Τιμή στον Δημήτρη Παπαίγνατίου-Μουσικοφιλολογική συνεστίαση

Μου­σι­κο­φι­λο­λο­γική συνε­στί­αση διορ­γά­νωσε το Ευρω­παϊκό Κέντρο Τέχνης στη μνήμη του επιφανή Ρόδιου λυρικού καλ­λι­τέ­χνη, πρω­το­ψάλτη, μου­σι­κο­δι­δά­σκα­λου, λαο­γρά­φου και ποιητή Δημήτρη Παπαϊ­γνα­τίου.

Στον άνθρωπο και το έργο του ανα­φέρ­θηκε η κόρη του Κική Παπαϊγνατίου- Σαλα­μα­στράκη, με ιδιαί­τερη

μνεία στη λαο­γρα­φική και ποι­η­τική συγ­γρα­φική προ­σφορά του, ενώ απο­σπά­σματα μελουρ­γι­κών κει­μέ­νων του ερμή­νευ­σαν ο οφι­κί­α­λος Υμνωδός του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου Γιώργος Χατζη­χρό­νο­γλου, ο ομο­γε­νής Καθη­γη­τής της Ιατρι­κής και Πρω­το­ψάλ­της της Μητρό­πο­λης Pittsburgh Δρ. Νίκος Γιαν­νου­κά­κης, ο χοράρχης-μουσικοδιδάσκαλος Αθα­νά­σιος Παϊ­βα­νάς και ο χορωδός του Βυζα­ντι­νού Χορού της Μητρό­πο­λης Pittsburgh Βασίλης Παπα­ζέ­κος.

Ο Δημή­τρης Παπαϊ­γνα­τίου γεν­νή­θηκε το 1921 στο ιστο­ρικό χωριό Κοσκι­νού της Ρόδου. Το 1933 ανέβηκε στο ανα­λό­γιο του πρω­το­ψάλτη του Μητρο­πο­λι­τι­κού Ναού Ευάγ­γε­λου Μουτάφη. Το 1937 απε­φοί­τησε από τη Σχολή Βυζα­ντι­νής Μου­σι­κής Ρόδου με άριστα και πήρε τα πρώτα μαθή­ματα ευρω­παϊ­κής μου­σι­κής στη Scuola Musicale di Rodi. Έκτοτε θητεύει στο Μητρο­πο­λι­τικό Ναό ως Λαμπα­δά­ριος και αργό­τερα Πρω­το­ψάλ­της. Το 1946 εγγρά­φε­ται στην Οδο­ντια­τρική Σχολή του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών απ’όπου και απε­φοί­τησε με άριστα και παράλ­ληλα σπου­δά­ζει ευρω­παϊκή μουσική (θεωρία) και τρα­γούδι (τενόρος) και συμπλη­ρω­μα­τικά Βυζα­ντινή μουσική με τον καθη­γητή Νικόλαο Παπά. Στα χρόνια των σπουδών του συμ­με­τέ­χει σε τέσ­σε­ρις χορω­δίες ευρω­παϊ­κής μου­σι­κής: στη Χορωδία Αθηνών με καθη­γητή τον Φιλο­κτήτη Οικο­νο­μίδη, στην Εθνική Χορωδία της Ελλάδος με καθη­γητή το Μιχάλη Βούρτση, στη Φοι­τη­τική Χορωδία του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών με τον Κώστα Χαρα­λα­μπίδη και στην τετρά­φωνη χορωδία του Αγίου Δημη­τρίου Νέου Φαλήρου με διευ­θυ­ντή τον Πλάτωνα Ρούγκα. Το 1951 επι­στρέ­φει στη Ρόδο όπου εργά­ζε­ται ως οδο­ντί­α­τρος και ταυ­τό­χρονα διδά­σκει για πέντε χρόνια ευρω­παϊκή μουσική διο­ρι­σμέ­νος από το Μανώλη Καλο­μοίρη στο Εθνικό Ωδείο Ρόδου. Στα 1977 ανα­λαμ­βά­νει πρω­το­ψάλ­της στο Μητρο­πο­λι­τικό Ναό μέχρι το τέλος του 2010. Το 1989 του απο­νέ­με­ται ο τίτλος του «Άρχο­ντος Πρω­το­ψάλ­του» από το Μητρο­πο­λίτη Από­στολο, το 1997 τιμη­τικό δίπλωμα για τις επί σειράν ετών υπη­ρε­σίες του ως ιερο­ψάλτη του Μητρο­πο­λι­τι­κού Ναού και το 2011 τιμη­τική πλακέτα από τον μητρο­πο­λίτη Κύριλλο. Επίσης το 2012 τιμή­θηκε από το Σύλλογο Ιερο­ψαλ­τών Ρόδου.

Έγραψε:

-«Μου­σι­κόν Καλ­λώ­πι­σμα» (Βυζα­ντι­νο­μου­σι­κές συν­θέ­σεις), 1986

-«Τόνοι και στόνοι» (Ποι­ή­ματα), 1996

-«Το χωριό Κοσκι­νού της Ρόδου» (Ιστορία, λαο­γρα­φία, δια­βί­ωση), 2002

Ο Δημή­τρης Παπαϊ­γνα­τίου έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών το Σάββατο 24 Ιουνίου 2017 αφή­νο­ντας σημα­ντικό ανέκ­δοτο έργο της Δωδε­κα­νη­σια­κής νεώ­τε­ρης ιστο­ρίας και μου­σι­κής παρά­δο­σης.

Το 2019 τιμή­θηκε με συναυ­λία αφιε­ρω­μένη στη μνήμη του, στην Ευρω­παϊκή Γιορτή της Μου­σι­κής, που διορ­γα­νώ­θηκε από το Δημο­τικό Οργα­νι­σμό Πολιτισμού-Αθλητισμού Ρόδου με την σύμπραξη της Εφο­ρείας Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου.