Η ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος του Παπανδρέου

Δια­βά­στε την ιδρυ­τική δια­κή­ρυξη του νέου κόμ­μα­τος του Γιώργου Παπαν­δρέου. Η δια­κή­ρυξη αρχών και στόχων του Κινή­μα­τος Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών αναρ­τή­θηκε στην ιστο­σε­λίδα του κόμ­μα­τος που βγήκε “στον αέρα”.

Όποιος επι­θυ­μεί μπορεί στο τέλος να την υπο­γρά­ψει, συμπλη­ρώ­νο­ντας στην ειδική φόρμα το ονο­μα­τε­πώ­νυμό του.

ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΧΩΝ

Ιστο­ρική Ανάγκη

Το 1974, μετά την εθνική τρα­γω­δία της Κύπρου και την κατάρ­ρευση της δικτα­το­ρίας, λαϊκή απαί­τηση έγινε η απε­λευ­θέ­ρωση της Ελλάδας. Όραμα του λαού μας, να απε­ξαρ­τη­θούμε από τη «ρίζα της συμ­φο­ράς»: την εξάρ­τησή μας από ξένες δυνά­μεις που ήθελαν κυβερ­νή­σεις πιόνια, δημο­κρα­τίες ελεγ­χό­με­νες και λαούς υπο­ταγ­μέ­νους. Η απε­ξάρ­τησή μας απο­τε­λούσε όρο και ελά­χι­στη προ­ϋ­πό­θεση για να εδραιω­θεί η λαϊκή κυριαρ­χία αλλά και να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η κοι­νω­νική δικαιο­σύνη.

Σήμερα, το 2015, o κύκλος της μετα­πο­λί­τευ­σης κλείνει.

Απαί­τηση των Ελλήνων πολιτών, είναι η απε­λευ­θέ­ρωσή μας από μια νέα εξάρ­τηση, που έχει τη ρίζα της στην αιχ­μα­λω­σία των δημο­κρα­τι­κών μας θεσμών. Αιχ­μα­λω­σία από μηχα­νι­σμούς ενός οικο­νο­μι­κού, πολι­τι­κού και μιντια­κού κατε­στη­μέ­νου, που υπη­ρε­τεί­ται από ένα πελα­τειακό σύστημα δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Παρά τα μεγάλα επι­τεύγ­ματα των προ­ο­δευ­τι­κών κυβερ­νή­σεων της μετα­πο­λί­τευ­σης, πελα­τεια­κές δομές, αντι­λή­ψεις, νοο­τρο­πίες και συμπε­ρι­φο­ρές, επι­βιώ­νουν, δια­χέ­ο­νται και κυριαρ­χούν. Αυτές ευθύ­νο­νται για την υπο­νό­μευση των δημο­κρα­τι­κών λει­τουρ­γιών, την περι­θω­ριο­ποί­ηση του πολίτη από την πολι­τική, την εξάρ­τηση της αυτο­διοί­κη­σης από ένα συγκε­ντρω­τικό κράτος, τη γιγά­ντωση των κοι­νω­νι­κών ανι­σο­τή­των, τη στρεβλή ανά­πτυξη και τελικά, τη σπατάλη του πλούτου και των δυνά­μεων του Ελλη­νι­κού λαού.

Οι στρε­βλώ­σεις και οι εξαρ­τή­σεις αυτές, αντί να αντι­με­τω­πι­στούν δημιουρ­γώ­ντας ένα κράτος δικαίου, ενι­σχύ­θη­καν συνει­δητά από συντη­ρη­τι­κές κυβερ­νή­σεις. Ο τρόπος δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας από τη συντή­ρηση μας κατέ­στησε ευά­λω­τους στη διεθνή χρη­μα­το­πι­στω­τική κρίση και έκθε­τους όσον αφορά στην εκπλή­ρωση των ευρω­παϊ­κών μας υπο­χρε­ώ­σεων. Πέραν του ότι παρέ­δωσε ελλείμ­ματα και χρέη, υπο­νό­μευσε τη διεθνή μας αξιο­πι­στία και οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα μιας νέας εθνικής τρα­γω­δίας, στο φάσμα μιας χρε­ο­κο­πίας, και την κοι­νω­νία σε μια σκληρή δοκι­μα­σία.

Σήμερα, η απαί­τηση των Ελλήνων πολιτών για απε­λευ­θέ­ρωση από τα δεσμά αυτού του πελα­τεια­κού συστή­μα­τος μπορεί και πρέπει να μετα­σχη­μα­τι­στεί σε ένα κίνημα αξιών.

Η Φύση της Διε­θνούς Κρίσης

Το κραχ στη Wall Street το 2008, απο­κά­λυψε το νέο διεθνές οικο­νο­μικό περι­βάλ­λον μέσα στο οποίο ζούμε.

Αυτό χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από:

Την αλλη­λε­ξάρ­τηση των εθνικών οικο­νο­μιών μέσω του διε­θνούς εμπο­ρίου, τη ραγδαία εξέλιξη της τεχνο­λο­γίας και εξά­πλωση των επι­κοι­νω­νιών και τη δεσπό­ζουσα θέση του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συστή­μα­τος.

Την επέν­δυση του κεφα­λαίου σε νέες δομές παρα­γω­γής που αντι­κα­θι­στούν μεγάλο μέρους του εργα­τι­κού δυνα­μι­κού, του ανθρώ­πι­νου κεφα­λαίου, με αυτο­μα­το­ποι­η­μέ­νες μηχανές παρα­γω­γής.

Την εύκολη φυγή του κεφα­λαίου που, ψάχνο­ντας ευκαι­ρίες για όλο και περισ­σό­τερα και μεγα­λύ­τερα κέρδη, κατα­φεύ­γει σε ανα­δυό­με­νες οικο­νο­μίες με φτηνά μισθο­λό­για, ελλι­πείς προ­δια­γρα­φές συν­θη­κών εργα­σίας, υγιει­νής, προ­στα­σίας του περι­βάλ­λο­ντος και με ανύ­παρ­κτες συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις ή εγγυ­η­μένη προ­στα­σία των βασικών ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των.

Την εύκολη φορο­δια­φυγή ή φορο­α­πο­φυγή μέσω υπε­ρά­κτιων εται­ριών, φορο­λο­γι­κών παρα­δεί­σων, αλλά και ενός αδια­φα­νούς τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος.

Την έλλειψη ή και απουσία παγκό­σμιων θεσμών και κανόνων, που να ρυθ­μί­ζουν, να ελέγ­χουν, αλλά και να “εξαν­θρω­πί­ζουν” την παγκο­σμιο­ποί­ηση και το διεθνές κεφά­λαιο.

Συνέ­πεια αυτών:

Η αδυ­να­μία του κράτους – έθνους να αντι­με­τω­πί­σει, μεμο­νω­μένα, διε­θνείς κρίσεις χωρίς περι­φε­ρειακή και διεθνή συνερ­γα­σία.

Η διάρ­ρηξη του κοι­νω­νι­κού συμ­βο­λαίου, ενός συμ­βο­λαίου που εδραιώ­θηκε, μετά από αγώνες μεταξύ των κοι­νω­νι­κών εταίρων και απο­τέ­λεσε παρά­γο­ντα ευη­με­ρίας, στα­θε­ρό­τη­τας, ισό­τη­τας και δημο­κρα­τίας για δεκα­ε­τίες στην Ευρώπη.

Η αποφυγή επεν­δύ­σεων στην πραγ­μα­τική οικο­νο­μία από ένα χρη­μα­το­πι­στω­τικό σύστημα που βρίσκει αλλού μεγι­στο­ποί­ηση της κερ­δο­φο­ρίας.

Η τερά­στια ανι­σό­τητα και η κατα­κό­ρυφη συγκέ­ντρωση πλούτου σε χέρια λίγων, σε παγκό­σμιο επίπεδο, ενώ παράλ­ληλα, η μεσαία τάξη πλήτ­τε­ται και οι άνεργοι αυξά­νο­νται ραγδαία, ιδιαί­τερα στις ανα­πτυγ­μέ­νες χώρες.

Η συγκέ­ντρωση εξου­σίας, που οδηγεί στην αιχ­μα­λω­σία των δημο­κρα­τι­κών μας θεσμών από ισχυρά οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα, λομπί­στες, εξω­θε­σμι­κούς παρά­γο­ντες, ακόμα και από το οργα­νω­μένο έγκλημα.

Οι αλή­θειες της κρίσης

Η Ευρω­παϊκή Ένωση σε σταυ­ρο­δρόμι

Η πρό­σφατη παγκό­σμια οικο­νο­μική κρίση του 2008/9, ανέ­δειξε τις συνέ­πειες της ατελούς αρχι­τε­κτο­νι­κής των θεσμών της παγκό­σμιας δια­κυ­βέρ­νη­σης. Ανέ­δειξε την αδυ­να­μία των δημο­κρα­τικά εκλεγ­μέ­νων κυβερ­νή­σεων να αντι­με­τω­πί­σουν έναν αντί­παλο χωρίς “πρόσωπο”, ένα παγκό­σμιο οικο­νο­μικό σύστημα που δεν λογο­δο­τεί σε κανέναν, παρότι έχει τερά­στια δύναμη.

