ρε­τί­σουν όλα τα μέλη της οικο­γέ­νειας Παπαν­δρέου και η οποία σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες θα είναι στα ψηφο­δέλ­τια.

Στο Μουσείο Μπενάκη κατέ­φθα­σαν επίσης: ο Θανάσης Παπα­γε­ωρ­γίου ή αλλιώς «γάτος» (όπως τον απο­κα­λού­σαν στη Χαρι­λάου Τρι­κούπη) το ιστο­ρικό στέ­λε­χος του οργα­νω­τι­κού τομέα του ΠΑΣΟΚ, οι πρώην υπουρ­γοί Σωκρά­της Ξινίδης και Δημή­τρης Δρού­τσας, ο πρώην πρό­ε­δρος του ΟΑΕΔ Ηλίας Κικί­λιας.

Στις παρέες των νεό­τε­ρων η πρώην αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Μαρία Καρα­κλιούμη και ο πρώην συνερ­γά­της του Γιώργου Παπαν­δρέου, Αλέ­ξαν­δρος Χατζό­που­λος.

Ο αδελφός του Νίκος και η σύζυγός του Αλεξία έφτασαν λίγο πριν τις έξι το από­γευμα, ενώ λίγα αργό­τερα κατέ­φθασε και ο Αντρί­κος Παπαν­δρέου.

Χαρα­κτη­ρι­στικό του ενθου­σια­σμού και του κλί­μα­τος που επι­κρα­τεί η τερα­στίων δια­στά­σεων σημαία που κυμα­τί­ζει με το πρόσωπο του Ανδρέα Παπαν­δρέου.

Η μουσική υπό­κρουση της επί­ση­μης πρώτης περιε­λάμ­βανε τρα­γού­δια όπως το «Πέρασε η μπόρα», «Δυνατά δυνατά», επι­τυ­χίες του Πορ­το­κά­λο­γλου και από το διεθνές ρεπερ­τό­ριο επέ­λε­ξαν το κομμάτι των U2 «Where the streets have no name».

Ολό­κληρη η ομιλία του Παπαν­δρέου

«Ελλη­νί­δες, έλληνες,

Φίλες και Φίλοι,

Από τα βάθη της καρδιάς μου ένα ευχα­ρι­στώ για την δυνα­μική και συνει­δητή συμ­με­τοχή σας στο νέο μας ξεκί­νημα.

Ένα θερμό καλω­σό­ρι­σμα σε κάθε ενεργό πολίτη που θα υπο­γρά­ψει το κείμενο της δια­κή­ρυ­ξής μας σήμερα και όλες τις επό­με­νες ημέρες, όταν θα οργώ­νουμε την Ελλάδα, για το Κίνημα Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών, το Κίνημά μας.

Απο­τε­λεί ένα κείμενο – συμ­βό­λαιο μεταξύ μας, για μια κοινή, δημιουρ­γική πορεία. Μια πορεία που γεν­νιέ­ται για σας, με εσάς, από εσάς. Μια πορεία με καθαρό πολι­τικό στίγμα και όραμα.

Μας ρωτάνε, ποιοι είμαστε; Τι πρε­σβεύ­ουμε;

Απα­ντάμε: Εμείς δεν ξεκι­νάμε από το μηδέν.

Ξεκι­νάμε από την αρχή.

Και αρχή είναι οι αξίες μας. Αξίες που μας ένωσαν και μας ενώνουν.

Εμπνε­ό­μα­στε από τις αξίες και τις ζωντα­νές παρα­δό­σεις του Ανθρω­πι­σμού, του Δια­φω­τι­σμού, του Πολι­τι­κού Φιλε­λευ­θε­ρι­σμού, του Δημο­κρα­τι­κού Σοσια­λι­σμού και της Οικο­λο­γίας.

Οι αξίες του Ανθρω­πι­σμού είναι και η πίστη μας στην ελευ­θε­ρία του ανθρώ­που, την προ­στα­σία κάθε ατόμου από δια­κρί­σεις, από την περι­θω­ριο­ποί­ηση ή ακόμα τη βία, λόγω φύλου, κατα­γω­γής, εθνό­τη­τας, ηλικίας, πολι­τι­κής άποψης, σεξουα­λι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού, θρη­σκευ­τι­κών ή άλλων πεποι­θή­σεων.

Είναι η δέσμευσή μας να αγω­νι­στούμε για θεσμούς που προ­στα­τεύ­ουν και σέβο­νται την προ­σω­πι­κό­τητα και τα δικαιώ­ματα κάθε πολίτη.

Ανθρω­πι­σμός σημαί­νει και δέσμευσή μας για ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια.

Οι αξίες του Δια­φω­τι­σμού – η πίστη μας να υπε­ρα­σπι­στούμε τον ορθο­λο­γι­σμό με παρ­ρη­σία, να ανα­ζη­τούμε τις αλή­θειες απέ­να­ντι στην δημα­γω­γία, τον δογ­μα­τι­σμό, τον φοντα­με­ντα­λι­σμό, αλλά και την συνο­μω­σιο­λο­γία και τον λαϊ­κι­σμό.

Δια­φω­τι­σμός σημαί­νει και δέσμευσή μας για έναν πολίτη ενη­με­ρω­μένο, μέσα από τη συνεχή παιδεία, την αυτο­μόρ­φωση. Θεμέλιο λίθο της κρι­τι­κής σκέψης, της και­νο­το­μίας και πάντα προ­ϋ­πό­θεση της συμ­με­το­χι­κής δημο­κρα­τίας.

Οι αξίες της Δημο­κρα­τίας και του Πολι­τι­κού Φιλε­λευ­θε­ρι­σμού είναι η πίστη μας στις δυνα­τό­τη­τες του πολίτη, του δήμου – με την αρχαία έννοια της λέξης-, δηλαδή οι πολίτες να ελέγ­χουν την εξουσία, να πολε­μούν την υπερ­συ­γκέ­ντρωσή της, την αυθαι­ρε­σία της.

Δέσμευσή μας για μια κοι­νω­νία, ευνο­μού­μενη, όπου θα εδραιώ­νε­ται η ισχύς του δικαίου και όχι το δίκιο του ισχυρού.

