Το «άρωμα γυναίκας» της ποσόστωσης

Η πε­ρί­φη­μη πο­σό­στω­ση, με­τρά­ει  13 γυ­ναί­κες σε μια κυ­βέρ­νη­ση 39 αν­δρών, κάτι που θε­ω­ρή­θη­κε θε­τι­κό αν κρί­νει κα­νείς ότι ήταν απελ­πι­στι­κά λίγες σε προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις. Βέ­βαια δεν το λες και με­γά­λο βήμα προ­ό­δου όταν στη νέα κυ­βέρ­νη­ση της Ισπα­νί­ας, οι γυ­ναί­κες υπουρ­γοί είναι πε­ρισ­σό­τε­ρες από τους άν­δρες. Πο­λύ­πα­θη η σχέση των γυ­ναι­κών με την πο­λι­τι­κή. Κατά πρώ­τον, γιατί οι περί ισό­τη­τας λόγοι των κομ­μά­των μέ­νουν στα χαρ­τιά για αρ­χη­γούς και επι­τε­λεία. Και κατά δεύ­τε­ρον, γιατί καλά κρα­τούν κά­ποιες πα­μπά­λαιες ανα­μο­νές από τις γυ­ναί­κες. Ανα­μο­νές με τις οποί­ες οι υπο­ψή­φιες οφεί­λουν να συμ­μορ­φω­θούν. ‘ Ετσι, αν θέ­λουν να τρα­βή­ξουν την προ­σο­χή και να εκλε­γούν, ανα­γκά­ζο­νται να προ­βά­λουν τα δια­φο­ρε­τι­κά στοι­χεία του φύλου τους και του ρόλου τους. Την άσκη­ση μιας «δια­φο­ρε­τι­κής πο­λι­τι­κής», βα­σι­σμέ­νης στις υπο­τι­θέ­με­νες γυ­ναι­κεί­ες αρε­τές και δε­ξιό­τη­τες. Την ανι­διο­τέ­λεια, την αφο­σί­ω­ση, την ομορ­φιά , τη μη­τρι­κή αγάπη. Ακόμη και επι­τυ­χη­μέ­νες γυ­ναί­κες πο­λι­τι­κοί, που έχουν απο­δεί­ξει ότι είναι σε θέση να ασκούν πο­λι­τι­κή με άνεση, με εφό­δια και περ­γα­μη­νές που θα ζή­λευαν πολ­λοί άρ­ρε­νες συ­νά­δελ­φοί τους,  ανα­γκά­ζο­νται να με­τα­κι­νού­νται από το ένα πρό­σω­πο στο άλλο, να προ­βάλ­λουν τις γυ­ναι­κεί­ες αρε­τές τους και την οι­κο­γε­νεια­κή ευ­τυ­χία τους ή ακόμη, να προ­σπα­θούν να προ­σαρ­μό­σουν την ει­κό­να τους στο προ­σφι­λές στα μέσα ενη­μέ­ρω­σης και επι­βρα­βευ­μέ­νο από το εκλο­γι­κό σώμα πρό­τυ­πο νε­α­ρών καλ­λο­νών συ­να­δέλ­φων τους. Οι γυ­ναί­κες πο­λι­τι­κοί, συ­νε­χί­ζουν να αντι­με­τω­πί­ζο­νται βάσει του φύλου τους ως μία ει­δι­κή κα­τη­γο­ρία, κάτι που προ­φα­νώς, δεν ίσχυ­σε ποτέ για τους άν­δρες πο­λι­τι­κούς Οι γυ­ναί­κες διεκ­δι­κούν πια τη ζωή τους, άρα μπο­ρούν να διεκ­δι­κή­σουν και την εκλο­γή τους χωρίς βο­ή­θεια. Δεν είναι προ­βλη­μα­τι­κές. Γιατί ως τέ­τοιες αντι­με­τω­πί­ζο­νται στο συ­γκε­κρι­μέ­νο θέμα. Σαν άτομα ει­δι­κών ανα­γκών που χρή­ζουν βοη­θεί­ας. Γιατί να θε­ω­ρεί­ται ένας πο­λί­της λι­γό­τε­ρο ικα­νός από κά­ποιον άλλον στο εκλέ­γε­σθαι, μόνο και μόνο επει­δή είναι γυ­ναί­κα; Δη­λα­δή τι πα­ρα­πά­νω χρειά­ζε­ται για να χα­ρα­κτη­ρί­σει κά­ποιος την λο­γι­κή της πο­σό­στω­σης σαν κα­θα­ρά ρα­τσι­στι­κή; Οι κυ­ρί­ες του Κοι­νο­βου­λί­ου μήπως έχουν να πουν κάτι γι’ αυτό, οι οποί­ες ανέ­χο­νται και ψη­φί­ζουν αυτή την λο­γι­κή;