Η κρίση ανέ­δειξε θεσμι­κές αδυ­να­μίες του κοινού νομί­σμα­τος.

Οι διε­θνείς αγορές ομο­λό­γων, μέχρι το 2009, χρη­μα­το­δο­τού­σαν κυβερ­νή­σεις της Ευρω­ζώ­νης χωρίς ιδιαί­τε­ρες δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις στα επι­τό­κια δανει­σμού. Με την κρίση, συνει­δη­το­ποί­η­σαν ότι το Ευρώ δεν ήταν ενιαίο. Υπήρχε το Ευρώ του σκληρού πυρήνα και το Ευρώ της περι­φέ­ρειας. Σε αυτή την εικόνα, συνέ­βαλε καθο­ρι­στικά η συντη­ρη­τική πλειο­ψη­φία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Αντί να ανα­γνω­ρί­σει τις ατέ­λειες του ευρω­συ­στή­μα­τος και να υιο­θε­τή­σει προ­τά­σεις όπως των Ευρω­ο­μο­λό­γων, επι­δει­κνύ­ο­ντας παράλ­ληλα ισχυρή προ­στα­σία και αλλη­λεγ­γύη στις προ­σπά­θειες κρατών μελών να προ­σαρ­μο­στούν στις νέες συν­θή­κες, προ­τί­μησε τη διαι­ρε­τική αφήγηση των “καλών” και “κακών” κρατών μελών.

Η συντη­ρη­τική πλειο­ψη­φία στους ευρω­παϊ­κούς θεσμούς απε­δεί­χθη ανέ­τοιμη και άβουλη να αντι­δρά­σει απο­τε­λε­σμα­τικά. Έτσι, δεν αντι­με­τω­πί­στηκε εγκαί­ρως μια κρίση που εξα­πλω­νό­ταν και απο­στα­θε­ρο­ποιούσε συνο­λικά την Ευρω­παϊκή Ένωση, καθι­στώ­ντας και την προ­σαρ­μογή σκληρή και επίπονη σε πολλές χώρες της Ευρω­ζώ­νης.

Η αφήγηση και στάση των συντη­ρη­τι­κών δυνά­μεων της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης είχε ως πολι­τικό απο­τέ­λε­σμα την ένταση του λαϊ­κι­σμού, την επι­στροφή στον εθνι­κι­σμό και την ξενο­φο­βία σε όλη την ήπειρο.

Η στάση αυτή, στέ­κε­ται εμπόδιο στην ολο­κλή­ρωση της Ευρώπης στους τομείς της οικο­νο­μι­κής, κοι­νω­νι­κής, μετα­να­στευ­τι­κής και αμυ­ντι­κής πολι­τι­κής που σήμερα αντι­με­τω­πί­ζε­ται με σκε­πτι­κι­σμό ή και φόβο.

Η πολι­τική της λιτό­τη­τας σε όλη της Ευρω­ζώνη κιν­δυ­νεύει να εδραιώ­σει μια μακρά περίοδο ύφεσης και ανερ­γίας. Είναι ορατά πλέον τα επώδυνα απο­τε­λέ­σματα της δημο­σιο­νο­μι­κής πει­θαρ­χίας και λιτό­τη­τας που επελέγη, έναντι της δημο­σιο­νο­μι­κής υπευ­θυ­νό­τη­τας και των κοινών πολι­τι­κών ανά­πτυ­ξης, που θα είχαν ευερ­γε­τι­κές επι­πτώ­σεις σε όλους τους Ευρω­παϊ­κούς λαούς.

Η απουσία πολι­τι­κής μεγάλων επεν­δύ­σεων σε υπο­δο­μές τηλε­πι­κοι­νω­νιών, συγκοι­νω­νιών, δικτύων ενέρ­γειας, παι­δείας και και­νο­το­μίας που θα προ­ε­τοι­μά­ζουν μια βιώσιμη – πράσινη οικο­νο­μία, υπο­νο­μεύει την προ­ο­πτική μιας ισχυρής Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που θα μπο­ρούσε να αντα­γω­νι­στεί, επί ίσοις όροις, τις ανα­δυό­με­νες οικο­νο­μίες και τώρα, κατα­δι­κά­ζει τους νέους σε μακρό­χρονη περι­θω­ριο­ποί­ηση.

Η πορεία για εκδη­μο­κρα­τι­σμό των δομών της ΕΕ έχει αντι­κα­τα­στα­θεί από τη ντε φάκτο κυριαρ­χία των ισχυ­ρό­τε­ρων στην Ένωση.

Ο άβουλος τρόπος με τον οποίο αντι­με­τώ­πισε η ΕΕ την κρίση, έφερε την εσω­στρέ­φεια της Ένωσης. Απο­δό­μησε τη διεθνή εικόνα και θέση του ιστο­ρι­κού αυτού εγχει­ρή­μα­τος που λέγεται Ευρώπη. Δηλαδή, ενός μονα­δι­κού προ­τύ­που περι­φε­ρεια­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης βασι­σμέ­νου στις αξίες της ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης και επί­λυ­σης δια­φο­ρών βάσει του διε­θνούς δικαίου και όχι του δικαίου του ισχυρού, στις αξίες της ελευ­θε­ρίας, των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των και της κοι­νω­νι­κής συνοχής μέσα από ρυθ­μι­ζό­με­νες ελεύ­θε­ρες αγορές.

Η αδυ­να­μία της Ευρώπης έχει παγκό­σμιες συνέ­πειες, καθώς απο­μειώ­νε­ται η ισχύς και η εικόνα της επι­τυ­χίας ενός μοντέ­λου περι­φε­ρεια­κής συνερ­γα­σίας, που θεω­ρή­θηκε τόσο σημα­ντική για την ειρήνη και την πρόοδο σε περι­φέ­ρειες όπως της Ασίας, της Αφρικής και της Μεσο­γείου, αλλά και της Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής και της Ευρα­σίας.

Καθόλου τυχαία δεν είναι η εικόνα αδυ­να­μίας της ΕΕ να παίξει καθο­ρι­στικό ρόλο στις εξε­λί­ξεις στην ευρύ­τερη γει­το­νιά της, όπως της Αρα­βι­κής Άνοιξης, του Μεσα­να­το­λι­κού προ­βλή­μα­τος, στην Ουκρα­νία και στην Ευρασία. Κιν­δυ­νεύει να χάσει σημα­ντική δύναμη επιρ­ροής για προ­ο­δευ­τι­κές εξε­λί­ξεις στη δικιά μας γει­το­νιά, των Βαλ­κα­νίων και της Μεσο­γείου.

Η Ευρώπη σήμερα, βρί­σκε­ται σε σταυ­ρο­δρόμι.

Είτε θα παλέψει ενωμένα για να ανα­τρέ­ψει τις αρνη­τι­κές συνέ­πειες της κρίσης επ’ ωφελεία των πολιτών, αλλά­ζο­ντας η ίδια, ακόμα και ηγού­μενη της προ­σπά­θειας για τον “εξαν­θρω­πι­σμό” της παγκο­σμιο­ποί­η­σης, είτε θα καθί­στα­ται, ολοένα και περισ­σό­τερο, εργα­λείο των ορέξεων των ανε­ξέ­λεγ­κτων αγορών και των γεω­πο­λι­τι­κών παι­χνι­διών.

Επι­προ­σθέ­τως, η κρίση αυτή κατέ­δειξε την ανάγκη οι προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις στην Ευρώπη να ξανα­βρούν το ιδε­ο­λο­γικό τους στίγμα. να αλλά­ξουν τους συσχε­τι­σμούς, προ­τάσ­σο­ντας τη βιώσιμη ανά­πτυξη αντί της λιτό­τη­τας, προ­τάσ­σο­ντας τη ρύθμιση των διεθνών αγορών αντί της υπο­τα­γής σε έναν αθέμιτο αντα­γω­νι­σμό.

Η επι­κρά­τηση των προ­ο­δευ­τι­κών αξιών απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση για μια πιο δίκαιη και δημο­κρα­τική κοι­νω­νία.