Με τον πολίτη ενεργό συμ­μέ­τοχο, αυτό­νομο, συν­δια­μορ­φωτή ατομικά και συλ­λο­γικά, δημιουργό και υπε­ρα­σπι­στή θεσμών που προ­στα­τεύ­ουν τη θεμε­λιώδη αρχή της Ελευ­θε­ρίας και της ανοι­χτής πλου­ρα­λι­στι­κής κοι­νω­νίας.

Οι αξίες του Σοσια­λι­σμού, είναι η πίστη μας για κοι­νω­νική δικαιο­σύνη, ισότητα και αλλη­λεγ­γύη. Αλλη­λεγ­γύη σημαί­νει και δέσμευσή μας για δικαιο­σύνη ανάμεσα στις κοι­νω­νι­κές

ομάδες, ανάμεσα στις γενιές, αλλά και ευθύνη για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος.

Κοι­νω­νική δικαιο­σύνη σημαί­νει δέσμευσή μας για ένα νέο κοι­νω­νικό συμ­βό­λαιο, για ισο­νο­μία, δίκαιη κατα­νομή βαρών και διανομή πλούτου.

Ισότητα σημαί­νει και δέσμευσή μας να αγω­νι­στούμε απέ­να­ντι σε κάθε μορφή ανι­σό­τη­τας που στερεί θεμε­λιώδη δικαιώ­ματα και δυνα­τό­τη­τες των πολιτών.

Οι αξίες της οικο­λο­γίας είναι η πίστη μας ότι το μοντέλο ανά­πτυ­ξης μπορεί να είναι βιώσιμο, δημιουρ­γικό, δίκαιο μόνο αν ανα­δεί­ξουμε το φυσικό μας περι­βάλ­λον και πολι­τι­σμό ως προ­τέ­ρημα και πλε­ο­νέ­κτημα. Σημαί­νει ότι εμπνε­ό­μα­στε από τους κανόνες του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος, όπως το σεβασμό της οικο-πολυμορφίας, βιο-ποικιλότητας και αυτο­νο­μίας, της απο­κε­ντρω­μέ­νης συμ­βί­ω­σης, της ισο­πο­λι­τείας και ατα­ξι­κό­τη­τας.

Μας ρωτάνε, σε ποιους απευ­θυ­νό­μα­στε;

Ποιους θέλουμε να εκφρά­σουμε;

Απα­ντάμε πως φιλο­δο­ξούμε να εκφρά­σουμε μια κοι­νω­νική συμ­μα­χία που είναι ταυ­το­χρό­νως Συμ­μα­χία Δικαιο­σύ­νης και Δημιουρ­γίας, βάσει των αξιών και των

αρχών μας.

Πολι­τική απο­στολή μας, δέσμευση και υπο­χρέ­ωση μας, είναι να σφυ­ρη­λα­τή­σουμε τη συμ­μα­χία αυτή, να την εκφρά­σουμε πολι­τικά.

Από την μια, ακρι­βο­δί­καιη προ­στα­σία όσων έχουν ανάγκη.

Από την άλλη, υπο­στή­ριξη των δημιουρ­γι­κών δυνά­μεων για να ανα­δεί­ξουν το ταλέντο τους, να εφαρ­μό­σουν τις ιδέες τους και να απο­λαύ­σουν τους καρπούς των κόπων τους.

Και πάνω από όλα, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι, τα δικαιώ­ματα συνε­πά­γο­νται υπο­χρε­ώ­σεις. Γι’ αυτό και δεν θα επι­τρέ­ψουμε ποτέ ξανά ο λογα­ρια­σμός να σταλεί στην επομένη γενιά.

Η συμ­μα­χία Δικαιο­σύ­νης και Δημιουρ­γίας, ενώνει πολι­τικά όλους και όλες που αγω­νί­ζο­νται να δουν τη χώρα να αλλάζει ριζικά προς το καλύ­τερο, που αγω­νί­ζο­νται να εμπε­δω­θούν κανόνες δια­φά­νειας που να ισχύουν για όλους, χωρίς εξαι­ρέ­σεις.

Μας ρωτάνε, με ποιους συγκρουό­μα­στε;

Ποιος είναι ο αντί­πα­λός μας;

Το 1974, μετά την εθνική τρα­γω­δία της Κύπρου και την κατάρ­ρευση της δικτα­το­ρίας, λαϊκή απαί­τηση έγινε η απε­λευ­θέ­ρωση της Ελλάδας. Όραμα του λαού μας, να απε­ξαρ­τη­θούμε από τη ρίζα της συμ­φο­ράς: την εξάρ­τησή μας από ξένες δυνά­μεις που ήθελαν κυβερνήσεις-πιόνια, δημο­κρα­τίες ελεγ­χό­με­νες και

λαούς υπο­ταγ­μέ­νους. Η απε­ξάρ­τησή μας απο­τε­λούσε όρο και ελά­χι­στη προ­ϋ­πό­θεση για να εδραιω­θεί η λαϊκή κυριαρ­χία, αλλά και να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η κοι­νω­νική δικαιο­σύνη.

Αυτό ήταν το μεγάλο στοί­χημα, ο πατριω­τι­κός αγώνας, που ενέ­πνευσε και την Ιδρυ­τική Πράξη της 3ης του Σεπτέμ­βρη του 1974.

Σήμερα, το 2015, o κύκλος της μετα­πο­λί­τευ­σης κλείνει.

Απαί­τηση των Ελλήνων πολιτών, είναι η απε­λευ­θέ­ρωσή μας από μια νέα εξάρ­τηση, που έχει τη ρίζα της στην αιχ­μα­λω­σία των δημο­κρα­τι­κών μας θεσμών. Αιχ­μα­λω­σία από μηχα­νι­σμούς ενός οικο­νο­μι­κού, πολι­τι­κού και μιντια­κού κατε­στη­μέ­νου, που υπη­ρε­τεί­ται από ένα πελα­τειακό σύστημα δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Παρά τα μεγάλα επι­τεύγ­ματα των προ­ο­δευ­τι­κών κυβερ­νή­σεων της μετα­πο­λί­τευ­σης, πελα­τεια­κές δομές, αντι­λή­ψεις, νοο­τρο­πίες και συμπε­ρι­φο­ρές, επι­βιώ­νουν, δια­χέ­ο­νται και κυριαρ­χούν. Αυτές ευθύ­νο­νται για την υπο­νό­μευση των δημο­κρα­τι­κών λει­τουρ­γιών, την περι­θω­ριο­ποί­ηση του πολίτη από την πολι­τική, την εξάρ­τηση της αυτο­διοί­κη­σης από ένα συγκε­ντρω­τικό κράτος, τη γιγά­ντωση

των κοι­νω­νι­κών ανι­σο­τή­των, τη στρεβλή ανά­πτυξη και τελικά, τη σπατάλη του πλούτου και των δυνά­μεων του Ελλη­νι­κού λαού.

