Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης παραιτήθηκε από την ηγεσία της ΛΑ.Ε.

Ο Πανα­γιώ­της Λαφα­ζά­νης ανέλαβε την ευθύνη για το «κάκιστο», όπως το χαρα­κτη­ρί­ζει εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα στις ευρω­ε­κλο­γές και παραι­τή­θηκε από την ηγεσία του κόμ­μα­τος.

Στη μακρο­σκελή ειση­γη­τική του παρέμ­βαση στην Κεντρική Επι­τροπή του Αρι­στε­ρού Ρεύ­μα­τος της ΛΑ.Ε. ο Πανα­γιώ­της Λαφα­ζά­νης ανέφερε ανα­λυ­τικά:

«Συντρό­φισ­σες και σύντρο­φοι, από την πρώτη στιγμή και χωρίς καμιά ταλά­ντευση ανέλαβα πλήρως και στο ακέραιο την πολι­τική ευθύνη του κάκι­στου εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος  της ΛΑ.Ε στις Ευρω­ε­κλο­γές.

Σε μια ευρω­ε­κλο­γική μάχη ήττας της Αρι­στε­ράς σε όλη την Ευρώπη, στα­σι­μό­τη­τας και υπο­χώ­ρη­σης της Αρι­στε­ράς στην Ελλάδα, η ΛΑ.Ε σημεί­ωσε ένα οδυνηρό απο­τέ­λε­σμα.

Με ρώτησαν αρκετοί μετά την δήλωσή μου. Μα εσύ ανα­λαμ­βά­νεις μόνος όλη την ευθύνη; Οι άλλοι δεν έχουν μερίδιο;

Απα­ντούσα ειλι­κρινά. Ο επι­κε­φα­λής οφείλει πάντα την ευθύνη της ήττας να την ανα­λαμ­βά­νει στο ακέραιο χωρίς να προ­σπα­θεί να την κατα­με­ρί­σει σε φέτες. Από κει και πέρα το κάθε στέ­λε­χος κάνει τις επι­λο­γές του.

Ένα γνωρίζω, στις νίκες υπάρ­χουν πολλοί που συνω­στί­ζο­νται για μερίδιο, στις ήττες κανένας.

Αγα­πη­τοί σύντρο­φοι και συντρό­φισ­σες,

Η πολι­τική μου ευθύνη για την ήττα της ΛΑ.Ε αφορά πολλά λάθη, ανε­πάρ­κειες και ολι­σθή­ματα.

Ως κύρια και μεγα­λύ­τερη ευθύνη μου θεωρώ, όμως, ότι, παρά τις κατά καιρούς προ­τά­σεις μου, δεν επι­χεί­ρησα, με επιμονή, σθένος και δια­δι­κα­σίες δημιουρ­γι­κού σοκ ώστε να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν, όλες εκείνες οι ριζο­σπα­στι­κές τομές και βαθιές ανα­τρο­πές που όφειλαν να γίνουν στην ΛΑ.Ε για να προ­χω­ρή­σει η ανα­γκαία κατά την γνώμη μου πολι­τική, ιδε­ο­λο­γική, προ­γραμ­μα­τική, οργα­νω­τική της ανα­συ­γκρό­τηση και επα­να­θε­με­λί­ωσή της με σύγ­χρο­νους ριζο­σπα­στι­κούς όρους.

Δίστασα να προβώ σε ένα τέτοιο πολύ τολμηρό εγχεί­ρημα, ενώ είχα πλήρη συνεί­δηση της ανα­γκαιό­τη­τάς του, διότι αυτό μοιραία θα επέφερε στην ΛΑ.Ε μεγάλες συγκρού­σεις, ρήξεις, ανα­δια­τά­ξεις, και απο­χω­ρή­σεις, ενδε­χο­μέ­νως και μεγάλες ανα­κα­τα­τά­ξεις και απο­χω­ρή­σεις από το Ρεύμα, ενώ ήταν και αβέβαιη και η τελική νικη­φόρα εξέλιξη του εγχει­ρή­μα­τος.

Δίσταζα, λοιπόν, μπροστά σε αυτό το τολμηρό εγχεί­ρημα, για το οποίο συχνά μιλούσα σε στελέχη του Ρεύ­μα­τος ακόμη και σε συνε­δριά­σεις του, γιατί με ανη­συ­χού­σαν οι αρνη­τι­κές επι­πτώ­σεις του στην πορεία της ΛΑ.Ε ιδιαί­τερα ενόψει και εκλογών.