Τα σοσια­λι­στικά, σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικά, δημο­κρα­τικά, οικο­λο­γικά και εργα­τικά κινή­ματα, όπως δείχνει και η ιστορία της Σοσια­λι­στι­κής Διε­θνούς, συνέ­βα­λαν καθο­ρι­στικά στην κατά­κτηση και θεμε­λί­ωση βασικών πολι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δικαιω­μά­των. Βελ­τί­ω­σαν τη θέση των εργα­ζο­μέ­νων, δημιούρ­γη­σαν το σύγ­χρονο κοι­νω­νικό κράτος, διεύ­ρυ­ναν τη βάση της δημο­κρα­τίας, ενί­σχυ­σαν την ισότητα δυνα­το­τή­των, άλλαξαν καθο­ρι­στικά τη θέση των γυναι­κών, συνέ­βα­λαν στην ένταξη των μετα­να­στών και, τέλος, επέ­βα­λαν ένα νέο σύστημα αξιών.

Συνέ­βα­λαν καθο­ρι­στικά, στην ιδέα και τη δημιουρ­γία μιας Ενω­μέ­νης Ευρώπης. Όταν είχαν την πλειο­ψη­φία, επέ­βα­λαν μια σειρά από σημα­ντι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις για μεγα­λύ­τερη δικαιο­σύνη και ανά­πτυξη, με σεβασμό στην προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος.

Συνέ­βα­λαν στη δια­μόρ­φωση μιας Ευρώπης, που πρω­το­στά­τησε στην εμπέ­δωση της ειρήνης μεταξύ λαών που υπέ­φε­ραν από εθνο­τι­κές συγκρού­σεις, στην κατο­χύ­ρωση της προ­στα­σίας των ατο­μι­κών και συλ­λο­γι­κών δικαιω­μά­των και στην αρχή της αλλη­λεγ­γύης, ανα­βαθ­μί­ζο­ντας τον ρόλο των περι­φε­ρειών και της αυτο­διοί­κη­σης. Μιας Ευρώπης, που συνέ­βαλε στη μετα­τροπή αυταρ­χι­κών κρατών σε συστή­ματα δημο­κρα­τικά.

Όμως, με την οικο­νο­μική κρίση και τη βοήθεια της συντη­ρη­τι­κής πλειο­ψη­φίας της ΕΕ, έχει προ­ω­θη­θεί η αποϊ­δε­ο­λο­γι­κο­ποί­ηση της πολι­τι­κής.

Ο κίν­δυ­νος περαι­τέρω συρ­ρί­κνω­σης των δυνά­μεων του δημο­κρα­τι­κού σοσια­λι­σμού, θέτει σε αμφι­σβή­τηση τα πιο σημα­ντικά κεκτη­μένα.

Τα φαι­νό­μενα αυτά είναι ορατά και στην Ελλάδα.

Οι πολίτες δικαιού­νται να γνω­ρί­ζουν

Απέ­να­ντι σε αυτές τις εξε­λί­ξεις, οι πολίτες και η πολι­τική, οφεί­λουν να έχουν τον πρώτο λόγο.

Οι αγορές μπορεί και πρέπει να χαλι­να­γω­γη­θούν. Οι εκλεγ­μέ­νες κυβερ­νή­σεις να απο­κτή­σουν την πρω­το­βου­λία των κινή­σεων και να θέσουν κανόνες και αρχές. Η ανι­σό­τητα μπορεί να περιο­ρι­στεί εάν δημιουρ­γή­σουμε θεσμούς δια­φά­νειας, ευνο­μίας και δικαιο­σύ­νης, στη βάση πολι­τι­κών βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης.

Οι συγκρού­σεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης θα μπο­ρού­σαν να προ­λη­φθούν ή να επι­λυ­θούν, εάν δοθεί προ­τε­ραιό­τητα στη δημο­κρα­τία, στον δίκαιο κατα­με­ρι­σμό του πλούτου, στον σεβασμό της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας, των ανθρώ­πι­νων δικαιω­μά­των και στις αρχές του Διε­θνούς Δικαίου για την οικο­δό­μηση της ειρήνης.

Μια προ­ο­δευ­τική, σοσια­λι­στική, οικο­λο­γική Ευρώπη, μπορεί και πρέπει να παίξει καθο­ρι­στικό ρόλο στην προ­ώ­θηση μιας κοι­νω­νίας δικαίου και να απο­τε­λέ­σει το ανάχωμα στην επέλαση της συντή­ρη­σης και στην εξά­πλωση του λαϊ­κι­σμού.

Πιστεύ­ουμε στον πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο των πολιτών, στην οργα­νω­μένη παρου­σία των πολιτών με προ­τά­σεις δημιουρ­γι­κές που ενδυ­να­μώ­νουν τους δημο­κρα­τι­κούς θεσμούς.

Αυτό το κίνημα προ­ο­δευ­τι­κών αξιών, απο­τε­λεί την εγγύηση για την αντι­με­τώ­πιση των μεγάλων προ­βλη­μά­των της εποχής μας, όπως η κλι­μα­τική αλλαγή, η ανεργία, οι ανι­σό­τη­τες, η φτώχεια, η παρά­νομη μετα­νά­στευση και οι περι­φε­ρεια­κές συγκρού­σεις.

Τοπο­θε­τού­μα­στε με ξεκά­θαρο ιδε­ο­λο­γικό στίγμα στο διεθνές και ευρω­παϊκό γίγνε­σθαι.

Μας εμπνέ­ουν οι αρχές που ενώνουν το σύνολο των σοσια­λι­στι­κών, σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών, οικο­λο­γι­κών, εργα­τι­κών και δημο­κρα­τι­κών κομ­μά­των.

Πιστεύ­ουμε ότι και η διεθνής αλλη­λεγ­γύη και συνερ­γα­σία, απο­τε­λούν προ­α­παι­τού­μενο για ριζικές αλλαγές στο παγκό­σμιο καπι­τα­λι­στικό σύστημα.

Για αυτό και πιστεύ­ουμε στη συνερ­γα­σία των προ­ο­δευ­τι­κών δυνά­μεων μέσα στο πλαίσιο της Σοσια­λι­στι­κής Διε­θνούς.

Ελλάδα, ο αδύ­να­μος κρίκος

Όταν η κρίση χτύπησε την Ευρώπη, η Ελλάδα ήταν ευάλωτη και εκτε­θει­μένη. Κυρί­αρχο πρό­βλημα που επη­ρέ­ασε αρνη­τικά και τους εταί­ρους μας, τους οίκους αξιο­λό­γη­σης και τις αγορές, ήταν η απώλεια αξιο­πι­στίας της χώρας μας λόγω της απάτης που έκανε η απερ­χό­μενη τότε κυβέρ­νηση κρύ­βο­ντας την αλήθεια για το ύψος των πραγ­μα­τι­κών ελλειμ­μά­των της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας.

Οι οίκοι αξιο­λό­γη­σης – έχοντας όμως και τερά­στιες ευθύνες για την παγκό­σμια τρα­πε­ζική κρίση – αντέ­δρα­σαν με υπερ­βο­λική σκλη­ρό­τητα στις προ­σπά­θειες του Ελλη­νι­κού λαού και της δημο­κρα­τι­κής κυβέρ­νη­σής του, να θέσει τη χώρα σε νέα πορεία.

Και αυτό, παρότι η νεο­ε­κλε­γείσα Ελλη­νική Κυβέρ­νηση, είχε λάβει ευρεία πολι­τική πλειο­ψη­φία με βάση ένα ριζο­σπα­στικό μεταρ­ρυθ­μι­στικό πρό­γραμμα. Πρό­γραμμα που έγινε αμέσως έργο, έργο που οδήγησε την Ελλάδα στην πρώτη θέση σε ρυθμό μεταρ­ρυθ­μί­σεων μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ.

Η κρίση έδειξε ότι η Ελλάδα, η πατρίδα μας, ήταν ο πιο αδύ­να­μος κρίκος, εκτε­θει­μένη και ευάλωτη.

Η ευθύνη πέφτει στις πλάτες των συντη­ρη­τι­κών κυβερ­νή­σεων που εκτό­ξευ­σαν τα ελλείμ­ματα, προ­χώ­ρη­σαν σε ανε­ξέ­λεγ­κτο δανει­σμό και διεύ­ρυ­ναν το πελα­τειακό κράτος, δια­λύ­ο­ντας την κρατική μηχανή. Κατά την περίοδο 2004-2009, διπλα­σιά­στηκε το δημόσιο χρέος και η Ελλάδα βρέθηκε στα πρόθυρα της χρε­ο­κο­πίας.

Όπως απέ­δειξε η ιστορία και τα παρα­δείγ­ματα άλλων χωρών, η Ελλη­νική Κυβέρ­νηση του 2009, είχε μόνο οδυ­νη­ρές επι­λο­γές χωρίς εναλ­λα­κτι­κές λύσεις.

Πάλεψε για τη δημιουρ­γία ενός ευρω­παϊ­κού μηχα­νι­σμού στή­ρι­ξης.

Την κρίση επέ­τει­ναν, τόσο η έλλειψη εθνικής συνεν­νό­η­σης και συναί­νε­σης, όσο και η αρνη­τική στάση της δεξιάς και αρι­στε­ρής αντι­πο­λί­τευ­σης.