Οι στρε­βλώ­σεις και οι εξαρ­τή­σεις αυτές, αντί να αντι­με­τω­πι­στούν

δημιουρ­γώ­ντας ένα κράτος δικαίου, ενι­σχύ­θη­καν συνει­δητά από συντη­ρη­τι­κές κυβερ­νή­σεις. Ο τρόπος δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας από τη συντή­ρηση, μας κατέ­στησε ευά­λω­τους στη διεθνή χρη­μα­το­πι­στω­τική κρίση και έκθε­τους όσον αφορά στην εκπλή­ρωση των ευρω­παϊ­κών μας υπο­χρε­ώ­σεων. Πέραν του ότι παρέ­δωσε

ελλείμ­ματα και χρέη, υπο­νό­μευσε τη διεθνή μας αξιο­πι­στία και οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα μιας νέας εθνικής τρα­γω­δίας, στο φάσμα μιας χρε­ο­κο­πίας και την κοι­νω­νία σε μια σκληρή δοκι­μα­σία.

Σήμερα, η απαί­τηση των Ελλήνων πολιτών για απε­λευ­θέ­ρωση από τα δεσμά αυτού του πελα­τεια­κού συστή­μα­τος, μπορεί και πρέπει να μετα­σχη­μα­τι­στεί σε ένα κίνημα αξιών.

Απα­ντάμε, λοιπόν – σε όσους μας ρωτούν με ποιούς συγκρουό­μα­στε: Η δια­κή­ρυξή μας, είναι απο­λύ­τως καθαρή και σαφής. Περι­γρά­φει τους στόχους και καλεί όλους στον αγώνα, γιατί συγκρο­τούμε μέτωπο απέ­να­ντι σε όσους κυνη­γούν την εξουσία ως λάφυρο για ιδιο­ποί­ηση, σε όσους θεωρούν ότι μπορούν να παρα­σι­τούν σε βάρος του δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος.

Συγκρο­τούμε μέτωπο απέ­να­ντι σε όσους θεωρούν ότι έχουν το προ­νό­μιο να αυθαι­ρε­τούν χωρίς να λογο­δο­τούν.

Συγκρο­τούμε μέτωπο απέ­να­ντι στην αντί­ληψη της συντή­ρη­σης, δεξιάς και αρι­στε­ρής, αλλά και σε όσους ταυ­τί­στη­καν μαζί της. Τη συντή­ρηση, που αντι­με­τω­πί­ζει το δημόσιο σαν πελα­τειακό λάφυρο, που υπο­νο­μεύει τη δημο­σιο­νο­μική υπευ­θυ­νό­τητα με τον διαρκή κίνδυνο εκτρο­χια­σμού της οικο­νο­μίας.

Αντί­πα­λός μας το σύστημα του πελα­τεια­κού καπι­τα­λι­σμού, και ένα κατε­στη­μένο που άφησε αυτές τις αντι­λή­ψεις και τις πρα­κτι­κές να γιγα­ντω­θούν, να οδη­γή­σουν τη χώρα στο γκρεμό και να πνίξουν τις δυνα­τό­τη­τες του λαού και της πατρί­δας μας.

Συγκρο­τούμε μέτωπο απέ­να­ντι στον νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό εδώ στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, και κυρίως απέ­να­ντι στις παλιές και νέες ανι­σό­τη­τες που αυτό παράγει.

Μας ρωτάνε, τι λέμε που δεν λένε οι άλλοι;

Ποια είναι η βασική πολι­τική μας πρόταση; Απα­ντάμε: Η εμπει­ρία πέντε ετών από το ξέσπα­σμα της κρίσης, που σοβούσε χρόνια,

οδηγεί σε ένα πολύ απλό συμπέ­ρα­σμα, για το οποίο δεν μιλάει κανείς ή για την ακρί­βεια, όλοι μιλάνε και τσα­κώ­νο­νται για όλα, εκτός από την ταμπα­κιέρα.

Εμείς, λέμε: Η Ελλάδα δεν πρό­κει­ται να απο­φύ­γει ορι­στικά τον κίνδυνο, δεν πρό­κει­ται να μπορεί να αντι­με­τω­πί­σει τις μεγάλες προ­κλή­σεις των αλλαγών που ζούμε ή επέρ­χο­νται, δεν πρό­κει­ται να υπερβεί την κρίση και να ανα­κάμ­ψει ορι­στικά, αν δεν αλλάξει ορι­στικά, συθέ­μελα, στη βάση αρχών και αξιών για μία σύγ­χρονη λει­τουρ­γική δημο­κρα­τία. Χρειά­ζε­ται την επα­νά­σταση του αυτο­νό­η­του. Αυτή η επα­νά­σταση βασί­ζε­ται στην βαθιά πεποί­θησή μας ότι η Ελλάδα μπορεί.

Αρκεί να πιστέ­ψει στον εαυτό της.

Αρκεί να μην θεω­ρούμε ότι για όλα τα δεινά φταίνε κάποιοι ξένοι προ­στά­τες ή από την άλλη ότι η σωτηρία μας, η λύση των πάντων, θα έρθει ως δια μαγείας όταν εμφα­νι­στεί κάποιος ξένος προ­στά­της.

Όσο κι αν μας επη­ρε­ά­ζει το ευρω­παϊκό και διεθνές περι­βάλ­λον, όσο και αν ο αγώνας των δημο­κρα­τών και σοσια­λι­στών είναι και αγώνας ευρω­παϊ­κός, είναι αγώνας διε­θνι­στι­κός, τόσο έχουμε χρέος να δια­τρα­νώ­νουμε την πίστη μας σε μια αλήθεια, ότι ο δικός μας πατριω­τι­σμός εδρά­ζε­ται στην πεποί­θηση ότι μπο­ρούμε εμείς οι Έλληνες, μαζί και συλ­λο­γικά, να αλλά­ξουμε την Ελλάδα.

Αν δεν το κάνουμε εμείς, κανείς δεν θα το κάνει.

Και όταν εμείς συλ­λο­γικά το κάνουμε, όσοι και να μας επι­βου­λεύ­ο­νται δύσκολα θα πετύ­χουν.