Απο­δεί­χθηκε ότι είχα πολύ λάθος.

Απο­δεί­χθηκε ότι όφειλα να αναλάβω αυτό το ρίσκο αντί της συνέ­χι­σης των αρνη­τι­κών ισορ­ρο­πιών και των μικρών ανε­παρ­κέ­στα­των βημάτων, που χαρα­κτή­ρι­ζαν την πολι­τική και οργα­νω­τική πορεία της ΛΑ.Ε και τα οποία είχαν πολύ δυσμενή έως οδυνηρό αντί­κτυπο στην δια­δρομή της και ιδιαί­τερα στο εκλο­γικό της απο­τέ­λε­σμα.

Συντρό­φισ­σες και σύντρο­φοι,

Σημειώνω πολύ επι­γραμ­μα­τικά και με θετικό περισ­σό­τερο τρόπο για ευνό­η­τους λόγους λόγω και εκλο­γι­κής συγκυ­ρίας τρία σημεία, τα οποία επα­νει­λημ­μένα είχα θέσει και των οποίων τα μεγάλα ελλείμ­ματα σφρά­γι­σαν, νομίζω, και το εκλο­γικό μας απο­τέ­λε­σμα.

Πρώτον: Συντρό­φισ­σες και σύντρο­φοι, για την Αρι­στερά στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και τον κόσμο έχει κλείσει ένα ολό­κληρο ιστο­ρικό κεφά­λαιο και έχει κλείσει ορι­στικά επί ποινή αφα­νι­σμού για όσους επι­μέ­νουν να ανα­πα­ρά­γουν στο σήμερα τα συστα­τικά του.

Είναι τραγικό αλλά όλα τα μέχρι τώρα ιστο­ρικά νικη­φόρα εγχει­ρή­ματα της Αρι­στε­ράς, παρά τις όποιες αρχικές κατα­κτή­σεις τους, δεν μπό­ρε­σαν να έχουν θετική προ­ο­πτική και στην πορεία ηττή­θη­καν, αφή­νο­ντας συχνά πίσω τους μελανές σελίδες.

Τελευ­ταίο νοσηρό σύμ­πτωμα ο μεταλ­λαγ­μέ­νος ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δυσφή­μησε όλη την Αρι­στερά της Ευρώπης και έπληξε βαρύ­τατα το σύνολο της Αρι­στε­ράς στην Ελλάδα, ενώ η μνη­μο­νιακή πολι­τική του αξιο­ποι­ή­θηκε από την δεξιά αντί­δραση και το υπό­λοιπο κατε­στη­μένο της χώρας μας για να συκο­φα­ντή­σει αυτήν καθ’ εαυτήν  την Αρι­στερά, βάζο­ντας το σύνολό της στο βρόμικο κάδρο.

Η Αρι­στερά στην οικου­με­νική της διά­σταση χρειά­ζε­ται σήμερα κατε­πει­γό­ντως μια ριζική, βαθιά και απο­τε­λε­σμα­τική αλλαγή, που αν δεν την πραγ­μα­το­ποι­ή­σει θα κατα­ντή­σει στα αζήτητα, ως ένα περί­εργο μου­σειακό είδος, που σε λίγο θα ανα­φέ­ρε­ται με ψιλά γράμ­ματα ως υπο­ση­μεί­ωση στα ιστο­ρικά βιβλία.

Όπως επα­νει­λημ­μένα έχω τονίσει, η Αρι­στερά στην χώρα μας και μέσα σε αυτήν και η ΛΑ.Ε, οφείλει να επα­να­θε­με­λιω­θεί εκ βάθρων και χωρίς ανα­στο­λές, μέσα από τη συνέ­χεια των καλύ­τε­ρων παρα­δό­σεων της. Και ή θα επα­να­θε­με­λιω­θεί εκ βάθρων στο ιδε­ο­λο­γικό, πολι­τικό και προ­γραμ­μα­τικό τομέα, ανα­ζη­τώ­ντας νέους απο­τε­λε­σμα­τι­κούς και βιώ­σι­μους δρόμους μετα­σχη­μα­τι­σμού, χωρίς τα δογ­μα­τικά βαρίδια και στε­ρε­ό­τυπα του παρελ­θό­ντος, ή θα αργο­σβή­νει ταπει­νω­τικά χωρίς κανένα μέλλον.

