Σάμος: Σπαραγμός στις κηδείες των παιδιών που χάθηκαν – Ο συγκλονιστικός επικήδειος για τον Αρη από τον καθηγητή του

Συγ­γε­νείς, φίλοι, συμ­μα­θη­τές και συμ­μα­θή­τριες, αλλά και κά­τοι­κοι της Σάμου είπαν «το τε­λευ­ταίο αντίο» στα δύο παι­διά

Συγ­γε­νείς, φίλοι, συμ­μα­θη­τές και συμ­μα­θή­τριες, αλλά και κά­τοι­κοι της Σάμου είπαν σή­με­ρα «το τε­λευ­ταίο αντίο» στην νεαρή μα­θή­τρια που ο χαμός της βύ­θι­σε στο πέν­θος το νησί.

Οι συμ­μα­θη­τές και φίλοι της έφτα­σαν στον ιερό ναό ντυ­μέ­νοι στα λευκά και κρα­τώ­ντας στα χέρια τους λου­λού­δια, ενώ τρα­γι­κές φι­γού­ρες ήταν οι γο­νείς της αδι­κο­χα­μέ­νης μα­θή­τριας.

Πλή­θος κό­σμου συ­γκε­ντρώ­θη­κε το με­ση­μέ­ρι στον ιερό Ναό του Αγίου Νι­κο­λά­ου στο Βαθύ Σάμου για να πει το τε­λευ­ταίο αντίο στον 17χρονο ‘Αρη .

Συγ­γε­νείς, φίλοι, συμ­μα­θη­τές και κα­θη­γη­τές βρέ­θη­καν στον προ­αύ­λιο χώρο της εκ­κλη­σί­ας για να απο­χαι­ρε­τή­σουν τον 17χρονο μα­θη­τή. Λίγο προ­τού ξε­κι­νή­σει η τε­λε­τή ο διευ­θυ­ντής του σχο­λεί­ου, μι­λώ­ντας στους δη­μο­σιο­γρά­φους εξέ­φρα­σε τη λύπη του. «Πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω τόσο άσχη­μα όπως αυτή τη στιγ­μή», είπε.

«Δεν υπάρ­χει με­γα­λύ­τε­ρη ει­ρω­νεία από αυτό που σή­με­ρα έπρε­πε εμείς οι δά­σκα­λοί σου να κά­νου­με, να αγω­νι­ζό­μα­στε τόσα χρό­νια να σου μά­θου­με τον πλού­το της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας και πώς να την χρη­σι­μο­ποιείς και σή­με­ρα να μην βρί­σκου­με λόγια να σου πούμε. Να αγω­νι­ζό­μα­στε χρό­νια τώρα να σου μά­θου­με μα­θη­μα­τι­κά και σή­με­ρα να μην βρί­σκου­με δύ­να­μη και τρόπο να με­τρή­σου­με ούτε εμείς πάνω από το 17. Να αγω­νι­ζό­μα­στε τόσα χρό­νια να σου μά­θου­με τα μυ­στι­κά της ζωής και σή­με­ρα να μην μπο­ρού­με να εξη­γή­σου­με τι έγινε και η δική σου ζωή έπρε­πε να τε­λειώ­σει τόσο σύ­ντο­μα. Τόσα χρό­νια δεν κα­τα­φέ­ρα­με τε­λι­κά να σου μά­θου­με και πολλά ωστό­σο όσο προ­σπα­θού­σα­με μα­θαί­να­με από εσένα τα πάντα. Μά­θα­με το χα­μό­γε­λο που μας χά­ρι­ζες απλό­χε­ρα πάντα, μά­θα­με την αγνή ψυχή με την οποία κάθε φορά μας προ­σέγ­γι­ζες και στε­κό­σουν δίπλα στους φί­λους και σε εμάς. Μά­θα­με την αγάπη και το πραγ­μα­τι­κό εν­δια­φέ­ρον για το σχο­λείο, και τι δεν μά­θα­με από εσένα. Μόνο ένα πράγ­μα αγόρι μας δεν κα­τά­φε­ρες να μας κά­νεις να μά­θου­με, πως οι αγα­θές ψυχές δεν φυ­λα­κί­ζο­νται σε αυτό τον κόσμο, πως οι αγα­θές ψυχές μέ­νουν για πάντα ελεύ­θε­ρες και πάντα θα ανα­ζη­τούν θά­λασ­σες και ου­ρα­νούς να κα­τα­κτή­σουν», ανέ­φε­ρε κα­θη­γη­τής του 17χρο­νου ‘Αρη στον επι­κή­δειο του.

«Σας ευ­χα­ρι­στού­με όλους από την καρ­διά μας», είπε ο πα­τέ­ρας του ‘Αρη βγαί­νο­ντας από την εκ­κλη­σία και ο κό­σμος που είχε συ­γκε­ντρω­θεί συ­γκι­νη­μέ­νος ξέ­σπα­σε σε χει­ρο­κρο­τή­μα­τα.

Στην κη­δεία του πα­ρα­βρέ­θη­καν επί­σης η υφυ­πουρ­γός Παι­δεί­ας, Σοφία Ζα­χα­ρά­κη, όπως και κλι­μά­κιο της ΕΜΑΚ που βρήκε τα παι­διά κα­τα­πλα­κω­μέ­να από τα ερεί­πια βρέ­θη­κε.