Ο τόπος μας, σήμερα, έχει απόλυτη ανάγκη ενός πολι­τι­κού φορέα που θα εκφρά­ζει καθαρά και θα υλο­ποιεί με αξιο­πι­στία και χωρίς συμ­βι­βα­σμούς στην πράξη την συλ­λο­γική μας δέσμευση για προόδο, ενώ­νο­ντας τις δυνά­μεις της προ­ο­δευ­τι­κής αλλαγής απέ­να­ντι στην δεξιά ή αρι­στερή συντή­ρηση και όσους ταυ­τί­στη­καν μαζί της.

Εμείς λέμε, λοιπόν, ότι θα δου­λέ­ψουμε, θα πιέ­σουμε, θα παλέ­ψουμε για να απο­κτή­σει η Ελλάδα το δικό της Ελλη­νικό Σχέδιο. Σχέδιο πατριω­τικό, που κανείς δεν μας επι­βάλ­λει. Που επι­λέ­γουμε εμείς, είναι κτήμα του Έλληνα και της Ελλη­νί­δας. Ελλη­νικό σχέδιο και θεσμοί που λει­τουρ­γούν με τον πολίτη συμ­μέ­τοχο και

τελικό κριτή. Έτσι θα οικο­δο­μη­θεί η Μετα­πε­λα­τειακή Ελλάδα, μία Ελλάδα Αξιών, Δικαιο­σύ­νης, Δημιουρ­γίας.

Μόνο έτσι οι πολίτες θα δουν βελ­τί­ωση στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους,

απο­τι­νάσ­σο­ντας την ανα­σφά­λεια και την αίσθηση ότι όλα γίνο­νται ερήμην τους. Μόνο έτσι θα δούμε επεν­δύ­σεις και ανά­πτυξη βιώσιμη.

Μόνο έτσι θα μπο­ρούμε να υπο­σχε­θούμε στις νέες γενιές δουλειά και ευη­με­ρία. Μόνο έτσι θα εγγυ­η­θούμε τη χρηστή διοί­κηση και υπεύ­θυνη δημο­σιο­νο­μική πολι­τική.

Μόνο ένα σχέδιο θα μας δώσει δύναμη δια­πραγ­μα­τευ­τική απέ­να­ντι σε εταί­ρους και δανει­στές, στη σημε­ρινή συγκυ­ρία, ώστε να πούμε: όχι άλλη πολι­τική λιτό­τη­τας. Μόνο έτσι μπο­ρούμε να πετύ­χουμε και τους καλύ­τε­ρους όρους στην δια­πραγ­μά­τευση για τη δια­χεί­ριση του χρέους μας.

Το Σχέδιο μας βασί­ζε­ται σε ένα τρί­πτυχο – Απε­λευ­θέ­ρωση, Ανθρω­πιά, Ανά­πτυξη.

• Προ­ϋ­πό­θεση πρώτη: Απε­λευ­θέ­ρωση της δημο­κρα­τίας μας, των πολι­τεια­κών θεσμών μας, από τον πελα­τειακό και μοιραίο ενα­γκα­λι­σμό από ισχυρά συμ­φέ­ρο­ντα και δου­λείες.

Οι αρχές της δια­φά­νειας, της αξιο­κρα­τίας, της δια­βού­λευ­σης, της άμεσης συμ­με­το­χι­κής δημο­κρα­τίας, της απο­κε­ντρω­μέ­νης και απο­τε­λε­σμα­τι­κής διοί­κη­σης, της κοι­νω­νι­κής λογο­δο­σίας, του δημο­κρα­τι­κού ελέγχου κάθε εξου­σίας, της ισχύος του δικαίου, απο­τε­λούν πυξίδα για μας.

• Προ­ϋ­πό­θεση δεύτερη: Ανθρω­πιά και αλλη­λεγ­γύη απέ­να­ντι στη σκλη­ρό­τητα των ανι­σο­τή­των, που διαρ­ρη­γνύ­ουν την κοι­νω­νική συνοχή ενώ περι­θω­ριο­ποιούν ανέρ­γους, φτωχούς, συντα­ξιού­χους και αδύναμα στρώ­ματα της κοι­νω­νίας. Απέ­να­ντι στην κυριαρ­χία των δημο­σιο­νο­μι­κών δεικτών, προ­βάλ­λουμε και την καθο­ρι­στική σημασία των κοι­νω­νι­κών δεικτών.

Πυξίδα μας η κοι­νω­νική δικαιο­σύνη μέσα από ένα κράτος που δίκαια θα κατα­νέ­μει βάρη, δίκαια θα δια­νέ­μει πλούτο, δίκαια θα εξα­σφα­λί­ζει το ελά­χι­στο αξιο­πρε­πές επίπεδο δια­βί­ω­σης – απα­ραί­τη­τοι όροι για να εξα­σφα­λί­σουμε σιγου­ριά και ασφά­λεια για τον κάθε πολίτη.

• Προ­ϋ­πό­θεση τρίτη: Ανά­πτυξη βιώσιμη, που θα εδρά­ζε­ται στην

ανα­συ­γκρό­τηση του παρα­γω­γι­κού μας ιστού επεν­δύ­ο­ντας στα δικά μας συγκρι­τικά πλε­ο­νε­κτή­ματα. Θέλουμε την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, την επι­χει­ρη­μα­τική πρω­το­βου­λία που εδρά­ζε­ται σε παρα­γω­γι­κές και όχι παρα­σι­τι­κές βάσεις, αξιο­ποιώ­ντας ότι πολυ­τι­μό­τερο έχει η χώρα μας: Τον άνθρωπο, τον ελλη­νικό πολι­τι­σμό και το

μονα­δικό ελλη­νικό περι­βάλ­λον.

Πυξίδα μας οι νέες βιώ­σι­μες τεχνο­λο­γίες, η εκπαί­δευση που ανα­δει­κνύει την δημιουρ­γική και κριτική σκέψη, που απε­λευ­θε­ρώ­νει το ανθρώ­πινο δυνα­μικό και το θωρα­κί­ζει απέ­να­ντι στις παγκό­σμιες τεχνο­λο­γι­κές και οικο­λο­γι­κές εξε­λί­ξεις.

Μας ρωτάνε, γιατί χρειά­ζε­ται ένα νέο Κίνημα τώρα;

Απα­ντάμε: Για 5 κυρίως λόγους.

