ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Σ. Σοκορέλος, ο πρώτος των πρώτων: «Το ηθικό δίδαγμα των Πανελληνίων είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου και στις ικανότητές σου»

news room 6 λεπτά ανάγνωση
ΣOKOPEΛOΣ ΣΩTPHΣ
Το ηθικό δίδαγμα των Πανελληνίων είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου και στις ικανότητές σου

Σ. ΣΟΚΟΡΕΛΟΣ, Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ

  • Συνέντευξη στον
  • Δημ. Γκαρτζώνη

O Σωτήρης Σοκο­ρέ­λος σημεί­ωσε σπου­δαία επι­τυ­χία στις φετινές πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις. Είναι ο πρώτος των πρώτων φετινών εισα­χθέ­ντων στα Ανώτατα Εκπαι­δευ­τικά Ιδρύ­ματα της χώρας. Πέρασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, με 19.641 μόρια, επι­τυγ­χά­νο­ντας την υψη­λό­τερη βαθ­μο­λο­γία! Είναι γιος της Ζωής και του Μιχάλη Σοκο­ρέ­λου, διευ­θυ­ντή της Ορθο­πε­δι­κής Κλι­νι­κής του Νοσο­κο­μείου της Ρόδου και θέλει και ο ίδιος να επι­λέ­ξει την ειδι­κό­τητα της ορθο­πε­δι­κής.

Σε μία εκ βαθέων συνέ­ντευξή του στη «δημο­κρα­τική», ο Σωτήρης Σοκο­ρέ­λος, μιλά για τον αγώνα που έδωσε για να κατα­κτή­σει το όνειρό του και απο­τε­λεί παρά­δειγμα προς μίμηση για την προ­σή­λωσή του στο στόχο του.

Τα ΜΜΕ εξήραν την μεγάλη πρωτιά του Σωτήρη, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τον ως «παιδί-θαύμα» ή «παιδί-φαινόμενο». Ο ίδιος δηλώνει απλά για την επι­τυ­χία του στις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις και την εισα­γωγή του στην Ιατρική: «Είναι για μένα ένα όνειρο που έγινε πραγ­μα­τι­κό­τητα, μια μάχη από την οποία βγήκα δυνα­τό­τε­ρος και νικητής στα μάτια των δικών μου ανθρώ­πων».

Τι σημαί­νει για ‘σένα η πρωτιά στην Ιατρική Αθηνών; Πώς είναι να βλέπεις το όνομά σου και τη φωτο­γρα­φία σου στα πανελ­λή­νιας εμβέ­λειας σάιτ, τηλε­ο­πτι­κούς σταθ­μούς, μεγάλες εφη­με­ρί­δες…;

Είναι για μένα ένα όνειρο που έγινε πραγ­μα­τι­κό­τητα, μια μάχη από την οποία βγήκα δυνα­τό­τε­ρος και νικητής στα μάτια των δικών μου ανθρώ­πων. Είναι μεγάλη τιμή για εμένα να βλέπω το όνομά μου, τις φωτο­γρα­φίες μου και τη ζωή μου ολό­κληρη να περνάει από σάιτ, εφη­με­ρί­δες, κανάλια ραδιο­φω­νικά και τηλε­ο­πτικά μέσα που άκουγα, παρα­κο­λου­θούσα και θαύμαζα από μικρός. Νιώθω ότι ένας κύριος στόχος, ανα­φαν­δόν, επε­τεύ­χθη.

Το γεγονός ότι έδινες πανελ­λή­νιες για δεύτερη φορά, σε έκανε να πει­σμώ­σεις ακόμη περισ­σό­τερο; Τι έχεις να πεις στα παιδιά που δεν τα κατά­φε­ραν αυτή τη φορά, ακόμη και αν προ­σπά­θη­σαν πολύ;

Πέρυσι, εισά­χθηκα στο Τμήμα Βιο­λο­γίας του Πανε­πι­στη­μίου Πατρών, στο οποίο και ποτέ δεν παρα­κο­λού­θησα κάποιο μάθημα, απλά είχα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει την εγγραφή. Ήθελα την ιατρική. Αυτό ήταν που με πεί­σμωσε, η ίδια η θέλησή μου. Όπως και την πρώτη φορά. Κι αυτό θεωρώ ότι πρέπει να μας πει­σμώ­νει όλους, όχι μια “ατυχία”, αλλά τα ίδια μας τα όνειρα. Διότι στις πανελ­λή­νιες η επίδοση δεν καθο­ρί­ζε­ται μόνο από τις γνώσεις που κατέχει ο καθένας, αλλά από πολλούς δια­φο­ρε­τι­κούς παρά­γο­ντες, όπως εμπει­ρία, ψυχραι­μία, μεθο­δι­κό­τητα, ευε­λι­ξία ώστε να μπορείς να αντε­πε­ξέλ­θεις στις δύσκο­λες συν­θή­κες αλλά και το σημα­ντι­κό­τερο τύχη… Με βάση τούς καθη­γη­τές μου όλα τα παρα­πάνω τα είχα εκτός από … την τύχη. Πέρυσι είχα απο­κλί­σεις στις βαθ­μο­λο­γίες μεταξύ των εξε­τα­στών, όχι λιγό­τερο πείσμα ή γνώσεις. Θυμάμαι χαρα­κτη­ρι­στικά τους καθη­γη­τές μου να λένε: “Σωτήρη, ήσουν έτοιμος. Η τύχη δεν ήταν έτοιμη για εσένα. Έχεις τις ικα­νό­τη­τες ακόμα και σε ένα μήνα να ξανα­δώ­σεις, απλά έτσι όπως δομεί­ται το σύστημα, πρέπει να περι­μέ­νουμε ένα χρόνο”.