Δεύ­τε­ρον: Η Αρι­στερά, συντρό­φισ­σες και σύντρο­φοι, αντι­με­τω­πί­ζει στην χώρα μας και ένα άλλο κρίσιμο δίλημμα: ή θα κατα­ξιω­θεί εκ νέου ως η κατ΄ε­ξο­χήν βαθιά πατριω­τική δύναμη της εθνικής μας ζωής ή θα πνιγεί βαλ­τω­μένη στην ανα­ξιο­πι­στία και σε μύριες ανε­πί­λυ­τες αντι­φά­σεις.

Και αυτή η εκ νέου ανά­δειξη της Αρι­στε­ράς σε πατριω­τική δύναμη επι­βάλ­λε­ται πολύ περισ­σό­τερο στις σημε­ρι­νές συν­θή­κες όπου το ευρω­ε­νω­σιακό εγχεί­ρημα απο­συ­ντί­θε­ται, η ψευδο – παγκο­σμιο­ποί­ηση καταρ­ρέει και το έθνος κράτος επα­νέρ­χε­ται με νέους όρους στο προ­σκή­νιο ως κατα­φύ­γιο των εργα­ζο­μέ­νων, ενώ ζούμε σε μια περιοχή όπου οι εθνικές απειλές και οι κίν­δυ­νοι μεγε­θύ­νο­νται.

Η αναφορά της Αρι­στε­ράς στον πατριω­τι­σμό δεν μπορεί να είναι αισχυ­ντηλή και ενοχική, δεν μπορεί να θεω­ρεί­ται ολί­σθημα, αν όχι και παρέκ­κλιση από τις αρχές μας. Και θεωρώ υπο­χρέ­ωσή μου να πω πως είναι αδια­νό­ητο ότι δεν μπο­ρέ­σαμε ως σχήμα της ΛΑ.Ε να βγά­λουμε μια κοινή θέση για την Συμ­φω­νία των Πρεσπών, ενώ όταν προ­σω­πικά διαρκώς εκφω­νούσα μια άποψη ενα­ντίον αυτής της Συμ­φω­νίας μια άποψη που είχε αρχή, μέση και τέλος, δεχό­μουνα καται­γι­στικά πυρά και εύκολες κατη­γο­ρίες για εθνι­κι­σμό, οι οποίες συχνά έφταναν από επαγ­γελ­μα­τικά αρι­στε­ρό­με­τρα σε πρω­το­φα­νείς συκο­φα­ντι­κές κατη­γο­ρίες, οι οποίες, δυστυ­χώς, έβρι­σκαν έδαφος στις γραμμές των άλλων συνι­στω­σών της ΛΑ.Ε αλλά ακόμα και του Αρι­στε­ρού Ρεύ­μα­τος. Λυπάμαι ειλι­κρινά.

Η Αρι­στερά της Ελλάδας συγκρο­τή­θηκε ως μαζική λαϊκή πολι­τική δύναμη με ρίζες και εθνική εμβέ­λεια, όταν με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ ανέλαβε τολμηρά ένα απε­λευ­θε­ρω­τικό εθνικά και κοι­νω­νικά ρόλο. Της Αρι­στε­ράς προ­σέ­δωσε, επίσης μια νέα λαϊκή αίγλη η υπε­ρά­σπιση μετα­πο­λε­μικά και στην πρώτη γραμμή του Κυπρια­κού και της ενιαίας ανε­ξάρ­τη­της Κύπρου και στη συνέ­χεια το Πολυ­τε­χνείο. Είμαι υπο­χρε­ω­μέ­νος να θυμηθώ ότι στην πύλη του Πολυ­τε­χνείου, όταν έμπαινε το τανκς, ψάλαμε όλοι οι πολιορ­κη­μέ­νοι τον εθνικό ύμνο και ανε­μί­ζαμε ψηλά τις ελλη­νι­κές σημαίες, τις οποίες αν κρα­τή­σουμε τώρα σε καμιά ανάλογη δια­δή­λωση πιθανόν να βρε­θούμε κατη­γο­ρού­με­νοι, απ’ όσους κλει­δο­κρά­το­ρες προ­φυ­λάσ­σουν τις παρα­χα­ραγ­μέ­νες αρχές μας.

