ΑΘΛΗΤΙΚΑ

“Όσο υπάρχει στοίχημα, μακριά από το ανδρικό”

Μάκης Δούβαλης 7 λεπτά ανάγνωση
ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΡΑΘΩΜΑΣ

Ο Αντώνης Αση­μα­κό­που­λος συνέ­δεσε το όνομά του με τον Κολοσσό και τα τελευ­ταία χρόνια με τον Ιππο­κράτη Κω. Εδώ και λίγες μέρες είναι ο νέος υπεύ­θυ­νος ακα­δη­μιών του Άρη. Ανα­λυ­τικά, όσα ανέφερε:

-Ποια είναι τα συναι­σθή­ματά σου επι­στρέ­φο­ντας στον Άρη;

Όταν γίνεσαι μέλος αυτής της ομάδας, πάντα υπάρχει η επι­θυ­μία να γυρί­σεις. Εγώ νομίζω ότι είμαι από τους τυχε­ρούς, γιατί κατά­φερα να γυρίσω στην ομάδα μου. Κατά­φερα να τερ­μα­τίσω την μπα­σκε­τική μου καριέρα και χωρίς να περάσει πολύς καιρός να μη φύγω από το γήπεδο, γιατί… απλά δεν μπορώ να φύγω από το γήπεδο. Είναι κάτι που κάνω από 8 χρονών, είμαι επαγ­γελ­μα­τίας από το 1997, άρα όλη η ζωή μου είναι συνυ­φα­σμένη με το κομμάτι του αθλητή.

Το κομμάτι των Ακα­δη­μιών, των παιδιών, είναι κάτι το οποίο με μαγεύει. Είναι η δημιουρ­γία, η μετα­λα­μπά­δευση των γνώσεων, η κατάρ­τιση που μπο­ρούμε να δώσουμε στα παιδιά, το απο­τέ­λε­σμα που μπορείς να βγάλεις και πόσο καλύ­τε­ρος άνθρω­πος γίνεσαι δου­λεύ­ο­ντας μ’ αυτά. Τα παιδιά είναι η βάσης της κοι­νω­νίας και η κοι­νω­νία είναι σκάρτη. Το απάγκιο για έναν αθλητή που τερ­μα­τί­ζει την καριέρα του είναι να προ­σφέ­ρει πίσω στο άθλημα ό,τι αυτό του χάρισε. Είναι σειρά μου να προ­σφέρω στη μεγάλη μου αγάπη ό,τι πρό­σφερε εκείνη σε μένα και με έκανε τον άνθρωπο, τον οικο­γε­νειάρχη, τον πατέρα που είμαι».

-Δε σκέ­φτη­κες να ακο­λου­θή­σεις την προ­πο­νη­τική σε ανδρικό επίπεδο;

«Όσο υπάρ­χουν κρού­σματα στοι­χη­μα­τι­σμού, εγώ δεν έχω θέση στο ανδρικό μπάσκετ. Προτιμώ να είμαι με τα παιδιά μου, εννο­ώ­ντας τους αθλητές των Ακα­δη­μιών, και να δουλεύω πιο αγνά. Αν τα πράγ­ματα αλλά­ξουν και το μπάσκετ στην Ελλάδα υπο­στη­ρι­χτεί όπως πρέπει, ως ένα προϊόν το οποίο εξάγει παίκτες, ελλη­νική λεβε­ντιά, επι­τυ­χίες και μας έχει κάνει γνωστή ως χώρα σε όλο τον κόσμο, τότε μπορώ να το ξανα­συ­ζη­τήσω. Μέχρι τότε, αφήστε με να δουλεύω με τα παιδιά».

-Έχεις την εμπει­ρία στο σχετικό πόστο, από τον Ιππο­κράτη Κω…

«Ήμουν προ­πο­νη­τής σε αρκετά τμήματα διά­φο­ρων ηλικιών στον Ιππο­κράτη Κω. Στην Ακα­δη­μία είχα όλο το κομμάτι και την οργά­νωση με εξαι­ρε­τικά απο­τε­λέ­σματα και έχω την εμπει­ρία να το κάνω. Το ότι το κάνω για τον ΑΡΗ, είναι πολύ μεγάλη τιμή και πρό­κληση για μένα».

-Υπάρχει η πεποί­θηση ότι τα τελευ­ταία χρόνια το κομμάτι των υπο­δο­μών περνά μία κάμψη.

«Οι υπο­δο­μές περνούν κάμψη γιατί περνά και η ελλη­νική οικο­γέ­νεια. Η οικο­νο­μική κρίση δε μας έκανε κακό μόνο στην τσέπη, αλλά και στις ανθρώ­πι­νες σχέσεις. Στους στόχους που βάζουμε και το πώς βλέ­πουμε τη ζωή μας γενι­κό­τερα. Η εισροή της τεχνο­λο­γίας στα σπίτια έχει κάνει τα παιδιά λίγο πιο μαλθακά. Έχουν αδειά­σει τα γήπεδα μπάσκετ και οι χώροι παι­χνι­διού. Υπάρχει μεγάλη πίεση στο κομμάτι των μαθη­μά­των, να γίνουν όλα γρήγορα, να πάρουμε δίπλωμα στις ξένες γλώσσες πριν τελειώ­σουμε το Γυμνά­σιο. Όλα αυτά δεί­χνουν μία πίεση στα παιδιά, τα οποία έχουν ξεχάσει να παίζουν και το παι­χνίδι το έχουν συνυ­φα­σμένο με τον καναπέ και την οθόνη.