Στα παιδιά που φέτος δεν τα κατά­φε­ραν και “απέ­τυ­χαν “-ένας όρος τελείως σχετικός- έχω να πω πως η ζωή δε στα­μα­τάει εδώ. Μπορεί να νιώθετε “άχθος αρούρης”, όμως αξίζετε. Πιστέψτε στον εαυτό σας, στα όνειρά σας και θα κατα­φέ­ρετε τα πάντα.

Υπάρ­χουν πολλοί δρόμοι για να κάνεις αυτό που θέλεις και με υπομονή μπορείς να βρεις τον καλύ­τερο και όποιον σου ται­ριά­ζει …

Επέ­λε­ξες την ιατρική λόγω της… οικο­γε­νεια­κής παρά­δο­σης; Σκέ­φτε­σαι να ακο­λου­θή­σεις την ορθο­πε­δική ή προ­τι­μάς κάποια άλλη ειδι­κό­τητα;

Η οικο­γέ­νειά μου απαρ­τί­ζε­ται από 3 γενιές εκπαι­δευ­τι­κών και πρώτος ο πατέρας μου ήταν εκείνος που θέλησε πολύ την ιατρική και την επέλεξε. Μπορεί να μην κατά­φερα να τους γνωρίσω όλους, όμως, ιστο­ρίες της οικο­γέ­νειας και οι επαγ­γελ­μα­τι­κές τους επι­λο­γές απο­τέ­λε­σαν για εμένα “οδηγό ζωής”. Αγα­πού­σαν τα παιδιά, αγα­πού­σαν τον συνάν­θρωπό τους και πρό­σφε­ραν στην κοι­νω­νία με κάθε τρόπο.

Η μητέρα μου με την ευαι­σθη­σία της και με το να αγαπάει ανι­διο­τε­λώς κάθε άνθρωπο που έχει συνα­ντή­σει στη ζωή της, μου έμαθε την αξία της “προ­σφο­ράς”. Όσα κι αν έχω δεχτεί αδίκως κι ό,τι κι αν με έχει πει­ρά­ξει δε θα με κάνουν να αρνηθώ τη βοήθειά μου σε κανέναν. Όταν κάποιος πέφτει, πρέπει να τον σηκώ­νουμε και όχι να τον ρίχνουμε πιο κάτω…

Από μικρός όνειρο ζωής, και όχι επειδή ήταν ο πατέρας μου, αλλά γιατί ήθελα να προ­σφέρω, να βοηθήσω τον κόσμο, να απαλύνω τον πόνο, ήταν η ιατρική. Απλά ο πατέρας μου, απο­τε­λούσε το ιδανικό πρότυπο κι με έκανε να το κυνη­γήσω ακόμα περισ­σό­τερο και να θέλω να προ­σφέρω μια χείρα βοη­θείας στον κόσμο σε πανελ­λή­νιο επίπεδο ακόμα και σε παγκό­σμιο, όπως ακριβώς έκανε κι εκείνος στον τόπο μας.

Η ευσπλα­χνία, η ευαι­σθη­σία μου σε συνερ­γα­σία με το πρότυπό μου έδρασαν κατα­λυ­τικά στο να θέλω τόσο πολύ να γίνω ένας γιατρός, γιατί η ιατρική είναι, πραγ­μα­τικά, ένα λει­τούρ­γημα …

Έτσι, θεωρώ την απόφαση μου αυτή απόρ­ροια όλων των αξιών που μου έχει εμφυ­σή­σει η οικο­γέ­νειά μου στο σύνολό της. Ναι, σκέ­φτο­μαι να ακο­λου­θήσω την ορθο­πε­δική. Με έχει “κερ­δί­σει” ως ειδι­κό­τητα και θεωρώ ότι έχει πολλά περι­θώ­ρια ανά­πτυ­ξης.

Σκέ­φτε­σαι να συνε­χί­σεις σπουδές στο εξω­τε­ρικό, ή και να εργα­στείς μόνιμα εκεί, όπως κάνουν πλέον πολλοί νέοι γιατροί;

Αυτή την στιγμή, θα ήθελα χωρίς δεύτερη σκέψη να μείνω εδώ στην πατρίδα μου, την αγα­πη­μένη μου Ελλάδα… ακόμα και αν μου γίνει πρόταση υπο­τρο­φίας. Στο μέλλον σκέ­φτο­μαι να συνε­χίσω μετεκ­παί­δευση στο εξω­τε­ρικό, συγκε­κρι­μένα στο νοσο­κο­μείο Mayo Clinic της Αμε­ρι­κής.