Αυτό το νήμα του δημο­κρα­τι­κού προ­ο­δευ­τι­κού πατριω­τι­σμού πρέπει να ξανα­πιά­σει η ΛΑ.Ε και συνο­λικά η Αρι­στερά της εποχής μας για μια κυρί­αρχη, ασφαλή, ακέραια και ανε­ξάρ­τητη Ελλάδα, χωρίς ευρω­α­τλα­ντικά δεσμά. Και πρέπει να ξανα­πιά­σει η ΛΑ.Ε αυτό το νήμα, προ­κει­μέ­νου να υπη­ρε­τή­σει μια προ­ο­δευ­τική αλλαγή στη χώρα και για να φράξει τον δρόμο στην εθνο­κα­πη­λεία της πιο αντι­δρα­στι­κής Δεξιάς, της Ακρο­δε­ξιάς και του νεο­να­ζι­σμού.

Και οφείλει η Αρι­στερά να ξανα­πιά­σει το νήμα του δημο­κρα­τι­κού, προ­ο­δευ­τι­κού πατριω­τι­σμού ιδιαί­τερα σε μια εποχή μιας νέας αποι­κιο­ποί­η­σης της χώρας, όπου το αίτημα της εθνικής και κοι­νω­νι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης ανα­βιώ­νει με νέους όρους και γίνεται ζωτικό για την επι­βί­ωση της πατρί­δας μας, του λαού αλλά και της νεο­λαίας μας που μαζικά εκκε­νώ­νει την χώρα μας.

Πατριω­τι­σμός, κοι­νω­νι­κός μετα­σχη­μα­τι­σμός και διε­θνι­στική αλλη­λεγ­γύη σε όλους τους λαούς που αγω­νί­ζο­νται για τα δικαιώ­ματά τους,  για την ελευ­θε­ρία τους και ενάντια σε κάθε μορφής εθνική κατα­πί­εση και κοι­νω­νική εκμε­τάλ­λευση, είναι αξε­διά­λυτα συνώ­νυμα στην ταυ­τό­τητα της Αρι­στε­ράς του 21ου αιώνα.

Τρίτον: Συντρό­φισ­σες και σύντρο­φοι, η ΛΑ.Ε έκανε όλα τα προη­γού­μενα χρόνια βήματα για ένα ριζο­σπα­στικό ρεα­λι­στικό μετα­βα­τικό πρό­γραμμα διε­ξό­δου από την κρίση.

Δυστυ­χώς, τα βήματά μας αυτά ενώ ήταν αξιό­λογα δεν προ­χώ­ρη­σαν λόγω μια ελλι­πούς δημιουρ­γι­κής προ­σπά­θειας και κυρίως λόγω δογ­μα­τι­κών αγκυ­λώ­σεων σε προ­γραμ­μα­τικά θέσφατα που δοκι­μά­στη­καν και απέ­τυ­χαν και τα οποία παρέ­πε­μπαν σε άλλες εποχές.

Αγα­πη­τοί σύντρο­φοι, τα θετικά βήματα στις επε­ξερ­γα­σίες μας οφεί­λουν να κατα­στούν αφε­τη­ρία για μια πολύ πιο τολμηρή και ρεα­λι­στική προ­γραμ­μα­τική επε­ξερ­γα­σία, η οποία θα απαντά θετικά και τολμηρά, μακριά από στε­ρε­ό­τυπα του παρελ­θό­ντος, στην ανάγκη μετα­σχη­μα­τι­σμού για ένα παρα­γω­γικό, αξιο­κρα­τικό και απο­τε­λε­σμα­τικό κράτος και ένα νέο μετα­βα­τικό  παρα­γω­γικό, πρω­το­πόρο σε ευρω­παϊκό και διεθνές επίπεδο, απο­δο­τικό κοι­νω­νικό και οικο­λο­γικό οικο­νο­μικό πρότυπο της χώρας.

Συντρό­φισ­σες και σύντρο­φοι,

Ανα­λαμ­βά­νο­ντας τις ευθύνες μου, κυρίως για όσα δεν επι­χεί­ρησα να ανα­τρέψω στην πορεία μας, λόγω των αντι­στά­σεων και των συγκρού­σεων που θα επέ­φε­ραν, επι­λο­γές, υπο­βάλλω την παραί­τησή μου από την θέση του Γραμ­μα­τέα του Π.Σ. της ΛΑ.Ε και της Κ.Ε. του Αρι­στε­ρού Ρεύ­μα­τος.

Αυτή, άλλωστε, ήταν η δηλω­μένη πρόθεσή μου, όταν ανέλαβα από τη πρώτη στιγμή πλήρως την ευθύνη του κακού εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος.

Αν τότε δεν παραι­τή­θηκα, είναι γιατί άκουσα αρκε­τούς συντρό­φους που εκτιμώ και οι οποίοι μου ζήτησαν να συγκρα­τηθώ, του­λά­χι­στον για λίγες μέρες.