-Πρώτον, γιατί η χώρα, προ­κει­μέ­νου να πορευ­θεί με ασφά­λεια στο μέλλον χρειά­ζε­ται απο­φα­σι­στι­κό­τητα και πολι­τι­κές δυνά­μεις και ηγεσίες που βάζουν πρώτα την Ελλάδα και τους πολίτες της, χωρίς να υπο­λο­γί­ζουν προ­σω­πικό ή πολι­τικό κόστος.

Η χώρα στε­ρεί­ται τέτοιας ηγεσίας σήμερα – ακόμα και η προ­γραμ­μα­τι­σμένη έξοδος από το Μνη­μό­νιο θυσιά­στηκε στο βωμό απα­ρά­δε­κτων μικρο­κομ­μα­τι­κών σκο­πι­μο­τή­των.

-Δεύτερον, γιατί είναι ανα­γκαία η κοι­νο­βου­λευ­τική εκπρο­σώ­πηση των δυνά­μεων της προόδου. Των δυνά­μεων που όταν ξέσπασε η κρίση του 2009 ανέ­λα­βαν τις ευθύνες τους με γεν­ναιό­τητα και ξεκί­νη­σαν τις μεγάλες αλλαγές που είχε ανάγκη η χώρα. Των δυνά­μεων που και σήμερα υπε­ρα­σπί­ζο­νται την επα­νά­σταση του αυτο­νό­η­του. Των δυνά­μεων που υπε­ρα­σπί­ζο­νται το δικαί­ωμα του λαού να γνω­ρί­ζει – μέσω της διαύ­γειας για παρά­δειγμα, ότι τα λεφτά του δεν σπα­τα­λώ­νται αλλά αξιο­ποιού­νται με δια­φά­νεια και με απο­τε­λε­σμα­τικό τρόπο, για την ανά­πτυξη, την πρόνοια, την παιδεία, την υγεία. Των δυνά­μεων που είδαν με αγα­νά­κτηση την προ­σπά­θεια προ­ο­δευ­τι­κών δημο­κρα­τι­κών αλλαγών, που ξεκί­νησε στα τέλη του 2009, να υπο­νο­μεύ­ε­ται συστη­μα­τικά την περίοδο 2012-2014.

-Τρίτον, γιατί στη δημόσια ζωή της χώρας, είναι ανα­ντι­κα­τά­στα­τος ο

πρω­τα­γω­νι­στι­κός ρόλος των δημο­κρα­τών σοσια­λι­στών.

Για κυβερ­νη­τι­κές συνερ­γα­σίες με ξεκά­θαρο προ­ο­δευ­τικό πλαίσιο.

Δεν θα γίνουμε παρα­κο­λού­θημα κανενός. Ακόμα περισ­σό­τερο, δεν μπο­ρούμε να είμαστε ουραγός της δεξιάς, επι­σφρα­γί­ζο­ντας συντη­ρη­τι­κές και πελα­τεια­κές πολι­τι­κές. Οπι­σθο­χω­ρώ­ντας από τη θέση που μας επι­βάλ­λει μια αδήριτη ανάγκη, για μεταρ­ρυθ­μί­σεις προ­ο­δευ­τι­κές και δημο­κρα­τι­κές.

-Τέταρτον, γιατί πρέπει να απο­κα­λύ­πτο­νται συνεχώς αλή­θειες. Αλή­θειες που πνί­γη­καν κάτω από ένα πέπλο σιωπής και συνο­μω­σιο­λο­γίας. Αλή­θειες που πόναγαν ένα κατε­στη­μένο που δεν άντεχε αλλαγές για μια Ελλάδα ευνο­μού­μενη και δίκαιη.

Κατε­στη­μένο που ήξερε και ξέρει ότι, λεφτά υπάρ­χουν, αλλά δεν ήθελε και δεν θέλει ένα φορο­λο­γικό σύστημα δίκαιο και δια­φα­νές, δεν ήθελε και δεν θέλει να σπάσει η πελα­τειακή εξάρ­τηση του πολι­τι­κού συστή­μα­τος, δεν ήθελε και δεν θέλει ένα ισχυρό δημόσιο να προ­στα­τεύει τα δικαιώ­ματα του πολίτη και όχι τα

προ­νό­μια των λίγων.

Και

-Πέμπτον, γιατί πρέπει να δώσουμε φωνή και δύναμη στους χιλιά­δες πολίτες που μοι­ρα­ζό­μα­στε τις ίδιες αξίες. Για να ξέρουν οι πολίτες και να αισθά­νο­νται ότι, δεν θα υπο­νο­μευ­τεί το

δικαί­ωμα τους να έχουν φωνή – φωνή που θα είχε ακου­στεί όταν εμείς προ­τεί­ναμε δημο­ψή­φι­σμα. Πολίτες που σήμερα ασφυ­κτιούν, είτε γιατί είναι πολι­τικά άστεγοι, είτε γιατί έχουν να επι­λέ­ξουν κόμματα και πολι­τι­κές ηγεσίες που δεν τους εκφρά­ζουν.

Πολίτες που θέλουν να συν­δια­μορ­φώ­σουν με τη φωνή τους, με τη συμ­με­τοχή και αυτο­ορ­γά­νωσή τους, το νέο κοινό πολι­τικό μας σπίτι.

Για να ανα­συ­ντά­ξουμε όλοι μαζί τις προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις – και μαζί την Ελλάδα.

Φίλες και φίλοι,

Όσοι δεν θέλουν να κατα­λά­βουν την πρω­το­βου­λία μας, μιλάνε για προ­σω­πική μου ατζέντα. Κλεί­νουν τα αυτιά στους χιλιά­δες συμπο­λί­τες μας, πρώην και νυν μέλη και φίλους του ΠΑΣΟΚ, που ζητού­σαν κάτι να γίνει επι­τέ­λους για να στα­μα­τή­σει ο αφα­νι­σμός των αξιών μας από τον πολι­τικό χάρτη της χώρας. Τους αγνοούν.

Όσοι δεν θέλουν να κατα­λά­βουν, μιλάνε για «διά­σπαση». Εμείς μιλάμε για λύτρωση. Μιλάμε για δημιουρ­γική ρήξη. Και μέσα από αυτήν, για την εκ νέου σύνθεση των δυνά­μεων της προόδου από τη

βάση – και στη βάση των αξιών μας, όχι με παι­χνί­δια κορυφής που δεν αφορούν κανένα.

