Δεν θα έπρεπε να υπάρχει

Παγκό­σμια Ημέρα για την Εξά­λειψη της Βίας κατά των Γυναι­κών. Είναι μια μέρα που δε θα έπρεπε να υπάρχει. Υπάρχει όμως και τα νούμερα που δημο­σιεύ­ο­νται θα σε πείσει για το γιατί υπάρχει. Μια βόλτα στα νοσο­κο­μεία θα σε πείσει για το γιατί υπάρχει και για το γιατί παρα­μέ­νει επί­καιρη μέσα στα χρόνια. Η μέρα αυτή υπάρχει, γιατί κάθε μέρα κάποιες γυναί­κες απο­φα­σί­ζουν να σκου­πί­σουν τα αίματα από πάνω τους, να βάλουν αρκετό makeup για να καλύ­ψουν τα σημάδια και να συνε­χί­σουν το δρόμο τους. Η μέρα αυτή υπάρχει, γιατί ο περί­γυ­ρος απο­φά­σισε πως «έλα μωρέ, τα θελε κι αυτή». Η μέρα αυτή υπάρχει γιατί η βία δεν σταματά στα σωμα­τικά χτυ­πή­ματα. Η σκλη­ρό­τερη βία, είναι το μετά.Είναι τα σημάδια που σβήνουν αλλά εκείνη ξέρει πάντα πού είναι. Μπορεί το δέρμα της να καθα­ρί­σει από τις μελα­νιές αλλά εκείνη ξέρει να σου δείξει πού ήταν το κάθε σημάδι. Κάθε χτύπημα σε μια γυναίκα, κάθε μελανιά, κάθε σημάδι, είναι ρωγμές και χαραγ­μα­τιές στην ψυχή της που θα μείνουν αγιά­τρευ­τες όσο ανα­πνέει. Η πιο ξεδιά­ντροπη βία είναι εκείνων που ξέρουν και δεν μιλάνε. Εκείνων που επι­λέ­γουν να πουν αυτό το γνωστό «τα’ θελε».