Από την άλλη, όσα παιδιά απο­φα­σί­ζουν να παίξουν, έχουν το βάρος να ξεκολ­λή­σουν την οικο­γέ­νεια από το οικο­νο­μικό τέλμα που έφερε η οικο­νο­μική κρίση. Απο­τέ­λε­σμα, οι γονείς να βλέπουν τα παιδιά σαν το δεκα­νίκι που θα μπο­ρέ­σει να φέρει λεφτά στο σπίτι παί­ζο­ντας μπάσκετ, ή με το να γίνουν σεφ, ή κάποιοι από τους ήρωες του Survivor, ή μοντέλα. Όλα αυτά είναι δυστυ­χώς περα­σμένα μέσα στην κουλ­τούρα των Ελλήνων γιατί αυτό μας πασάρει η τηλε­ό­ραση. Έτσι, βλέ­πουμε τις Ακα­δη­μίες να φθίνουν και σε ποιό­τητα και σε αριθμό.

Ακόμα κι αν ένα παιδί μπορεί να αντα­πο­κρι­θεί στο κομμάτι του αθλη­τι­σμού και δη σ’ αυτό του πρω­τα­θλη­τι­σμού, δεν υπάρ­χουν ομάδες που να μπορούν να υπο­στη­ρί­ξουν έναν σούπερ σταρ για να μείνει στην ομάδα. Ειδικά όταν βλέ­πουμε ιστο­ρι­κές ομάδες να παίζουν με τον κίνδυνο του υπο­βι­βα­σμού και ακόμα και της ύπαρξης του ίδιου του σωμα­τείου. Όταν ένα προϊόν είναι κατα­κρε­ουρ­γη­μένο και ένας αθλητής αντι­με­τω­πί­ζε­ται με πολύ αστείο τρόπο όσον αφορά στην υγεία του, στις οικο­νο­μι­κές απο­λα­βές και στη συνέ­πεια, για τι επάγ­γελμα μιλάμε; Ο αθλητής του μπάσκετ έχει διάρ­κεια 10 με 12 χρόνια αν είναι τυχερός. Οι απαι­τή­σεις όμως είναι εκεί, για να αντα­πο­κρί­νο­νται όλοι ως επαγ­γελ­μα­τίες. Ή θα πρέπει οι αθλητές να κάνουν πρωινή δουλειά και το από­γευμα να παίζουν μπάσκετ, ή οι ομάδες να βάλουν το κεφάλι μέσα και να αντι­με­τω­πί­ζουν σωστά τους παίκτες».

-Πώς μπορούν να μπουν οι βάσεις για σωστή δουλειά από τις μικρές ηλικίες;

«Πρώτα απ’ όλα πρέπει να εκπαι­δευ­τούν σωστά οι γονείς και μετά τα παιδιά. Συνήθως καλούμε παίκτες και προ­πο­νη­τές να μιλή­σουν σε αθλητές Ακα­δη­μιών. Πόσες φορές τους καλούμε να μιλή­σουν σε γονείς; Βλέ­πουμε κάθε χρόνο κρού­σματα χου­λι­γκα­νι­σμού να αυξά­νο­νται σε παι­χνί­δια Κορα­σί­δων, Παίδων, Νεα­νί­δων. Να μετα­φέ­ρουν κάποιοι την πίεση που μπορεί να έχουν στις δου­λειές τους ή στο σπίτι τους στην κερκίδα, τη στιγμή που πρέπει να πάνε στο γήπεδο για να χαλα­ρώ­σουν και να αφήσουν στα παιδιά ένα πεδίο έκφρα­σης μέσα από το μπάσκετ. Τα παιδιά είναι μια χαρά, μπορούν να μάθουν εύκολα πώς να ξεκι­νούν, να στα­μα­τούν, να τρέχουν, να πασά­ρουν, να σου­τά­ρουν. Οι γονείς πότε θα μάθουν να απο­δέ­χο­νται ότι αυτός ο χώρος είναι ιερός και να αφήσουν τα παιδιά να εκφρα­στούν μέσα από το δικό τους τρόπο; Να συμ­φι­λιω­θούν με την αδυ­να­μία του παιδιού τους, ότι δεν έβαλε το καλάθι, με την ιδέα ότι κάποιο παιδί είναι καλύ­τερο από το δικό τους. Όσοι ξεκι­νή­σαμε το μπάσκετ ήμασταν οι καλύ­τε­ροι στα τμήματά μας; Δε νομίζω. Εγώ δεν ήμουν και έφτασα να πίζω στην Α1 20 χρόνια. Για να πάμε στο υψη­λό­τατο επίπεδο, ο Μάικλ Τζόρ­νταν είχε απορ­ρι­φθεί από το γυμνά­σιό του και έγινε αυτός που έγινε. Έπρεπε να πάρει ο μπαμπάς του το πιστόλι και να σκο­τώ­σει τον προ­πο­νητή του;».