Δεν θέλουν να κατα­λά­βουν ότι το σημε­ρινό ξεκί­νημα δεν είναι υπόθεση ενός. Είναι υπόθεση πολλών. Πάρα πολλών.

Αλλά αφού εγκα­λού­μαι προ­σω­πικά, ας απα­ντήσω και με ένα πιο προ­σω­πικό τόνο. Αν σκε­φτό­μουν το προ­σω­πικό μου όφελος, θα βολευό­μουν σε αυτά που μου πρό­τει­ναν. Τη σιγου­ριά της επα­νε­κλο­γής, τη σίγουρη βου­λευ­τική έδρα. Με αντάλ­λαγμα, τι; Τη σιωπή μου σε μια επί­πλα­στη ενότητα, που βυθίζει μία ολό­κληρη παρά­ταξη στην ανυ­πο­λη­ψία και που οι περισ­σό­τε­ροι καταγ­γέλ­λουν στις μεταξύ τους συζη­τή­σεις, αλλά “κατα­πί­νουν” δημο­σίως.

Αυτό θα έκανα, αν είχα προ­σω­πική ατζέντα, θα σιω­πούσα – θα βολευό­μουν. Επέλεξα, για άλλη μία φορά, το δύσκολο δρόμο.

Επέλεξα, να βάλω και πάλι το κεφάλι μου στον τορβά και να αναλάβω πρω­το­βου­λία δημιουρ­γι­κής ρήξης με το κομ­μα­τικό κατε­στη­μένο.

Αυτός είμαι.

Αυτός ήμουν.

Αυτός θα είμαι πάντα.

Η απόφαση αυτή ήταν από τις δυσκο­λό­τε­ρες στη ζωή μου.

Αλλά στην πολι­τική έχω ταχθεί να υπηρετώ την πατρίδα. Το κοινό καλό. Να υπηρετώ αυτό που θεωρώ το δίκιο, το σωστό, το προ­ο­δευ­τικό, το ανθρώ­πινο.

Πολλές φορές ανα­γκά­στηκα να πάρω δύσκο­λες απο­φά­σεις για τα πιστεύω μου. Δεν συμ­βι­βά­στηκα ποτέ με την λογική της απο­φυ­γής του πολι­τι­κού κόστους. Σίγουρα έκανα λάθη. Αλλά για το κοινό καλό ποτέ δεν υπο­λό­γισα το προ­σω­πικό όφελος.

Όταν πάλεψα για την ελεύ­θερη ραδιο­φω­νία, ενάντια σε όσους μου φώναζαν να μην το κάνω. Όταν μίλησα για την ανάγκη να μην φυλα­κί­ζουμε χρήστες ναρ­κω­τι­κών πολλοί με

λοι­δώ­ρη­σαν. Όταν ανέλαβα το Υπουρ­γείο Παι­δείας εν μέσω γενι­κευ­μέ­νης απερ­γίας. Οταν υπε­ρα­σπί­στηκα μια πολι­τεία που θα βλέπει τον μετα­νά­στη με ανθρω­πιά.

Όταν άλλαξα την πολι­τική μας απέ­να­ντι στην Τουρκία. Πολλοί με κατη­γό­ρη­σαν, αλλά κατα­φέ­ραμε να μπει η Κυπριακή Δημο­κρα­τία στην ΕΕ. Κατα­φέ­ραμε, παρά τα ανοιχτά θέματα, να ανοί­ξουμε έναν ειρη­νικό διάλογο και διαύ­λους συνερ­γα­σίας, στο εμπόριο, τον του­ρι­σμό. Όταν ανέλαβα Πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ, λίγο πριν τις εκλογές, μπροστά στο φάσμα σίγου­ρης ήττας. Προ­σπά­θησα να τα αλλάξω όλα, μπορεί να μην πέτυχα, αλλά το

προ­σπά­θησα.

Όταν μαζί με πολλούς συντρό­φους σηκώ­σαμε το βάρος μιας επα­πει­λού­με­νης χρε­ο­κο­πίας – ανα­λαμ­βά­νο­ντας βάρος που δεν μας ανα­λο­γούσε – το έκανα για την πατρίδα, χωρίς να υπο­λο­γίζω το κεφάλι μου. Πόνεσα για τις απο­φά­σεις μου. Πολύ. Και περισ­σό­τερο βλέ­πο­ντας ότι δεν είχαμε χρόνο να είναι ακρι­βο­δί­καιες.

Αλλά δεν φυγο­μά­χησα, δεν κρύ­φτηκα, δεν πέταξα την καυτή πατάτα σε άλλον, δεν έπαιξα τη χώρα στα ζάρια. Κάποιοι θα πουν ότι το πλήρωσα ακριβά. Ίσως, αλλά θα το πλήρωνε πολύ ακρι­βό­τερα η χώρα και οι Έλληνες. Μακάρι να είχαμε το χρόνο να αλλά­ξουμε την Ελλάδα πριν μας βρει η κρίση. Αλλά εμείς ανα­λά­βαμε όταν πια η κρίση είχε φτάσει στο τελικό της στάδιο. Και απλά εκδη­λώ­θηκε.

Ήρθε ο λογα­ρια­σμός όλου του σάπιου συστή­μα­τος δια­κυ­βέρ­νη­σης που σπα­τά­λησε πόρους, διά­βρωσε θεσμούς και πήγε την χώρα στα βράχια. Με αυτό το σύστημα συγκρου­στή­καμε.

Παρότι, παράλ­ληλα, είχαμε να πάρουμε τα πιο δύσκολα και σε πολλές περι­πτώ­σεις άδικα μέτρα, για να μην βου­λιά­ξει η χώρα.

Συγκρου­στή­καμε, κάναμε τα πρώτα βήματα. Μας πολέ­μη­σαν σκληρά. Για να μην αλλά­ξουμε την Ελλάδα. Να μην κάνουμε την κρίση μια ευκαι­ρία για μια δια­φο­ρε­τική, δημιουρ­γική και

δίκαιη Ελλάδα. Το έργο μας δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε. Και στη συνέ­χεια απο­δο­μή­θηκε. Χάσαμε μάχες. Αλλά δεν ηττη­θή­καμε.