Παρά ταύτα και με αίσθημα ευθύνης, η τότε κυβέρ­νηση έκανε τα πάντα για να απο­τρέ­ψει τη χρε­ο­κο­πία της χώρας.

Παράλ­ληλα, δρο­μο­λό­γησε την περίοδο 2009-2011 ένα χωρίς προη­γού­μενο κύμα πραγ­μα­τι­κών προ­ο­δευ­τι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων σε όλους τους τομείς, κάνο­ντας την αρχή για την εκ βάθρων αλλαγή της χώρας. Αρχή, που αν είχε ξεκι­νή­σει λίγα έστω χρόνια πριν το 2009, η Ελλάδα δεν θα χρεια­ζό­ταν ποτέ Μνη­μό­νιο και Μηχα­νι­σμό Στή­ρι­ξης.

Και όταν ο σοσια­λι­στής Πρω­θυ­πουρ­γός θέλησε να ζητήσει τη γνώμη των πολιτών μέσω δημο­ψη­φί­σμα­τος, υπέστη τις συνέ­πειες του ανε­λέ­η­του πολέμου μιας συμ­μα­χίας δυνά­μεων που δεν επέ­τρε­ψαν να εκφρα­στούν οι πολίτες. Πολίτες που, άλλοι επι­κα­λού­νται, αλλά όμως, άλλοι σέβο­νται.

Η εξέλιξη αυτή, διευ­κό­λυνε την ολι­γω­ρία και την ακύρωση των μεταρ­ρυθ­μί­σεων, τη μείωση της λογο­δο­σίας, την επι­στροφή της παλαιο­κομ­μα­τι­κής πελα­τεια­κής λογικής και την προ­ώ­θηση μέτρων που παρα­πέ­μπουν περισ­σό­τερο σε λογι­στι­κές ασκή­σεις και καθόλου στην κοινή λογική.

Σε αυτές τις πρα­κτι­κές οφεί­λε­ται και η σημε­ρινή εξάρ­τηση της πατρί­δας από δανει­στές και η επι­τή­ρηση από εταί­ρους.

Το δια­κύ­βευμα

O Ελλη­νι­σμός έχει περάσει μεγάλες κρίσεις στις χιλιε­τίες της ιστο­ρίας του. Ο τρόπος που τις δια­χει­ρί­στηκε έκρινε και τη φυσιο­γνω­μία του Έθνους στα χρόνια που ακο­λού­θη­σαν.

Σήμερα, βρι­σκό­μα­στε και πάλι μπροστά σε ένα νέο ιστο­ρικό δια­κύ­βευμα.

Ποια θα είναι η φυσιο­γνω­μία της Ελλάδας αύριο, μετά την κρίση;

Θα αντι­με­τω­πί­σουμε σοβαρά και ριζικά τα αίτια της κρίσης;

Θα έχουμε το θάρρος να εξα­λεί­ψουμε τις δομές που μας οδή­γη­σαν στην εξάρ­τηση από δανει­στές και εταί­ρους;

Τι όραμα έχουμε για την πατρίδα μας την επομένη της κρίσης;

Ουσια­στι­κές απα­ντή­σεις μπο­ρούμε να δώσουμε μόνο εάν απα­ντή­σουμε στα διλήμ­ματα που ανέ­δει­ξαν την κρίση.

Και να επι­λέ­ξουμε:

Ελευ­θε­ρία ή φόβος;

Ανθρω­πιά ή κυνι­σμός;

Δικαιώ­ματα για όλους ή προ­νό­μια για λίγους;

Συνύ­παρξη ή ξενο­φο­βία;

Αλλη­λεγ­γύη ή ατο­μι­σμός;

Δημο­κρα­τία ή πλου­το­κρα­τία;

Δια­φά­νεια ή παρα­σκή­νιο;

Αξιο­κρα­τία ή πελα­το­κρα­τία;

Λογο­δο­σία ή ασυ­δο­σία;

Δικαιώ­ματα για όλους ή προ­νό­μια για λίγους;

Δημιουρ­γία ή παρα­σι­τι­σμός;

Εξω­στρέ­φεια ή εσω­στρέ­φεια;

Ισχύς του δικαίου ή δίκαιο το ισχυρού;

Ανε­κτι­κό­τητα ή μισαλ­λο­δο­ξία;

Πολυ­συλ­λε­κτι­κό­τητα ή ξενο­φο­βία;

Συμ­με­τοχή ή αδια­φο­ρία;

Συλ­λο­γι­κό­τητα ή ιδιώ­τευση;

Συμ­με­τοχή ή απο­ξέ­νωση;

Χει­ρα­φέ­τηση ή χει­ρα­γώ­γηση;

Στη μάχη της συντή­ρη­σης κατά των αξιών της προόδου, είμαστε απέ­να­ντι σ’ αυτούς που διψάνε απλώς για την εξουσία, είμαστε με εκεί­νους που παλεύ­ουν για μία κοι­νω­νία αξιών.

Ποιοι είμαστε

Η Δημο­κρα­τία γεν­νή­θηκε όταν οι Έλληνες πίστε­ψαν ότι μπορούν να πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους.

Η Δημο­κρα­τία απαιτεί να μπορεί ο πολίτης να ανα­λά­βει νηφάλια και κριτικά το μερίδιο της δικής του ευθύνης στο πλαίσιο της ευνο­μού­με­νης Πολι­τείας.

Να μπορεί μέσα από θεσμο­θε­τη­μέ­νες δια­δι­κα­σίες να συμ­βάλ­λει ενεργά στη θέσπιση των νόμων.

Να μην αφήνει την τύχη του σε άλλους, σε τυράν­νους, μάγους, θεο­κρά­τες ή σε οποια­δή­ποτε ομάδα ολίγων.

Αυτά, έχουν ως φυσική απόρ­ροια την ανάγκη ο πολίτης να είναι ενή­με­ρος, να εκπαι­δεύ­ε­ται, να σκέ­φτε­ται κριτικά, να αναζητά την αλήθεια, να βελ­τιώ­νε­ται μέσα από τον πολι­τι­σμό, τον αθλη­τι­σμό και την επι­στήμη. Όπως και την ανάγκη για συνεχή εξά­σκηση μέσω συμ­με­το­χής, δικαιω­μά­των και υπο­χρε­ώ­σεων, για τη συλ­λο­γική επίλυση προ­βλη­μά­των με τη λήψη των ορθών απο­φά­σεων.

Και σήμερα, είναι ανα­γκαίο ο πολι­τι­σμός της δημο­κρα­τίας, της προ­σω­πι­κής συμ­με­το­χής, του δια­λό­γου, της κρι­τι­κής προ­σέγ­γι­σης, της ουσια­στι­κής αυτο­γνω­σίας, να ανα­ζω­ο­γο­νή­σει την πολι­τική στη χώρα μας.

Η κριτική ματιά και η δημιουρ­γική ρήξη, είναι απα­ραί­τη­τες σήμερα που οι Έλληνες και οι Ελλη­νί­δες βιώνουν μια πρω­τό­γνωρη και πολυ­ε­πί­πεδη κρίση.

Η κρίση αυτή έδειξε, ότι καμία χώρα δεν μπορεί πια να ευδο­κι­μή­σει αγνο­ώ­ντας τη διεθνή διά­σταση.

Έδειξε ότι χρεια­ζό­μα­στε κόμματα και πολι­τι­κούς εκπρο­σώ­πους με συνεί­δηση της ευθύνης τους και με γνώση του διε­θνούς περι­βάλ­λο­ντος.

Έδειξε επίσης ότι απο­τε­λεί ιστο­ρική πια ανάγκη – και μπο­ρούμε και πρέπει, να κοι­τά­ξουμε την Ελλάδα χωρίς φόβο, με αυτο­γνω­σία, υπευ­θυ­νό­τητα αλλά και ισχυρή βούληση να αλλάξει ριζικά.

Η ορι­στική έξοδος από την κρίση, προ­ϋ­πο­θέ­τει να κοι­τά­ξουμε κατά­ματα την αλήθεια, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τα βαθιά, πραγ­μα­τικά αίτια, που οδή­γη­σαν την Ελλάδα στο χείλος μίας από­λυ­της κατα­στρο­φής το 2009 και στην εθνικά ανα­γκαία, αλλά κοι­νω­νικά οδυνηρή προ­σπά­θεια απο­φυ­γής της.

Η αλλαγή δομών είναι προ­ϋ­πό­θεση για να ξεπε­ρα­στεί η ίδια η κρίση.

Οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις απο­τε­λούν μέρος της λύσης.

Η ορι­στική έξοδος από την κρίση περνάει μέσα από την κατάρ­γηση του “πελα­τεια­κού κράτους.”