Όταν, όμως, σε συνε­δρί­αση διευ­ρυ­μέ­νης Εκτε­λε­στι­κής Γραμ­μα­τείας του Α.Ρ είδα επι­στο­λές και άκουσα παρο­τρύν­σεις για παραί­τησή μου, ο κύβος της παραί­τη­σής μου είχε για μένα ριφθεί.

Δεν θέλω σε καμιά περί­πτωση πέρα από το πρό­βλημα της ήττας να προ­στε­θεί και ένα άλλο ζήτημα διχα­σμού στις γραμμές μας.

Άλλωστε, η παρα­μονή μου στην ηγεσία ΛΑ.Ε και Ρεύ­μα­τος θα σήμαινε βαθιές αλλαγές σε επι­λο­γές και πρόσωπα για τις οποίες έχω ανα­φερ­θεί.

Αγα­πη­τοί σύντρο­φοι και συντρό­φισ­σες, αυτήν την ώρα η ΛΑ.Ε χρειά­ζε­ται μια ευρύ­τατη πρω­το­βου­λία εκλο­γι­κών συνερ­γα­σιών που θα απευ­θύ­νε­ται σε όλες ανε­ξαι­ρέ­τως τις δυνά­μεις, χωρίς δια­κρί­σεις, απο­κλει­σμούς και αγκυ­λώ­σεις, που αντι­τάσ­σο­νται στο νέο κατα­στρο­φικό διπο­λι­σμό, την λιτό­τητα και την ακρο­δε­ξιά.

Ξέρω ότι μια τέτοια απεύ­θυνση δεν θα έχει θετική αντα­πό­κριση απ’ όλες τις πλευρές. Θεωρώ όμως ανα­γκαία την ανάληψη πρω­το­βου­λίας για να απο­κα­λυ­φθούν αλα­ζο­νείες, αυτάρ­κειες,  αυτα­ρέ­σκειες και διά­τρη­τοι προ­σα­να­το­λι­σμοί που εκφω­νού­νται, χωρίς να εννο­ού­νται, για δημα­γω­γι­κούς, παρα­πλα­νη­τι­κούς λόγους.

Ανε­ξαρ­τή­τως, όμως, συμ­μα­χιών, πολύ περισ­σό­τερο αν δεν υπάρ­ξουν στην έκταση που επι­θυ­μούμε, η ΛΑ.Ε βρί­σκε­ται σε μια δοκι­μα­σία και σε ένα δίλημμα που για αν απα­ντη­θεί χρειά­ζε­ται δύναμη και απο­φα­σι­στι­κό­τητα.

Σύντρο­φοι και συντρό­φισ­σες,

Η κάθοδος με σχετική επι­τυ­χία στις εκλογές της 7ης Ιουλίου απαιτεί σιδε­ρέ­νια βούληση, μεγάλη αυτο­πε­ποί­θηση και ισχυρό ενωτικό πνεύμα πρώτα απ’ όλα από το Αρι­στερό Ρεύμα και συμ­μα­χίες με όσους θελή­σουν να συμ­μα­χή­σουν με την ΛΑ.Ε.

Κυρίως, η κάθοδος στις εκλογές για να έχει πιθα­νό­τη­τες ενί­σχυ­σης του ποσο­στού μας χρειά­ζε­ται βαθιά βελ­τί­ωση της δημό­σιας εικόνας της ΛΑ.Ε στις κατευ­θύν­σεις που έχω προ­τεί­νει, χωρίς παρα­λυ­τι­κές ισορ­ρο­πίες και άγονους συμ­ψη­φι­σμούς με άλλες συνι­στώ­σες της ΛΑ.Ε.

Μπο­ρούμε να προ­χω­ρή­σουμε σε αυτά τα βήματα;

Στις πολύ δύσκο­λες ώρες δια­κρί­νο­νται οι δυνά­μεις, οι αρετές και οι αντοχές μιας παρά­τα­ξης.

Η ικα­νό­τητά της να έχει μέλλον και να παίρνει δύσκο­λες και τολ­μη­ρές απο­φά­σεις.

Ελπίζω το Αρι­στερό Ρεύμα πάντα μέχρι τώρα πρω­το­πόρο, να απο­δει­χθεί για άλλη μια φορά αντάξιο της αδού­λω­της, τολ­μη­ρής και έντιμης ιστο­ρι­κής του δια­δρο­μής».