Ποια είναι η άποψή σου τελικά για τη δια­δι­κα­σία των πανελ­λη­νίων εξε­τά­σεων; Πόσο δύσκολη ήταν για σένα η προ­ε­τοι­μα­σία και τι είναι αυτό που παίζει το μεγα­λύ­τερο ρόλο στην επι­τυ­χία ενός μαθητή;

Προ­σω­πικά, θεωρώ πως οι πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις πρέπει να απο­δε­σμευ­τούν τελείως από τον θεσμό της σχο­λι­κής εκπαί­δευ­σης διότι με αυτό τον τρόπο αλλοιώ­νε­ται ο σκοπός της και όλα θυσιά­ζο­νται στο μολώχ των εξε­τά­σεων.

Οι πανελ­λή­νιες ναί, είναι όντως ένας δύσκο­λος αγώνας. Όχι από άποψη δια­βά­σμα­τος, γιατί δυστυ­χώς ή ευτυχώς από μικρά παιδιά είχαμε έναν όγκο μαθη­μά­των, αλλά από άποψη ψυχο­λο­γίας. Ξέρεις ότι μια εξέταση τριών ωρών κρίνει το μέλλον σου. Η δια­δι­κα­σία είναι ψυχο­φθόρα τόσο για εμάς τους υπο­ψή­φιους όσο και για τους γονείς μας. Είναι μια “επέν­δυση ψυχής”. Για να βγείς νικητής από αυτόν τον “αγώνα” και να πετύ­χεις πρέπει να ελέγ­χεις το άγχος σου και γενι­κό­τερα όλα τα αρνη­τικά σου συναι­σθή­ματα. “Κερ­δί­ζει”, δηλαδή, πιο ισορ­ρο­πη­μέ­νος ανάμεσα σε δύο μαθητές παρό­μοιων ικα­νο­τή­των.

Χρειά­στηκε να κάνεις θυσίες για να πετύ­χεις το στόχο σου;

Σε θέμα δια­σκέ­δα­σης και ψυχα­γω­γίας δε στε­ρή­θηκα τίποτε απο­λύ­τως. Έβγαινα τακτικά με τους φίλους μου και προ­σπα­θούσα το βράδυ, μετά το διά­βα­σμα, να χαλα­ρώνω βλέ­πο­ντας κάποια ταινία. Το μόνο που στε­ρή­θηκα ήταν η γυμνα­στική, που παλαιό­τερα με χαλά­ρωνε ήταν ένας τρόπος εκτό­νω­σης για εμένα κι έτσι, θα προ­σπα­θήσω να την ανα­πλη­ρώσω τώρα. Καθώς λέμε «νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ».

Κλεί­νο­ντας, ποια είναι η σημα­ντι­κό­τερη εμπει­ρία που απο­κό­μι­σες μέσα από τη δια­δι­κα­σία των πανελ­λη­νίων εξε­τά­σεων;

«Όλα για κάποιο λόγο γίνο­νται». Με πίστη, υπομονή και επιμονή όλα είναι δυνατά… Η περσινή ατυχία με ωρίμασε περισ­σό­τερο, άνοιξε τους πνευ­μα­τι­κούς μου ορί­ζο­ντες και με έκανε δυνα­τό­τερο γιατί ήταν κάτι πολύ δύσκολο. Για εμένα, η ιατρική ήταν όνειρο ζωής και το είδα να γκρε­μί­ζε­ται εν μια νυκτί. Δε θέλησα να τα παρα­τήσω σε καμία περί­πτωση, ούτε σκέ­φτηκα να ακο­λου­θήσω τη Βιο­λο­γία, γιατί ήμουν πλήρως συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νος …

Μέσα από τις πανελ­λή­νιες «φίλ­τραρα» ανθρώ­πους και συμπε­ρι­φο­ρές. Κατα­νό­ησα ποιοί ήταν πραγ­μα­τικά δίπλα μου και χαί­ρο­νταν με την χαρά μου και ποιοί όχι…

Σε αυτό μου τον αγώνα, είδα την οικο­γέ­νειά μου και τους δικούς μου ανθρώ­πους πιο ενω­μέ­νους από ποτέ. Αν με ρωτού­σατε για κάτι που έμαθα από αυτό το ταξίδι, θα σας απα­ντούσα πως έμαθα να αγαπάω ειλι­κρινά και ανι­διο­τε­λώς αλλά και να αντι­με­τω­πίζω κάθε επερ­χό­μενη δυσκο­λία. Έμαθα να προ­σφέρω περισ­σό­τερα. Οι άνθρω­ποί μου είναι η δύναμή μου. Για αυτούς θα έκανα τα πάντα. Το ηθικό δίδαγμα των πανελ­λη­νίων είναι να πιστεύ­εις στον εαυτό σου και στις ικα­νό­τη­τες σου…

Τέλος ένα «τερά­στιο» ευχα­ρι­στώ στην οικο­γέ­νειά μου, τον καθένα ξεχω­ρι­στά, τους καθη­γη­τές μου αλλά και τους αφανείς ήρωες αυτής της ιστο­ρίας…

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.