Αυτό απαιτεί τη μεγα­λύ­τερη δυνατή κινη­το­ποί­ησή των δυνά­μεων του Ελλη­νι­σμού για τη μετά­βαση στη «Μετα­πε­λα­τειακή Ελλάδα», με οδηγό το όραμα οικο­δό­μη­σης της Ελλάδας της Δικαιο­σύ­νης και της Δημιουρ­γίας.

Η εμπει­ρία πέντε ετών από το ξέσπα­σμα της κρίσης, που σοβούσε για δεκα­ε­τίες, οδηγεί σε ένα πολύ απλό συμπέ­ρα­σμα:

Η Ελλάδα δεν πρό­κει­ται να απο­φύ­γει ορι­στικά τον κίνδυνο, δεν πρό­κει­ται να υπερβεί την κρίση και να ανα­κάμ­ψει ορι­στικά, δεν πρό­κει­ται να μπορεί να αντι­με­τω­πί­σει τις μεγάλες προ­κλή­σεις των αλλαγών που ζούμε ή επέρ­χο­νται αν δεν αλλάξει ορι­στικά, συθέ­μελα, στη βάση αρχών και αξιών για μία σύγ­χρονη λει­τουρ­γική δημο­κρα­τία.

Ο τόπος μας, σήμερα, έχει απόλυτη ανάγκη ενός πολι­τι­κού φορέα που θα εκφρά­ζει καθαρά και θα υλο­ποιεί με αξιο­πι­στία και χωρίς συμ­βι­βα­σμούς, στην πράξη, τη συλ­λο­γική μας δέσμευση, ενώ­νο­ντας τις δυνά­μεις της προ­ο­δευ­τι­κής αλλαγής απέ­να­ντι στη δεξιά ή αρι­στερή συντή­ρηση και όσους ταυ­τί­στη­καν μαζί της.

Έχουμε συγκε­κρι­μένο ιδε­ο­λο­γικό υπό­βα­θρο.

Έχουμε συγκε­κρι­μέ­νες ιστο­ρι­κές και ιδε­ο­λο­γι­κές κατα­βο­λές – δημο­κρα­τι­κές, προ­ο­δευ­τι­κές, σοσια­λι­στι­κές και εκφρά­ζουμε τη δημιουρ­γική συνέ­χεια των πολι­τι­κών αξιών που ενέ­πνευ­σαν τα διδάγ­ματα του Ρήγα, την παρα­κα­τα­θήκη του Καπο­δί­στρια, το έργο του Χαρι­λάου Τρι­κούπη, τη συγκρό­τηση της Δημο­κρα­τι­κής Παρά­τα­ξης από τον Ελευ­θέ­ριο Βενι­ζέλο, τη συνει­σφορά των Παπα­να­στα­σίου – Πλα­στήρα, την Αντί­σταση του Ελλη­νι­κού λαού ενάντια στον ναζισμό, τον Ανέν­δοτο του Γεωρ­γίου Παπαν­δρέου, τον Αντι­δι­κτα­το­ρικό Αγώνα και την ίδρυση του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ από τον Ανδρέα Παπαν­δρέου.

Είμαστε συν­δε­δε­μέ­νοι με τα διεθνή κινή­ματα ενάντια στον ρατσι­σμό, τον αντι­ση­μι­τι­σμό και την ισλα­μο­φο­βία. Τα κινή­ματα για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα, τα δικαιώ­ματα των γυναι­κών, τα δικαιώ­ματα των μετα­να­στών και των προ­σφύ­γων, τα νέα δικαιώ­ματα, τα δικαιώ­ματα των LGBT.

Πιστεύ­ουμε και εμπι­στευό­μα­στε τον ενη­με­ρω­μένο πολίτη. Για μας, η απο­κε­ντρω­μένη, συμ­με­το­χική, άμεση και δια­βου­λευ­τική δημο­κρα­τία, απο­τε­λούν θεμέλιο λίθο για μια κοι­νω­νία δικαιο­σύ­νης και ευη­με­ρίας.

Επι­διώ­κουμε να δημιουρ­γή­σουμε νέα πολι­τική πλειο­ψη­φία στη βάση συγκε­κρι­μέ­νων αξιών και αρχών.

Αρνού­μα­στε την επι­τη­δευ­μένη ασάφεια που, εν τέλει, κρύβει πραγ­μα­τι­κές προ­θέ­σεις.

Απαι­τού­νται πολι­τι­κές ηγεσίες που ενη­με­ρώ­νουν υπεύ­θυνα τους πολίτες, βάσει αντι­κει­με­νι­κών στοι­χείων και όχι ψηφο­θη­ρι­κής παρα­πλά­νη­σης που δημιουρ­γεί αδιέ­ξοδα και νέες περι­πέ­τειες.

Χωρίς φόβο, δηλώ­νουμε ότι το Κίνημά μας ήταν και είναι Κίνημα για την προ­ώ­θηση των αξιών που ενί­σχυ­σαν και ενι­σχύ­ουν τις δυνα­τό­τη­τες των πολιτών μας.

Αξιών που ενώνουν την κοι­νω­νία και δημιουρ­γούν προ­ϋ­πο­θέ­σεις για ευρύ­τε­ρες κοι­νω­νι­κές συμ­μα­χίες.

Θέλουμε να εκφρά­ζουμε όλους τους πολίτες που εμπνέ­ο­νται από τις αξίες και τις ζωντα­νές παρα­δό­σεις του Ανθρω­πι­σμού, του Δια­φω­τι­σμού, του Πολι­τι­κού Φιλε­λευ­θε­ρι­σμού, του Δημο­κρα­τι­κού Σοσια­λι­σμού και της Οικο­λο­γίας.

Για μας,

Οι αξίες του Ανθρω­πι­σμού σημαί­νουν την πίστη μας στην πρω­ταρ­χι­κό­τητα της ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας. Άρα και σε θεσμούς που υπη­ρε­τούν την ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια.

Ανα­δει­κνύ­ουν τη δέσμευσή μας για υπε­ρά­σπιση της ανθρώ­πι­νης ελευ­θε­ρίας και την ενεργή απόρ­ριψη κάθε μορφής δια­κρί­σεων ή περι­θω­ριο­ποί­η­σης λόγω φύλου, κατα­γω­γής, θρη­σκευ­τι­κών ή άλλων πεποι­θή­σεων και σεξουα­λι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού.

Οι αξίες του Δια­φω­τι­σμού σημαί­νουν τη θεμε­λιώδη πεποί­θησή μας για την ανάγκη υπε­ρά­σπι­σης του ορθο­λο­γι­σμού, απέ­να­ντι στη δει­σι­δαι­μο­νία, τη δημα­γω­γία, τον φοντα­με­ντα­λι­σμό, τον δογ­μα­τι­σμό, τη συνω­μο­σιο­λο­γία και τον λαϊ­κι­σμό. Η συνεχής παιδεία και αυτο­μόρ­φωση απο­τε­λούν θεμέλιο λίθο της κρι­τι­κής σκέψης, της και­νο­το­μίας και πάντα προ­ϋ­πό­θεση της συμ­με­το­χι­κής δημο­κρα­τίας.

Οι αξίες της Δημο­κρα­τίας και του Πολι­τι­κού Φιλε­λευ­θε­ρι­σμού σημαί­νουν την πίστη μας στη θεμε­λιώδη αρχή της Ελευ­θε­ρίας καθώς και στην ανάγκη λει­τουρ­γίας μιας πολι­τείας και των θεσμών της που την προ­στα­τεύ­ουν. Και μαζί με αυτή, πιστεύ­ουμε στην αρχή μιας ανοι­χτής κοι­νω­νίας, με πλου­ρα­λι­σμό, πολι­τικό πολι­τι­σμό και σεβασμό της προ­σω­πι­κό­τη­τας και των δικαιω­μά­των των πολιτών. Οι αξίες αυτές απαι­τούν και τη συμ­με­τοχή κάθε σωστά ενη­με­ρω­μέ­νου πολίτη, επο­μέ­νως και την ευθύνη του να συμ­βάλ­λει ενεργά στον συνεχή έλεγχο της εξου­σίας.

Οι αξίες του Σοσια­λι­σμού σημαί­νουν τη διαρκή και συνει­δητή δέσμευση για κοι­νω­νική δικαιο­σύνη, για την οικο­δό­μηση της ισό­τη­τας και της αλλη­λεγ­γύης. Σημαί­νουν την ανάληψη ευθύνης για δικαιο­σύνη ανάμεσα στις κοι­νω­νι­κές ομάδες, ανάμεσα στις γενιές, αλλά και για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος. Σημαί­νουν και τη διαρκή εγρή­γορση απέ­να­ντι σε ποι­κί­λες μορφές ανι­σό­τη­τας που στερούν θεμε­λιώδη δικαιώ­ματα και δυνα­τό­τη­τες των πολιτών.