Αυτήν την πορεία οπι­σθο­δρό­μη­σης καλού­μα­στε σήμερα να ανα­κό­ψουμε. Το σημε­ρινό μας ξεκί­νημα, δεν είναι ξεκί­νημα για να γίνουμε μέρος του συστή­μα­τος. Αντι­θέ­τως είναι για να ενι­σχυ­θεί η αντι­συ­στη­μική φωνή, η φωνή των αλλαγών που χρειά­ζε­ται επι­τέ­λους η χώρα μας. Αυτό θέλω και αυτό θέλουμε να υπη­ρε­τή­σουμε.

Πήραμε λοιπόν μια δύσκολη απόφαση. Μέσα σε ελά­χι­στες μέρες, να ξεκι­νή­σουμε κάτι νέο. Να κάνουμε την τομή. Μια ρήξη. Να λυτρώ­σουμε δυνά­μεις που θα συμ­βάλ­λουν στην δημιουρ­γία ενός νέου κινή­μα­τος. Ενός κινή­μα­τος που αντα­πο­κρί­νε­ται στις ιστο­ρι­κές ανάγκες του τόπου. Που δεν φοβάται να μιλήσει για τα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα του τόπου. Και πολλές αλή­θειες πρέπει να ειπω­θούν.

Ο χρόνος είναι μικρός. Το έργο μια μεγάλη πρό­κληση.

Και η δύναμή μας είστε εσείς. Κανείς άλλος. Η εθε­λο­ντική προ­σφορά σας. Μαζί θα σηκώ­σουμε το βάρος ενός δύσκο­λου αγώνα. Που τώρα ξεκινά. Ξεκινά με πρώτο μεγάλο σταθμό τις εθνικές εκλογές. Αλλά δεν σταματά εκεί. Αντί­θετα, την επομένη των εκλογών θα κορυ­φω­θεί η δημιουρ­γική μας δουλειά. Δουλειά συμ­με­το­χική για το πρό­γραμμα, τις δημο­κρα­τι­κές δομές του νέου μας Κινή­μα­τος, για θεσμούς που και­νο­το­μούν και αξιο­ποιούν ό,τι νεω­τε­ρικό υπάρχει για την συμ­με­το­χική και άμεση δημο­κρα­τία.

Αλλά στόχος σήμερα είναι να ακου­στούμε, να ακου­στούμε δυνατά και με κοι­νο­βου­λευ­τική παρου­σία. Μια κοι­νο­βου­λευ­τική παρου­σία που τολμά να απο­κα­λύ­πτει αλή­θειες.

Να ανα­δεί­ξουμε τις αξίες μας, να ανα­δεί­ξουμε την ελπίδα για μια δια­φο­ρε­τική Ελλάδα. Να συγκρου­στούμε με νοο­τρο­πίες και πρα­κτι­κές που πήγαν την Ελλάδα πίσω.

Φίλες και φίλοι,

Κάποιοι, ελλεί­ψει επι­χει­ρη­μά­των, επι­κα­λού­νται τον Αντρέα, ενα­ντίον μου, ενα­ντίον μας. Δεν ξέρω πώς είναι τόσο σίγου­ροι τι θα έλεγε ο Αντρέας σήμερα. Ξέρω, όμως, τι έκανε ο Αντρέας Παπαν­δρέου το 1974 όταν απο­φά­σισε να μη συμ­βι­βα­στεί με το κομ­μα­τικό κατε­στη­μένο. Έχω υπη­ρε­τή­σει τις αξίες μας από την εποχή του ΠΑΚ, πάνω από 40 χρόνια. Αυτή η δια­δρομή ήταν και είναι μια ζωή και αστεί­ρευτη πηγή γνώσης και εμπει­ρίας. Αυτή τη δια­δρομή, με τόσους φίλους, συνα­γω­νι­στές και συντρό­φους, την τιμώ, τη σέβομαι.

Αγώνες αξέ­χα­στους: απερ­γίες πείνας έξω από Ελλη­νι­κές πρε­σβείες και προ­ξε­νεία, στη Στοκ­χόλμη και στον Καναδά. Οργα­νω­τικό κλι­μά­κιο στην Κεντρική και Δυτική Μακε­δο­νία στα πρώτα βήματα του νέου τότε κινή­μα­τος. Δίκτυα λαϊκής επι­μόρ­φω­σης παντού στην Ελλάδα, για πολίτες συμ­μέ­το­χους. Μάχες για τις μεγάλες τομές στο κοι­νω­νικό κράτος, για ένα νεό αγρο­τικό συνε­ται­ρι­σμό, για το Ανοιχτό Πανε­πι­στή­μιο, για την ισότητα των γυναι­κών μετά το ’81.

Για ένα κίνημα συμ­με­το­χικό και δημο­κρα­τικό.

Όλα αυτά, είναι μέρος της συλ­λο­γι­κής μας ιστο­ρίας. Είναι κομμάτι της προ­σω­πι­κής μου ιστο­ρίας. Είναι παρά­δοση και αρχές. Είναι μνήμες και αγώνες. Είναι πόνος και χαρές.

Πάνω από όλα όμως, είναι μια ευθύνη. Μεγάλη ευθύνη. Ευθύνη που δεν με αφήνει ούτε να αδια­φο­ρήσω ούτε να λιγο­ψυ­χήσω. Αυτό το αίσθημα ευθύνης με οδήγησε τελικά να πάρω αυτή την απόφαση.

Ευθύνη να ανα­βιώ­σουμε τον αγώνα για πραγ­μα­τική πρόοδο στη χώρα. Ευθύνη να ξανα­δώ­σουμε κέφι και αισιο­δο­ξία για το τι μπο­ρούμε να κάνουμε ως Ελλάδα. Ευθύνη να μην επι­κρα­τή­σει το ψέμα, η μισαλ­λο­δο­ξία, η πόλωση. Ευθύνη να επι­διώ­κουμε εθνικές συναι­νέ­σεις βασι­σμέ­νες σε αρχές. Ευθύνη να συμ­βά­λουμε στην σταθερή πορεία εξόδου από την κρίση.

Αυτή είναι η ευθύνη που αισθά­νο­μαι απέ­να­ντι στην παρά­δοσή μας, απέ­να­ντι σε τόσους νέους και παλιούς συντρό­φους.

Με ξέρετε.

