Ανοιχτή επιστολή/απάντηση προς τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Παναγιώτη Τοκούζη

Κύριοι,

Με μεγάλη έκπληξη και λύπη μου διαβάζω σήμερα στον τύπο την απά­ντηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινή δήλωση φορέων και οφείλω να δώσω μια εξήγηση στους εν λόγω κυρίους τόσο ως πολίτης, όσο και μέσα από την ιδιό­τητα του εκπρο­σώ­που ενός φορέα.

Αγα­πη­τοί κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, η επι­στολή σας ξεκι­νάει ως εξής.

«Τα ονόματα που υπο­γρά­φουν το κείμενο υπε­ρά­σπι­σης του «ναι» είναι τα ονόματα του κατε­στη­μέ­νου που τόσα χρόνια όριζε τις τύχες του τόπου».

Προ­σω­πικά με κατη­γο­ρείτε ως έναν από τους φορείς του κατε­στη­μέ­νου που μάς οδή­γη­σαν στην ανέχεια και τα μνη­μό­νια, και ως ένα από τα πρόσωπα, τα οποία ενώ έβλεπαν την οικο­νο­μική ελίτ να πλου­τί­ζει, μάς έλεγαν ότι όλοι μαζί τα φάγαμε.

Θέλω να σάς κάνω γνωστό πως σε ό, τι αφορά εμένα προ­σω­πικά δεν θεωρώ τον εαυτό μου ως το κατε­στη­μένο που όριζε τις τύχες του τόπου, αλλά ούτε και ανέ­χτηκα μνη­μό­νια ενώ, όπως λέτε, έβλεπα την οικο­νο­μική ελίτ να πλου­τί­ζει. Ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς που στήριξε μαζί με τόσους άλλους επι­χει­ρη­μα­τίες του τόπου την παρά­ταξή σας να μάς κυβερ­νή­σει και δυστυ­χώς με απο­γοη­τεύ­σατε.

Κανείς δεν επι­κρό­τησε το καθε­στώς των μνη­μο­νίων, των συσ­σι­τίων, των απο­λυ­μέ­νων και της μετα­νά­στευ­σης των νέων για δουλειά.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο ελλη­νι­κός λαός στήριξε το κόμμα σας.

Εκτός κι αν έχετε την ψευ­δαί­σθηση ότι ενστερ­νί­στηκε την ιδε­ο­λο­γία σας.

Οφεί­λετε, όμως, να ανα­λο­γι­στείτε ότι η μερίδα αυτή των συμπο­λι­τών μας που επι­κα­λεί­σθε, αντι­στοι­χεί μετά βίας στο 10% του ελλη­νι­κού λαού.

Μπο­ρείτε συνεπώς να μάς δια­βε­βαιώ­σετε ότι μετά την επι­κρά­τηση του «όχι» δεν θα φτάσει και το υπό­λοιπο 90% του λαού στην ίδια μοίρα με όλους αυτούς;

Απο­τε­λεί και δικό μου δημο­κρα­τικό δικαί­ωμα να απο­φα­σίσω για την τύχη των παιδιών μου και του τόπου μου. Λυπάμαι πολύ που εμείς οι απλοί επι­χει­ρη­μα­τίες στη­ρί­ξαμε το κόμμα σας για να μάς διοι­κή­σει. Δεν σάς τιμά ως κόμμα και ως κυβέρ­νηση να βγαί­νετε και να μάς κατη­γο­ρείτε δημόσια και ταυ­τό­χρονα να μάς στο­χο­ποιείτε στον δωδε­κα­νη­σιακό λαό.

Στην μακρό­χρονη πορεία που ασχο­λού­μαι με τα κοινά και από όσες «καρέ­κλες» κι αν πέρασα, ποτέ δεν υπήρξα έμμι­σθος.

Η αγάπη για τον τόπο μου είναι αυτό που με έκανε να ασχο­ληθώ με τα κοινά.

Σάς ζητώ, έστω και την τελευ­ταία στιγμή, αν σάς έχει μείνει ίχνος σεβα­σμού και σοβα­ρό­τη­τας, να βγείτε δημόσια και να ζητή­σετε συγνώμη, όχι μόνο από εμένα, αλλά και από τους υπό­λοι­πους συν­δι­κα­λι­στές άμι­σθους επι­χει­ρη­μα­τίες, που ούτε το κατε­στη­μένο υπη­ρέ­τη­σαν, ούτε πλού­τι­σαν σε βάρος της χώρας μας και, κυρίως, ήταν αυτοί που σάς έδωσαν την ψήφο τους για να διοι­κή­σετε.

Τοκού­ζης Πανα­γιώ­της