Οι αξίες της οικο­λο­γίας σημαί­νουν την έμπνευσή μας από τους κανόνες του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος, όπως τον σεβασμό της οικο­πο­λυ­μορ­φίας και αυτο­νο­μίας, της απο­κε­ντρω­μέ­νης συμ­βί­ω­σης, της ισο­πο­λι­τείας και ατα­ξι­κό­τη­τας.

Ο πολι­τι­κός μας λόγος είναι αξιό­πι­στος γιατί θεμε­λιώ­νε­ται πάνω σε απα­ρα­σά­λευ­τες αρχές που πρε­σβεύ­ουμε με συνέ­πεια.

Φιλο­δο­ξούμε να εκφρά­σουμε μια κοι­νω­νική συμ­μα­χία που είναι ταυ­το­χρό­νως Συμ­μα­χία Δικαιο­σύ­νης και Δημιουρ­γίας, βάσει των αξιών και των αρχών μας.

Πολι­τική απο­στολή μας, δέσμευση και υπο­χρέ­ωσή μας είναι να σφυ­ρη­λα­τή­σουμε τη συμ­μα­χία αυτή και να την εκφρά­σουμε πολι­τικά. Με ακρι­βο­δί­καιη προ­στα­σία όσων έχουν ανάγκη. Με βιώσιμη και διάφανη υπο­στή­ριξη των δημιουρ­γι­κών δυνά­μεων για να ανα­δεί­ξουν το ταλέντο τους, να εφαρ­μό­σουν τις ιδέες τους και να απο­λαύ­σουν τους καρπούς των κόπων τους.

Και πάνω από όλα, να ανα­γνω­ρί­σουμε ότι τα δικαιώ­ματα συνε­πά­γο­νται υπο­χρε­ώ­σεις.

Γι αυτό, δεν μπορεί ποτέ ξανά ο λογα­ρια­σμός να σταλεί στην επόμενη γενιά.

Η συμ­μα­χία κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης και δημιουρ­γίας ενώνει πολι­τικά όλους και όλες που αγω­νί­ζο­νται να δουν τη χώρα να αλλάζει ριζικά προς το καλύ­τερο, που αγω­νί­ζο­νται να εμπε­δω­θούν κανόνες δια­φά­νειας που να ισχύουν για όλους, χωρίς εξαι­ρέ­σεις.

Συγκρο­τούμε μέτωπο απέ­να­ντι στον παρα­σι­τι­σμό της μεγάλης δια­φθο­ράς των κερ­δο­σκό­πων, κρα­τι­κο­δί­αι­των προ­μη­θευ­τών και φορο­φυ­γά­δων και του μικρού παρα­σι­τι­σμού των άδικων προ­νο­μίων συντε­χνιών, πελα­τεια­κών διευ­θε­τή­σεων.

Συγκρο­τούμε μέτωπο απέ­να­ντι στην αντί­ληψη της δεξιάς και αρι­στε­ρής συντή­ρη­σης. Στην αντί­ληψη, που αντι­με­τω­πί­ζει το δημόσιο σαν πελα­τειακό λάφυρο και στρε­βλώ­νει κάθε προ­σπά­θεια ανα­μόρ­φω­σης του παρα­γω­γι­κού προ­τύ­που της χώρας, που υπο­νο­μεύει τη δημο­σιο­νο­μική στα­θε­ρό­τητα με τον διαρκή κίνδυνο εκτρο­χια­σμού της οικο­νο­μίας.

Συγκρο­τούμε μέτωπο απέ­να­ντι στον νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό και κυρίως, απέ­να­ντι στις παλιές και νέες ανι­σό­τη­τες που αυτός παράγει.

Συγκρο­τούμε μέτωπο για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, που απο­τε­λεί βασικό άξονα της προ­ο­δευ­τι­κής πολι­τι­κής ατζέ­ντας και καίρια δια­φο­ρο­ποί­ησή της από τις συντη­ρη­τι­κές πολι­τι­κές. Σήμερα, οι επι­πτώ­σεις της κλι­μα­τι­κής αλλαγής είναι πιο εμφα­νείς από ποτέ και επη­ρε­ά­ζουν αρνη­τικά όχι μόνο το περι­βάλ­λον, αλλά και την οικο­νο­μία, την κοι­νω­νική ευη­με­ρία, την ποιό­τητα ζωής και την ίδια την υγεία των πολιτών.

Η οικο­νο­μική κρίση δεν μπορεί να απο­τε­λεί πρό­σχημα για οπι­σθο­δρό­μηση στο ζήτημα της περι­βαλ­λο­ντι­κής προ­στα­σίας. Αντί­θετα, μπορεί να απο­τε­λέ­σει την αφορμή για ένα νέο, πρότυπο ενερ­γειακό και παρα­γω­γικό μοντέλο, που θα σέβεται το περι­βάλ­λον και ταυ­τό­χρονα θα συμ­βάλ­λει στην ανά­πτυξη της οικο­νο­μίας και τη δημιουρ­γία νέων θέσεων εργα­σίας.

Γι’ αυτούς τους λόγους, είναι ανα­γκαία μία Προ­ο­δευ­τική Πολι­τική για το Περι­βάλ­λον, την Κλι­μα­τική Αλλαγή και την Ενέρ­γεια σε διεθνές, ευρω­παϊκό και εθνικό επίπεδο.

Συγκρο­τούμε μέτωπο με όλους τους προ­ο­δευ­τι­κούς πολίτες. Όλους τους δημο­κρά­τες και σοσια­λι­στές για μια νέα αλλαγή.

Οι αρχές μας, οι αξίες μας, οι ιδέες μας, οι προ­ο­δευ­τι­κές αντι­λή­ψεις μας, επι­βάλ­λουν σαφή και δια­κριτή ιδε­ο­λο­γική και πολι­τική στάση, δεν επι­τρέ­πουν ετε­ρο­κα­θο­ρι­σμούς, ούτε και συμπε­ρι­φο­ρές παρα­κο­λου­θή­μα­τος έναντι ουδενός, πολύ περισ­σό­τερο της συντή­ρη­σης.

Η Πρότασή Μας: σχέδιο ελλη­νικό. Η επα­νά­σταση του αυτο­νό­η­του

Η αλλαγή των δημο­γρα­φι­κών και οικο­νο­μι­κών συν­θη­κών άλλαξε σημα­ντικά την Ελλη­νική κοι­νω­νία.

Η κρίση, η ύφεση, η λιτό­τητα, η ανεργία, η αύξηση των νεό­πτω­χων, η νέα μετα­να­στευ­τική ροή και η φυγή στο εξω­τε­ρικό ανθρώ­πων της εργα­σίας και του πνεύ­μα­τος, η τάση επι­στρο­φής από τα αστικά κέντρα στην περι­φέ­ρεια, η αύξηση του αριθμού των συντα­ξιού­χων, η αλλαγή της σύν­θε­σης και του ρόλου της οικο­γέ­νειας, η διάδοση των νέων τεχνο­λο­γιών και η ανάγκη ενσω­μά­τω­σης και δια­χεί­ρι­σης των μετα­να­στών, επι­βάλ­λει μια νέα οργά­νωση της κοι­νω­νίας που να απο­τυ­πώ­νε­ται στον στρα­τη­γικό σχε­δια­σμό και στις επι­μέ­ρους πολι­τι­κές.

Ό,τι κι αν κερ­δί­σουμε, για παρά­δειγμα, στη δια­πραγ­μά­τευση που όποια κυβέρ­νηση κάνει με τους εταί­ρους μας, όσο χρόνο και όσα χρήματα κι αν μας δώσουν οι εταίροι μας, όσο ευνοϊκή και αν γίνει η ευρω­παϊκή πραγ­μα­τι­κό­τητα, πρώ­τι­στη ευθύνη – δική μας ευθύνη – είναι να συνε­χί­σουμε να αλλά­ζουμε ριζικά τη χώρα μας.

Πόσο μάλλον, αν οι ευρω­παϊ­κές και παγκό­σμιες συν­θή­κες γίνουν πιο δύσκο­λες. Γιατί, αυτή τη στιγμή, η Ευρω­παϊκή Ένωση σπα­ράσ­σε­ται από δια­φω­νίες. Κάνει ένα μετέωρο βήμα μεταξύ της μεγα­λύ­τε­ρης και ανα­γκαίας εμβά­θυν­σης, συνερ­γα­σίας, επο­πτείας, αλλά και αλλη­λεγ­γύης και από την άλλη μεριά, ενός νέου εθνι­κι­σμού που ανα­πτύσ­σε­ται, και της απο­δό­μη­σης του Ευρώ και της ίδιας της Ευρώπης όπως την ξέρουμε.