Νω­ρί­τε­ρα, ο πα­τέ­ρας του Άρη, δη­μο­σιο­γρά­φος που ερ­γά­ζε­ται σε το­πι­κό μέσο, μί­λη­σε στο Αθη­ναϊ­κό- Μα­κε­δο­νι­κό Πρα­κτο­ρείο για το τρα­γι­κό συμ­βάν. Όπως δή­λω­σε βρήκε τον γιό του Άρη με την Κλαί­ρη αγκα­λια­σμέ­νους στα χα­λά­σμα­τα.

«Ήμουν στο χώρο ερ­γα­σί­ας μου, και από εκεί και πέρα άρ­χι­σε ένας τι­τά­νιος αγώ­νας για την ανα­ζή­τη­ση των παι­διών και για το ρε­πορ­τάζ που έτρε­χε ταυ­τό­χρο­να. Κά­ποια στιγ­μή δυ­στυ­χώς μετά από μία, μιά­μι­ση ώρα δεν μπορώ τώρα να υπο­λο­γί­σω ακρι­βώς, μά­θα­με το τι πραγ­μα­τι­κά έχει γίνει. Ήμουν σε ανα­ζή­τη­ση με τον άλλο πα­τέ­ρα, δεν μπο­ρού­σα­με να βρού­με τα παι­διά μας, ήξερα ότι ο γιος μου έχει το κι­νη­τό μαζί. Κα­λού­σα το γιο μου, δυ­στυ­χώς δεν απα­ντού­σε. Ο Άρης βέ­βαια είναι ένα παιδί το οποίο θα προ­σπα­θού­σε να βρει τρόπο έστω με ένα τη­λέ­φω­νο να επι­κοι­νω­νή­σει μαζί μου ή να ερ­χό­ταν να με βρει στους χώ­ρους όπου κι­νού­μουν εγώ. Από εκεί και πέρα όταν έκανα τρεις, τέσ­σε­ρις προ­σπά­θειες να βρω τον Άρη δεν μπό­ρε­σα να τον βρω, κά­ποια στιγ­μή άρ­χι­σα να ανη­συ­χώ, δη­λώ­σα­με την εξα­φά­νι­ση και των δύο παι­διών, και του Άρη και της Κλαί­ρης στην Αστυ­νο­μία, ψά­χνα­με οι γο­νείς αλλά κάπου μέσα μου βαθιά εγώ πί­στευα ότι κάτι κακό έχει συμ­βεί στα παι­διά. Μέσω ανα­ζή­τη­σης των κι­νη­τών τη­λε­φώ­νων, μά­θα­με ότι η ακτι­νο­βο­λία του κι­νη­τού του γιου μου ήταν στα 150 μέτρα από ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο και σε αυτή την ακτί­να αρ­χί­σα­με και ψά­χνα­με μαζί με τον άλλο πα­τέ­ρα μέσα στα χα­λά­σμα­τα. Εκεί εγώ είχα την αί­σθη­ση ότι βρι­σκό­ταν το παιδί, και κά­ποια στιγ­μή, ο Γιώρ­γος, ο άλλος πα­τέ­ρας ανα­κά­λυ­ψε τις δύο τσά­ντες των παι­διών μαζί, και βρήκα κι εγώ και το κι­νη­τό του γιου μου και αμέ­σως ει­δο­ποι­ή­σα­με την Πυ­ρο­σβε­στι­κή Υπη­ρε­σία, η οποία σε ενά­μι­σι λεπτό ήρθε εκεί μαζί με τις δυ­νά­μεις ΕΚΑΜ, οι οποί­οι μέσα σε 15 λεπτά ανέ­συ­ραν τα δύο παι­διά. Ο γιος μου ήταν πάνω από την Κλαί­ρη, προ­σπα­θού­σε να την προ­στα­τεύ­σει και τους βρή­καν αγκα­λια­σμέ­νους μέσα στα χα­λά­σμα­τα», πε­ρι­γρά­φει.

Ο πα­τέ­ρας του Άρη ανα­φέρ­θη­κε και στο ση­μείο όπου βρέ­θη­καν τα παι­διά, από το οποίο, όπως είπε, περ­νά­νε γύρω στα 400 παι­διά την ημέρα .«Είναι ένα ση­μείο από το οποίο περ­νά­νε πάρα πολλά παι­διά. Αυτό είπα και στον κύριο πρω­θυ­πουρ­γό ότι θα πρέ­πει να ανα­λά­βουν. Έχω ση­κώ­σει μια ση­μαία ώστε να μην υπάρ­χει κα­νέ­να εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο κτί­ριο με ό,τι προ­βλή­μα­τα αυτό συ­νε­πά­γε­ται είτε από αέρα, είτε από σει­σμό ή από φωτιά. Είναι πραγ­μα­τι­κά προ­βλη­μα­τι­κά ση­μεία. Το συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο, είναι ένας πα­ρά­δρο­μος το οποίο χρη­σι­μο­ποιούν πάρα πολλά παι­διά. Από τον συ­γκε­κρι­μέ­νο δρόμο και από τους δι­πλα­νούς δρό­μους περ­νά­νε γύρω στα 400 παι­διά την ημέρα. Αν δεν ήταν ο Άρης με την Κλαί­ρη μπο­ρεί να ήταν 5 παι­διά, μπο­ρεί να ήταν 10 παι­διά, μπο­ρεί να μην υπήρ­χε και κα­νέ­νας, αλλά όταν εμείς εξα­σφα­λί­ζου­με την ασφά­λεια, νο­μί­ζω ότι δεν θα έχου­με χα­μέ­νες αν­θρώ­πι­νες ζωές», ση­μειώ­νει.