-Ποιος πρέπει να είναι ο γενι­κό­τε­ρος στόχος των Ακα­δη­μιών Μπάσκετ;

«Μεγα­λώ­νο­ντας το όνομα μιας ομάδας, γίνεται αυτο­σκο­πός να φέρνει τίτλους η Ακα­δη­μία της για να φαί­νε­ται επι­τυ­χη­μένη. Εγώ θεωρώ ότι αυτό είναι οικτρό λάθος. Η επι­τυ­χία μιας Ακα­δη­μίας είναι να μπορεί να ταΐζει την ανδρική ομάδα με δικά της παιδιά. Αυτό δεν είναι κάτι που λέω εγώ, είναι κάτι που έχουν πετύχει μεγα­λύ­τε­ρες Ακα­δη­μίες στον κόσμο. Η επι­τυ­χία είναι να μπορεί να εξάγει παιδιά στην Ελλάδα και την Ευρώπη, έχοντας μια ταυ­τό­τητα την οποία θα έχουν διδα­χτεί μέσα από την Ακα­δη­μία του ΑΡΗ. Αν τα τρόπαια έρθουν ή δεν έρθουν, είναι δευ­τε­ρεύον. Η επι­τυ­χία θα είναι να μπο­ρούμε να δούμε 3-4 εφήβους όταν τους ζητήσει ο Σάββας Καμπε­ρί­δης στην προ­πό­νηση ή στο παι­χνίδι των Ανδρών, χωρίς η ομάδα να κάνει κοιλιά. Τα παιδιά να είναι γνώριμα με τον τρόπο παι­χνι­διού της ανδρι­κής ομάδας, με βάση αυτά που θα μας ζητήσει ο προ­πο­νη­τής. Έτσι ώστε τα παιδιά, όποτε έχουν την ευκαι­ρία να μπουν στην ανδρική ομάδα, να μην αισθά­νο­νται ξένα. Η Μπαρ­τσε­λόνα μπορεί να βάζει μέσα στο παι­χνίδι κάποια παιδιά, ενώ το ματς έχει κριθεί, για 15-20 λεπτά και παίζουν κανο­νικά. Τους είναι κάτι γνώριμο, το έχουν διδα­χτεί. Αυτός είναι ο στόχος και το όραμά μου για την Ακα­δη­μία του ΑΡΗ».

-Πώς σκέ­φτε­σαι την πρώτη σου χρονιά χωρίς… παρκέ;

«Νομίζω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να μπω στο γήπεδο με τους εφήβους μας (γέλια). Δε νομίζω ότι θα αντέξω πολύ. Θα βγάζω την ενέρ­γειά μου περ­νώ­ντας από τα γήπεδα για να δω πώς είναι τα παιδιά αλλά θα πρέπει να κοντρα­ρι­στώ σίγουρα, να πάρω κι εγώ μια δόση».

Το μήνυμα που θέλεις να στεί­λεις;

«Προς τους γονείς, να σεβα­στούν την ώρα παι­χνι­διού των παιδιών τους, την Ακα­δη­μία του ΑΡΗ. Εδώ δε χωράνε ούτε τρα­μπου­κι­σμοί ούτε παρεμ­βά­σεις για τον τρόπο που πρέπει να παίζει το παιδί. Θα πρέπει να έχουν υπο­στη­ρι­κτικό ρόλο στα παιδιά και να τους δεί­χνουν αγάπη, κυρίως όταν κάτι δεν πάει καλά. Το να κρίνουν από την κερκίδα ή στο δρόμο της επι­στρο­φής προς στο σπίτι και να βγάζουν μία – μία τις φάσεις που το παιδί υπέπεσε σε λάθος, είναι εγκλη­μα­τική συμπε­ρι­φορά. Και στην Ακα­δη­μία του ΑΡΗ αυτό δεν έχει θέση.

Θα ήθελα να ευχα­ρι­στήσω τον πρόεδρο του Α.Σ. ΑΡΗΣ, Λευτέρη Αρβα­νίτη για την εμπι­στο­σύνη που μου έδειξε. Επίσης είναι πολύ σημα­ντικό που ο χεντ κόουτς της ανδρι­κής ομάδας, Σάββας Καμπε­ρί­δης, παρόλο το φόρτο εργα­σίας που έχει με τα θέματα που τρέχουν, θέλει να ενη­με­ρώ­νε­ται συνεχώς για τις εξε­λί­ξεις που υπάρ­χουν στην Ακα­δη­μία, δεί­χνο­ντας πόσο ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νος είναι για το ανα­πτυ­ξιακό κομμάτι του ΑΡΗ».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.