Ο tempora o mores

Σκε­πτό­μουν τι θα ήταν αυτό χθες- παγκό­σμια ημέρα Ηλι­κιω­μέ­νων λέει-που θα μπο­ρούσα να πω για τους παπού­δες και τις για­γιά­δες μας.’Εψαξα για κάτι χαρού­μενο όπως ται­ριά­ζει στις γιορτές. Δεν υπάρχει παρά μόνο η υπερ­φο­ρο­λό­γηση και η αύξηση στις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης, που επι­δεί­νω­σαν δρα­μα­τικά τη ζωή τους και ως εκ τούτου και ιδιαί­τερα των υπε­ρη­λί­κων με σοβαρά προ­βλή­ματα υγείας, ενώ με τρόμο υπο­δέ­χο­νται το ενδε­χό­μενο να υπο­στούν κι άλλη περι­κοπή των συντά­ξεών τους. Και μέσα σ’ όλα αυτά, μας προ­έ­κυψε και το ένα «elders drain» (διαρροή γερό­ντων) ή κάτι παρό­μοιο, που να απο­τυ­πώ­νει και τη φυγή της τρίτης ηλικίας από τη χώρα της. Όπως και να το πει κανείς, είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τητα. Διότι, ως φαί­νε­ται, δεν είναι λίγοι οι Έλληνες συντα­ξιού­χοι που μετα­να­στεύ­ουν, κατά κανόνα στη Βουλ­γα­ρία, για να επι­βιώ­σουν. Όπως κατα­θέ­τει στη μεγάλη δημο­γρα­φική έρευνά της με τίτλο «Ο πλη­θυ­σμός της Ελλάδας υπό διωγμόν», η κ. Έμκε Που­λο­πού­λου, διδά­κτο­ρας του πανε­πι­στη­μίου του Παρι­σιού, μέλος της Ακα­δη­μίας Επι­στη­μό­νων της Νέας Υόρκης και αντι­πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Εται­ρείας Δημο­γρα­φι­κών Μελετών,  «συντα­ξιού­χοι μας εγκα­τα­λεί­πουν τη χώρα σε μια προ­σπά­θεια να ζήσουν αξιο­πρε­πώς, μακριά από τη φτώχια και τη δυστυ­χία. Το έναυσμα για τη μετα­νά­στευσή τους δίνει η γνω­ρι­μία τους με αλλο­δα­πές που ήρθαν στην Ελλάδα και συνήθως εργά­ζο­νται σε σπίτια ως οικια­κές βοηθοί. Με την έναρξη της κρίσης, η αγορά εργα­σίας για τις γυναί­κες αυτές συρ­ρι­κνώ­θηκε. Επι­στρέ­φο­ντας, λοιπόν, στην πατρίδα τους πλη­ρο­φο­ρούν τους συντα­ξιού­χους Έλληνες ότι προ­τί­θε­νται να τους φιλο­ξε­νή­σουν στο σπίτι τους, στην αλλο­δαπή, με κάποιο αντί­τιμο, πολύ μικρό­τερο από εκείνο που απαι­τεί­ται για τη ζωή τους στην Ελλάδα σε έναν οίκο ευγη­ρίας, μία ιδιω­τική κλινική ή με τη φρο­ντίδα μιας γυναί­κας εσω­τε­ρι­κής». Ο tempora o mores. Τι λόγο άραγε θα έχουν οι ηλι­κιω­μέ­νοι να νοιώ­θουν περή­φα­νοι για την ημέρα που τους αφιε­ρώ­νουμε. Μακριά από τον ρόλο του παππού και της γιαγιάς που εμείς σαν παιδιά γνω­ρί­σαμε και που κι εμείς πολλές φορές τον αλλά­ξαμε, κάνο­ντάς τους  «πρό­σφυ­γες» σε οίκους ευγη­ρίας, αλλά και διωγ­μέ­νοι  από την θαλπωρή της ίδιας τους της χώρας πως να αισθά­νο­νται άραγε;