Γι’ αυτό οφεί­λουμε να κατα­νο­ή­σουμε ότι οι μεγάλες θεσμι­κές αλλαγές απο­τε­λούν προ­ϋ­πό­θεση εκ των ων ουκ άνευ, ώστε να γίνει η Ελλάδα ισχυρή. Να σταθεί στα δικά της πόδια – να στα­θούμε στις δικές μας ελλη­νι­κές δυνά­μεις.

Γιατί η εξάρ­τησή μας ξεκινά από τις δικές μας αδυ­να­μίες, όχι έξωθεν.

Ξεκινά από μια οικο­νο­μία που βασί­στηκε στον παρα­σι­τι­σμό, όχι στην πραγ­μα­τική παρα­γωγή, από μια παιδεία στραμ­μένη στην έτοιμη θέση στο Δημόσιο και όχι στην καλ­λιέρ­γεια των δυνά­μεών μας, από την πελα­τειακή πολι­τική που στρέφει τον Έλληνα – τις δυνά­μεις του Ελλη­νι­σμού – σ’ έναν αέναο αντα­γω­νι­σμό για το κυνήγι του μικρο­συμ­φέ­ρο­ντος, της εξου­σίας σε βάρος του συνόλου, σε βάρος του κοινού και δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος, αντί της εδραί­ω­σης βασικών αρχών και δικαιω­μά­των για όλους.

Για αυτό προ­τεί­νουμε δικό μας σχέδιο.

Ένα σχέδιο Ελλη­νικό, πατριω­τικό που κανείς δεν μας επι­βάλ­λει. που επι­λέ­γουμε εμείς, κτήμα του Έλληνα και της Ελλη­νί­δας.

Ελλη­νικό σχέδιο για θεσμούς που λει­τουρ­γούν, με τον πολίτη συμ­μέ­τοχο και τελικό κριτή.

Μόνο έτσι, οι πολίτες θα δουν βελ­τί­ωση στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους. Μόνο έτσι οι πολίτες θα εμπι­στευ­θούν το Σχέδιο και τους Θεσμούς, απο­τι­νάσ­σο­ντας την ανα­σφά­λεια και την αίσθηση ότι όλα γίνο­νται ερήμην τους.

Το σχέδιό μας βασί­ζε­ται σε ένα τρί­πτυχο:

Προ­ϋ­πό­θεση πρώτη: Απε­λευ­θέ­ρωση της δημο­κρα­τίας μας, των πολι­τεια­κών θεσμών μας, από τον πελα­τειακό και μοιραίο ενα­γκα­λι­σμό από ισχυρά συμ­φέ­ρο­ντα και δου­λείες. Οι αρχές της δια­φά­νειας, της αξιο­κρα­τίας, της δια­βού­λευ­σης, της άμεσης συμ­με­το­χι­κής δημο­κρα­τίας, της απο­κε­ντρω­μέ­νης και απο­τε­λε­σμα­τι­κής διοί­κη­σης, της κοι­νω­νι­κής λογο­δο­σίας, του δημο­κρα­τι­κού ελέγχου κάθε εξου­σίας, της ισχύος του δικαίου, απο­τε­λούν πυξίδα για την ενί­σχυση και απε­λευ­θέ­ρωση των δημο­κρα­τι­κών μας θεσμών.

Προ­ϋ­πό­θεση δεύτερη: Ανθρω­πιά και αλλη­λεγ­γύη απέ­να­ντι στη σκλη­ρό­τητα των ανι­σο­τή­των που διαρ­ρη­γνύ­ουν την κοι­νω­νική συνοχή ενώ περι­θω­ριο­ποιούν ανέρ­γους, φτωχούς, συντα­ξιού­χους και αδύναμα στρώ­ματα της κοι­νω­νίας.

Απέ­να­ντι στην κυριαρ­χία των δημο­σιο­νο­μι­κών δεικτών, προ­βάλ­λουμε και την καθο­ρι­στική σημασία των κοι­νω­νι­κών δεικτών. Πυξίδα μας η κοι­νω­νική δικαιο­σύνη μέσα από ένα κράτος που δίκαια θα κατα­νέ­μει βάρη, που δίκαια θα δια­νέ­μει πλούτο, που δίκαια θα εξα­σφα­λί­ζει το ελά­χι­στο αξιο­πρε­πές επίπεδο δια­βί­ω­σης, απο­τε­λούν πυξίδα για να εξα­σφα­λί­σουμε σιγου­ριά και ασφά­λεια για τον κάθε πολίτη.

Προ­ϋ­πό­θεση τρίτη: Ανά­πτυξη βιώσιμη, που θα εδρά­ζε­ται στην ανα­συ­γκρό­τηση του παρα­γω­γι­κού μας ιστού επεν­δύ­ο­ντας στα δικά μας συγκρι­τικά πλε­ο­νε­κτή­ματα. Πυξίδα μας οι νέες βιώ­σι­μες τεχνο­λο­γίες, η εκπαί­δευση που ανα­δει­κνύει τη δημιουρ­γική και κριτική σκέψη, που απε­λευ­θε­ρώ­νει το ανθρώ­πινο δυνα­μικό και το θωρα­κί­ζει απέ­να­ντι στις παγκό­σμιες τεχνο­λο­γι­κές και οικο­λο­γι­κές εξε­λί­ξεις. Θέλουμε την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, την επι­χει­ρη­μα­τική πρω­το­βου­λία που εδρά­ζε­ται σε παρα­γω­γι­κές και όχι παρα­σι­τι­κές βάσεις, αξιο­ποιώ­ντας ό,τι πολυ­τι­μό­τερο έχει η χώρα μας. τον άνθρωπο, τον ελλη­νικό πολι­τι­σμό και το μονα­δικό ελλη­νικό περι­βάλ­λον.

Προ­χω­ράμε στη δημιουρ­γία του Κινή­μα­τος.

Συλ­λο­γικά μπο­ρούμε να ανα­τρέ­ψουμε ένα πολι­τικό σύστημα που βασίζει την ύπαρξή του στον φόβο, στην αγα­νά­κτηση ή την εξου­σιο­λα­γνεία, περι­θω­ριο­ποιώ­ντας τον πολίτη.

Εμείς δίνουμε φωνή στους πολίτες και στις ανάγκες τους, απευ­θύ­νο­ντας κάλεσμα συμ­με­το­χής και αυτό-οργάνωσης σε ένα πραγ­μα­τικό κίνημα προ­ο­δευ­τι­κών αξιών του Δημο­κρα­τι­κού Σοσια­λι­σμού, του Προ­ο­δευ­τι­κού Κέντρου, της Μεταρ­ρυθ­μι­στι­κής Αρι­στε­ράς και της Πολι­τι­κής Οικο­λο­γίας, με όραμα την Ελλάδα της Δημιουρ­γίας και της Δικαιο­σύ­νης.

ΚΙΝΗΜΑ Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών

Γιατί η χώρα, προ­κει­μέ­νου να πορευ­θεί με ασφά­λεια στο μέλλον, χρειά­ζε­ται απο­φα­σι­στι­κό­τητα. Χρειά­ζε­ται ηγεσία που βάζει πάνω απ’ όλα την Ελλάδα, χωρίς να υπο­λο­γί­ζει προ­σω­πικό ή πολι­τικό κόστος.

Γιατί είναι ανα­γκαία η κοι­νο­βου­λευ­τική εκπρο­σώ­πηση των δυνά­μεων της προόδου. Όταν ξέσπασε η κρίση του 2009 ανέ­λα­βαν τις ευθύνες τους με γεν­ναιό­τητα και ξεκί­νη­σαν τις μεγάλες αλλαγές που είχε ανάγκη η χώρα.

Γιατί στη δημόσια ζωή της χώρας, είναι ανα­ντι­κα­τά­στα­τος ο πρω­τα­γω­νι­στι­κός ρόλος των δημο­κρα­τών σοσια­λι­στών.

Γιατί πρέπει να απο­κτή­σουμε φωνή και δύναμη όλοι εμείς οι χιλιά­δες πολίτες που μοι­ρα­ζό­μα­στε τις ίδιες αξίες που ως σήμερα αισθα­νό­μα­στε πολι­τικά άστεγοι γιατί δεν μας εκφρά­ζουν κόμματα ή κομ­μα­τι­κές ηγεσίες. Πολίτες που θέλουμε να συν­δια­μορ­φώ­σουμε, με τη φωνή μας, τη συμ­με­τοχή και αυτο-οργάνωσή μας, το νέο κοινό πολι­τικό μας σπίτι, το ΚΙΝΗΜΑ Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών.

Γιατί οφεί­λουμε να εργα­στούμε με ένα Ελλη­νικό Σχέδιο ανά­πτυ­ξης και πρό­γραμμα μεταρ­ρυθ­μί­σεων. Σχέδιο που θα επι­τρέ­ψει στη χώρα να ανα­κτή­σει την πολι­τική και οικο­νο­μική της αυτο­δυ­να­μία.

Γιατί έχουμε ευθύνη να συνερ­γα­στούμε πέρα από τα σύνορά μας, με άλλες προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις για μια νέα διάρ­θρωση του διε­θνούς συστή­μα­τος δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Γιατί θέλουμε να αγω­νι­στούμε για την πρόοδο της ευρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης σύμφωνα με το όραμα των ιδρυτών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, με κύριο γνώμονα την οικο­δό­μηση μιας Ευρώπης των πολιτών, την αντι­με­τώ­πιση του δημο­κρα­τι­κού ελλείμ­μα­τος και την προ­ώ­θηση μιας κουλ­τού­ρας αλλη­λεγ­γύης στο πλαίσιο της δημο­σιο­νο­μι­κής υπευ­θυ­νό­τη­τας.

Κάλεσμα στις Ελλη­νί­δες και στους Έλληνες

Η μακρά πορεία των δημο­κρα­τι­κών, προ­ο­δευ­τι­κών, σοσια­λι­στι­κών δυνά­μεων του τόπου, είναι συνυ­φα­σμένη με τα μεγάλα σταυ­ρο­δρό­μια που συνά­ντησε ο σύγ­χρο­νος Ελλη­νι­σμός και αλλη­λέν­δετη με τα μεγάλα άλματα που έκανε εμπρός στις προ­κλή­σεις που συνά­ντησε.

Οι Φιλε­λεύ­θε­ροι του Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου, η Ένωση Κέντρου του Γεωρ­γίου Παπαν­δρέου και το Πανελ­λή­νιο Σοσια­λι­στικό Κίνημα του Ανδρέα Παπαν­δρέου, απά­ντη­σαν στα κρίσιμα διλήμ­ματα της εκά­στοτε εποχής. Μετου­σί­ω­σαν σε πολι­τική πρόταση τις μεγάλες κοι­νω­νι­κές απαι­τή­σεις της εποχής τους. Εδραί­ω­σαν έτσι τη δημο­κρα­τία, τη λαϊκή κυριαρ­χία και τη συμ­με­τοχή του Ελλη­νι­κού Λαού στην ευη­με­ρία της χώρας.

Σήμερα η χώρα βρί­σκε­ται και πάλι σε ένα σταυ­ρο­δρόμι. Η παρά­ταξη των αρχών και αξιών που μας ένωσαν και μας ενώνουν βρί­σκε­ται κι αυτή σε κρίση. Τα νέα διλήμ­ματα και κοι­νω­νικά προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουμε, δεν θα απα­ντη­θούν με βολικές διευ­θε­τή­σεις και συν­διαλ­λα­γές. Χρειά­ζο­νται νέες πολι­τι­κές προ­τά­σεις, διαρκής σύγκρουση με το πελα­τειακό κατε­στη­μένο, δημιουρ­γική ρήξη με το κομ­μα­τικό κατε­στη­μένο. Ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα.

Η κρίση μάτωσε την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Είναι όμως και μια πρό­κληση να μετα­τρέ­ψουμε την κρίση σε ευκαι­ρία, για να οικο­δο­μή­σουμε τη χώρα σε γερά θεμέλια. Από αυτή την κρίση δεν θα βγούμε ένας – ένας. Απ’ αυτή την κρίση θα βγούμε, μόνο αν βγούμε μαζί. Εφόσον δου­λέ­ψουμε όλοι μαζί με συγκε­κρι­μένο σχέδιο.

Στη σκέψη κάθε Ελλη­νί­δας και Έλληνα, εξα­κο­λου­θεί να κυριαρ­χεί η αγωνία και ο φόβος για το ξεπέ­ρα­σμα της πολυ­ε­πί­πε­δης κρίσης.

Μιας βαθιάς κρίσης που ανά­γκασε σε θυσίες τον Ελλη­νι­σμό ώστε να απο­φευ­χθεί το χει­ρό­τερο.

Με την επίπονη προ­σπά­θεια των Ελλήνων, κατά­φερε η πατρίδα να απο­τρέ­ψει μια απόλυτη κατα­στροφή το 2009, τότε που βρε­θή­καμε στο χείλος του γκρεμού, αντι­μέ­τω­ποι με τη χρε­ο­κο­πία.

Είναι βαθιά η πεποί­θησή μας ότι η Ελλάδα είχε κάθε δυνα­τό­τητα να απο­φύ­γει την κρίση αυτή, αν δεν είχε προη­γη­θεί η πορεία προς το χάος την περίοδο 2004-2009, όπως και έχει όλες τις δυνα­τό­τη­τες να την ξεπε­ρά­σει.

Ως πατριώ­τες εμπνε­ό­μα­στε από τις δυνα­τό­τη­τες που έχει η Ελλάδα. Πιστεύ­ουμε σ’ αυτήν. Ως δημο­κρά­τες ξέρουμε ότι ο κάθε πολίτης της χώρας μας κρύβει θησαυ­ρούς δημιουρ­γι­κών ικα­νο­τή­των. Πιστεύ­ουμε στον Ελλη­νι­σμό.

Αυτές είναι οι ιδε­ο­λο­γι­κές και πολι­τι­κές αρχές και οι στόχοι του νέου πολι­τι­κού μας φορέα, «ΚΙΝΗΜΑ Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών».

Απευ­θυ­νό­μα­στε σήμερα στους Έλληνες πολίτες ανα­λαμ­βά­νο­ντας τη δέσμευση να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουμε, σύντομα μετά τις εκλογές, το ανοικτό ιδρυ­τικό μας Συνέ­δριο.

Το Συνέ­δριο στο οποίο θα απο­φα­σι­στούν τα πάντα: από το ορι­στικό όνομα και το σύμβολο του Κινή­μα­τός μας έως την περαι­τέρω επε­ξερ­γα­σία των πολι­τι­κών μας θέσεων, των στρα­τη­γι­κών μας επι­λο­γών και συμ­μα­χιών και την εκλογή οργάνων, ανοί­γο­ντας τον δρόμο για την εκλογή ηγεσίας από τη βάση. Τα πάντα μέσα από συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σίες, σε μια λογική αυτο-οργάνωσης και ορι­ζό­ντιας κινη­το­ποί­η­σης

Όλα συμ­με­το­χικά, όλα κινη­μα­τικά, όλα από τη βάση.

Η δέσμευση αυτή δεν απο­τε­λεί συγκυ­ριακή υπό­σχεση.

Συν­δέ­ε­ται άρρηκτα με τη φιλο­σο­φία που μας διέπει.

Θέλουμε να γίνουμε η αλλαγή που πρε­σβεύ­ουμε.

Θέλουμε το Κίνημά μας να μην επαγ­γέλ­λε­ται απλά αλλά και να πράττει σύμφωνα με τις αρχές του.

Μας συν­δέ­ουν, μας ενώνουν κοινές αξίες.

Από όσους ενστερ­νί­ζο­νται το πλαίσιο αρχών αυτής της δια­κή­ρυ­ξης, ζητούμε να συμ­με­τά­σχουν ενεργά, με τις απόψεις τους, την πολυ­μορ­φία των ιδεών και προ­τά­σεών τους που θα συμ­βά­λουν στη δυνα­μική ενός Κινή­μα­τος που συνεχώς θα ανα­νε­ώ­νε­ται σε ιδέες, σε προ­τά­σεις, σε δομές, με στόχο πάντα το δημόσιο καλό, τη δια­σφά­λιση ελευ­θε­ριών, δικαιω­μά­των και δημιουρ­γι­κών δυνα­το­τή­των για τη χώρα και τον πολίτη.

Όπως αξίζει σε ένα πραγ­μα­τικό κίνημα Δημο­κρα­τίας και Σοσια­λι­σμού.

Καλούμε τον Ελλη­νικό Λαό να πάρει μέρος στις ανοι­χτές συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σίες των Δημο­κρα­τών Σοσια­λι­στών.

Να συν­δια­μορ­φώ­σει τη φυσιο­γνω­μία του νέου κεφα­λαίου της παρά­τα­ξης των δια­χρο­νι­κών αξιών που μας ενώνουν.

Να ανα­δεί­ξει πολι­τι­κούς – φορείς νέων ιδεών, και­νο­τό­μων πολι­τι­κών που μαζί και με τους άλλους ενερ­γούς πολίτες θα πρω­το­στα­τή­σουν για τη μετά­βαση στη “Μετα­πε­λα­τειακή Ελλάδα, την Ελλάδα της Δικαιο­σύ­νης και της Δημιουρ­γίας.

Σήμερα, 3 του Γενάρη 2015.

Πάμε!

Οι υπο­γρά­φο­ντες την ιδρυ­τική Δια­κή­ρυξη πρό­τει­ναν και ο Πρό­ε­δρος απε­δέ­χθη την ίδρυση του Κόμ­μα­τος και την παρούσα Ιδρυ­τική Δήλωση και Δια­κή­ρυξη.