Δικαίωση στο Συμβούλιο της Επικρατείας για γνωστή τουριστική ξενοδοχειακή επιχείρηση της Καρπάθου

Επει­τα από μα­κρο­χρό­νια δι­κα­στι­κή δια­μά­χη των «Του­ρι­στι­κών Ξε­νο­δο­χεια­κών Επι­χει­ρή­σε­ων Αφοί Νι­συ­ρί­ου» με το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, η γνω­στή ξε­νο­δο­χεια­κή επι­χεί­ρη­ση της Καρ­πά­θου δι­καιώ­θη­κε ενώ­πιον του Ανώ­τα­του Ακυ­ρω­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου (από­φα­ση υπ’ αριθμ. 661/2014 ΣτΕ) μετά από την απόρ­ρι­ψη της σχε­τι­κής Αί­τη­σης Αναί­ρε­σης του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο αι­τή­θη­κε την αναί­ρε­ση της υπ’ αριθμ. 498/2021 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς, με την οποία απερ­ρί­φθη έφεσή του κατά της υπ’ αριθμ. 50/2018 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου. Το πρω­το­βάθ­μιο διοι­κη­τι­κό δι­κα­στή­ριο, απο­δε­χό­με­νο την προ­σφυ­γή της αναι­ρε­σί­βλη­της εται­ρεί­ας, είχε ακυ­ρώ­σει την από 28.03.2012 από­φα­ση της επι­τρο­πής προ­σφυ­γών.

Η αναι­ρε­σί­βλη­τη εται­ρεία είχε δε προη­γου­μέ­νως ασκή­σει ενώ­πιον της προ­α­να­φε­ρο­μέ­νης επι­τρο­πής προ­σφυ­γή κατά της υπ’ αριθμ. οικ. 1072/2010 πρά­ξε­ως του προϊ­στα­μέ­νου της Διευ­θύν­σε­ως Του­ρι­σμού Δω­δε­κα­νή­σου της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Υπη­ρε­σί­ας Του­ρι­σμού Δω­δε­κα­νή­σου του Ελ­λη­νι­κού Ορ­γα­νι­σμού Του­ρι­σμού (Ε.Ο.Τ.), με την οποία της είχε τότε επι­βλη­θεί οι­κο­νο­μι­κή επι­βά­ρυν­ση 44.708 ευρώ (χωρίς το συ­νυ­πο­λο­γι­σμό της μέχρι σή­με­ρα το­κο­φο­ρί­ας), λόγω αλ­λα­γής χρή­σε­ως χώρων στην ξε­νο­δο­χεια­κή της μο­νά­δα.

Πέρα των άλλων νο­μι­κών ζη­τη­μά­των, η όλη επί­μα­χη δια­φο­ρά ενώ­πιον του ΣτΕ επι­κε­ντρώ­θη­κε στην κρί­σι­μη προ­βλη­μα­τι­κή για το αν το επι­βλη­θέν διοι­κη­τι­κό πρό­στι­μο σχε­τι­κά με την με­τα­τρο­πή κοι­νο­χρή­στων ή βοη­θη­τι­κών χώρων σε δω­μά­τια και την επέ­κτα­ση δω­μα­τί­ων πέραν των εγκε­κρι­μέ­νων σχε­δί­ων, συ­νι­στά διοι­κη­τι­κή κύ­ρω­ση υπο­κει­μέ­νη εις πε­ντα­ε­τή πα­ρα­γρα­φή ή βε­βαιω­τι­κή πράξη κα­τα­λο­γι­σμού υπο­κει­μέ­νη εις ει­κο­σα­ε­τή πα­ρα­γρα­φή. Συ­να­κό­λου­θα, το ΣτΕ, απο­δε­χό­με­νο και τους ισχυ­ρι­σμούς της αναι­ρε­σί­βλη­της εται­ρεί­ας, έκρι­νε ότι η οι­κο­νο­μι­κή επι­βά­ρυν­ση που επι­βλή­θη­κε, δυ­νά­μει της υπ’ αριθμ. 547/1.4.1994 από­φα­σης του υπουρ­γού Του­ρι­σμού, λόγω με­τα­τρο­πής κοι­νό­χρη­στων ή βοη­θη­τι­κών χώρων του του­ρι­στι­κού κα­τα­λύ­μα­τος σε δω­μά­τια, ως αξί­ω­ση του Ε.Ο.Τ., υπά­γε­ται στον γε­νι­κό κα­νό­να της πε­ντα­ε­τούς πα­ρα­γρα­φής πάσης φύ­σε­ως αξιώ­σε­ων υπέρ νο­μι­κού προ­σώ­που και όχι στον εξαι­ρε­τι­κό κα­νό­να της ει­κο­σα­ε­τούς πα­ρα­γρα­φής. Το δε ιδιαί­τε­ρο αυτό οι­κο­νο­μι­κό βάρος που επι­βάλ­λε­ται σε όσους εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται του­ρι­στι­κά κα­τα­λύ­μα­τα και έχουν προ­βεί στις ως άνω πα­ρα­βά­σεις της του­ρι­στι­κής νο­μο­θε­σί­ας δεν μπο­ρεί να υπα­χθεί στην έν­νοια του «κα­τα­λο­γι­σμού», διότι ο όρος αυτός έχει χα­ρα­κτή­ρα απο­ζη­μιω­τι­κό και επι­βάλ­λε­ται εις βάρος προ­σώ­που που θε­ω­ρεί­ται από τον νόμο υπό­λο­γος για κακή εκ μέ­ρους του δια­χεί­ρι­ση χρη­μά­των, αξιών, εν­σή­μων ή υλι­κών ανη­κό­ντων στο Δη­μό­σιο, ή σε άλλη πε­ρί­πτω­ση προ­βλε­πο­μέ­νη σε νόμο. Με την έν­νοια, άλ­λω­στε, αυτή χρη­σι­μο­ποιεί­ται ο όρος «κα­τα­λο­γι­σμός» και σε άλλες δια­τά­ξεις του ν.δ. 496/1974 με βάση όσα έγι­ναν δεκτά ανω­τέ­ρω, ορθώς κρί­θη­κε με την αναι­ρε­σι­βαλ­λό­με­νη από­φα­ση, ανε­ξαρ­τή­τως των επι­μέ­ρους αι­τιο­λο­γιών αυτής, ότι επί των οι­κο­νο­μι­κών επι­βα­ρύν­σε­ων της 547/ 1.4.1994 από­φα­σης του υπουρ­γού Του­ρι­σμού εφαρ­μό­ζε­ται ο κα­νό­νας της πε­ντα­ε­τούς πα­ρα­γρα­φής.

Στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο επι­βλή­θη­κε από το ΣτΕ και σχε­τι­κή δι­κα­στι­κή δα­πά­νη υπέρ της αναι­ρε­σί­βλη­της εται­ρεί­ας.

Την υπό­θε­ση ενώ­πιον του ΣτΕ από πλευ­ράς των Του­ρι­στι­κών Ξε­νο­δο­χεια­κών Επι­χει­ρή­σε­ων «Αφοί Νι­σύ­ριου» τη χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος – Δ.Ν. Συ­νταγ­μα­τι­κού & Διοι­κη­τι­κού Δι­καί­ου Μι­χα­ήλ Θ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου, διευ­θύ­νων εταί­ρος της Δι­κη­γο­ρι­κής Εται­ρεί­ας Μ.Θ.Π. & Συ­νερ­γά­τες.