Ξέρετε ότι δεν έχω κάτι να κρύψω, ούτε με κρατάει κανείς. Αυτή η μάχη, είναι και πάλι μια μεγάλη ευθύνη που ανα­λαμ­βά­νουμε. Αλλά αξίζει. Αξίζει και μόνο από τον ενθου­σια­σμό σας. Έναν ενθου­σια­σμό που χρειά­ζε­ται να δια­χέ­ουμε, να σκορ­πί­σουμε, να ενσπεί­ρουμε σε όλη την Ελλάδα. Σπά­ζο­ντας τη μιζέρια και την απο­γο­ή­τευση.

Ελλη­νί­δες, Έλληνες,

Φίλες και φίλοι,

Η μακρά πορεία των δημο­κρα­τι­κών, προ­ο­δευ­τι­κών, σοσια­λι­στι­κών δυνά­μεων του τόπου, είναι συνυ­φα­σμένη με τα μεγάλα σταυ­ρο­δρό­μια που συνά­ντησε ο σύγ­χρο­νος Ελλη­νι­σμός.

Οι Φιλε­λεύ­θε­ροι του Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου, η Ένωση Κέντρου του Γεωρ­γίου Παπαν­δρέου και το Πανελ­λή­νιο Σοσια­λι­στικό Κίνημα του Ανδρέα Παπαν­δρέου, απά­ντη­σαν στα κρίσιμα διλήμ­ματα της εκά­στοτε εποχής. Σήμερα η χώρα βρί­σκε­ται και πάλι σε ένα σταυ­ρο­δρόμι. Η παρά­ταξη των αρχών και αξιών που μας ένωσαν και μας ενώνουν, βρί­σκε­ται κι αυτή σε κρίση. Τα νέα διλήμ­ματα και κοι­νω­νικά προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουμε, δεν θα απα­ντη­θούν με βολικές διευ­θε­τή­σεις και συν­διαλ­λα­γές.

Χρειά­ζο­νται νέες πολι­τι­κές προ­τά­σεις, διαρκής σύγκρουση με το πελα­τειακό κατε­στη­μένο, δημιουρ­γική ρήξη με το κομ­μα­τικό κατε­στη­μένο, συνερ­γα­σία και συμ­μα­χία με τα νέα κινή­ματα που οργα­νώ­νο­νται παντού στην υφήλιο – από το δια­δί­κτυο μέχρι την τοπική κοι­νω­νία.

Ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα. Η κρίση μάτωσε την Ελλάδα και τους Έλληνες. Είναι, όμως, και μια πρό­κληση να μετα­τρέ­ψουμε την κρίση σε ευκαι­ρία, για να οικο­δο­μή­σουμε τη χώρα σε γερά θεμέλια.

Από αυτήν την κρίση δεν θα βγούμε ένας ένας. Από αυτή τη κρίση θα βγούμε, μόνο αν βγούμε μαζί. Ναι, συλ­λο­γικά, με τον γείτονά μας, τον συνά­δελφό μας, τον συμπα­τριώτη μας. Εφόσον δου­λέ­ψουμε όλοι μαζί με συγκε­κρι­μένο σχέδιο.

Απευ­θύ­νουμε σήμερα κάλεσμα συμ­με­το­χής στο νέο πολι­τικό φορέα των αξιών μας, το «ΚΙΝΗΜΑ Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών». Απευ­θυ­νό­μα­στε σήμερα στους Έλληνες πολίτες ανα­λαμ­βά­νο­ντας τη δέσμευση να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουμε σύντομα μετά τις εκλογές το ανοικτό ιδρυ­τικό μας Συνέ­δριο. Το Συνέ­δριο στο οποίο θα απο­φα­σι­στούν τα πάντα: από το ορι­στικό όνομα και το σύμβολο του Κινή­μα­τός μας, έως την περαι­τέρω επε­ξερ­γα­σία των πολι­τι­κών μας θέσεων, των στρα­τη­γι­κών μας επι­λο­γών και συμ­μα­χιών και την εκλογή οργάνων, ανοί­γο­ντας το δρόμο για την εκλογή ηγεσίας από τη βάση.

Τα πάντα μέσα από συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σίες, σε μια λογική αυτο­ορ­γά­νω­σης και ορι­ζό­ντιας κινη­το­ποί­η­σης. Όλα συμ­με­το­χικά, όλα κινη­μα­τικά, όλα από τη βάση. Η δέσμευση αυτή δεν απο­τε­λεί συγκυ­ριακή υπό­σχεση. Συν­δέ­ε­ται άρρηκτα με την φιλο­σο­φία που μας διέπει. Θέλουμε να γίνουμε η αλλαγή που πρε­σβεύ­ουμε.

Μας συν­δέ­ουν, μας ενώνουν κοινές αξίες. Από όσους ενστερ­νί­ζο­νται το πλαίσιο αρχών αυτής της δια­κή­ρυ­ξης, ζητούμε να συμ­με­τά­σχουν ενεργά, με τις απόψεις τους, την πολυ­μορ­φία των ιδεών και προ­τά­σεών τους.

Να συμ­βά­λουν στην δυνα­μική ενός Κινή­μα­τος που συνεχώς θα ανα­νε­ώ­νε­ται σε ιδέες, σε προ­τά­σεις, σε δομές, με στόχο πάντα το δημόσιο καλό, τη δια­σφά­λιση ελευ­θε­ριών, δικαιω­μά­των, δημιουρ­γι­κών δυνα­το­τή­των για την χώρα και τον πολίτη. Όπως αξίζει σε ένα πραγ­μα­τικό κίνημα Δημο­κρα­τίας και Σοσια­λι­σμού.

Καλούμε τον Ελλη­νικό Λαό να πάρει μέρος στις ανοι­χτές συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σίες του Κινή­μα­τος των Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών. Να ανα­δεί­ξει πολι­τι­κούς – φορείς νέων ιδεών, και­νο­τό­μων πολι­τι­κών, που μαζί και με τους ενερ­γούς πολίτες θα πρω­το­στα­τή­σουν για τη μετά­βαση στη «Μετα­πε­λα­τειακή Ελλάδα», την Ελλάδα της Δικαιο­σύ­νης και της Δημιουρ­γίας.

Να συν­δια­μορ­φώ­σει την φυσιο­γνω­μία του νέου κεφα­λαίου της παρά­τα­ξης των δια­χρο­νι­κών αξιών που μας ενώνουν. Η Ελλάδα δεν μπορεί να περι­μέ­νει. Οι αξίες μας, μας καλούν και πάλι. Ήρθε η ώρα.

Σήμερα, 3 του Γενάρη 2015. Πάμε!»