Τώνια Μοροπούλου: Τι είδαμε όταν ανοίξαμε τον Τάφο του Χριστού

Η πο­ρεία από το Πάθος της Σταυ­ρώ­σε­ως στο υπέρ­λα­μπρο φως της Ανα­στά­σε­ως, είναι η κα­τά­λη­ξη της συ­ντα­ρα­κτι­κό­τε­ρης εβδο­μά­δας της αν­θρώ­πι­νης ιστο­ρί­ας. Η Με­γά­λη Εβδο­μά­δα, βα­θύ­τα­τα θε­ο­λο­γι­κή και ιδιαί­τε­ρα κα­τα­νυ­κτι­κή απο­τε­λεί πηγή ανα­νέ­ω­σης και ψυ­χι­κής κα­θάρ­σε­ως για όλους τους πι­στούς. Ο Πα­νά­γιος Τάφος είναι το ση­μείο ανα­φο­ράς και μο­να­δι­κής ση­μα­σί­ας για τον Χρι­στια­νι­σμό και τον Ελ­λη­νι­σμό.

Η φράση της Τώ­νιας Μο­ρο­πού­λου «ότι ο Τάφος του Ιησού Χρι­στού είναι ζω­ντα­νός είναι μία φράση που δεν πρό­κει­ται να λη­σμο­νη­θεί ποτέ και από κα­νέ­ναν. Είναι μία φράση, η οποία ει­πώ­θη­κε, όχι από έναν άν­θρω­πο που είχε τις θε­ο­λο­γι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει την αξία του Πα­να­γί­ου Τάφου, αλλά από μια επι­στή­μο­να που ανή­κει στην γενιά της αμ­φι­σβή­τη­σης του Πο­λυ­τε­χνεί­ου. Αυτή την στιγ­μή με­τέ­φε­ρε η Ρο­δί­τισ­σα κα­θη­γή­τρια του Εθνι­κού Με­τσό­βιου Πο­λυ­τε­χνεί­ου και μέλος της διοι­κού­σας επι­τρο­πής του Τε­χνι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ελ­λά­δας, κα Τώνια Μο­ρο­πού­λου σε ακόμα μια εκ­δή­λω­ση με θέμα «Πα­νά­γιος Τάφος-Το Μνη­μείο και το Έργο».

Το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο μνη­μείο του Χρι­στια­νι­σμού

Η κα Μο­ρο­πού­λου μί­λη­σε με δέος στον τη­λε­ο­πτι­κό σταθ­μό «Κό­σμος» για τα ευ­ρή­μα­τα που έρ­χο­νταν στο φως κατά τη διάρ­κεια των έργων απο­κα­τά­στα­σης του μνη­μεί­ου και επι­ση­μαί­νει ότι οι προ­κλή­σεις ήταν πο­λι­τι­κές, θρη­σκευ­τι­κές και πο­λι­τι­στι­κές. «Δεν ανή­κει σε μας αυτή η ιστο­ρία. Είναι μία ιστο­ρία για το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο μνη­μείο του Χρι­στια­νι­σμού. Ένα μνη­μείο όπου κατά τη διάρ­κεια του έργου όταν ανοί­ξα­με τον Πα­νά­γιο Τάφο προ­στά­τευ­σε το έργο κι εμάς στην Ιε­ρου­σα­λήμ με 3 θρη­σκεί­ες και δύο λαούς που έδει­ξαν την ανοχή τους στην χρι­στια­νι­κή ενό­τη­τα. Στους μήνες που δου­λέ­ψα­με όταν με κά­λε­σε ο Πα­τριάρ­χης Ιε­ρο­σο­λύ­μων Θε­ό­φι­λος ο Γ’, πε­τύ­χα­με στο διά­λο­γο με τις 3 θρη­σκευ­τι­κές κοι­νό­τη­τες να δη­μιουρ­γή­σου­με ένα κλίμα εμπι­στο­σύ­νης στη βάση του οποί­ου μετά από 200 χρό­νια να προ­χω­ρή­σει το έργο, θε­με­λί­ω­σαν και νέους ορί­ζο­ντες στο Ναό της Ανα­στά­σε­ως» υπο­γραμ­μί­ζει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Η προη­γού­με­νη απο­κα­τά­στα­ση του μνη­μεί­ου έγινε πριν από πε­ρί­που 207 χρό­νια (1810) από τον Κάλφα Κο­μνη­νό και οι πρώ­τες φθο­ρές άρ­χι­σαν να γί­νο­νται εμ­φα­νείς μόλις 17 χρό­νια αρ­γό­τε­ρα.

Όπως επι­ση­μαί­νει η κα Μο­ρο­πού­λου, οι φθο­ρές οφεί­λο­νταν στο γε­γο­νός ότι κατά τη διάρ­κεια των προη­γού­με­νων έργων απο­κα­τά­στα­σης, ο τρού­λος της ρο­τό­ντας ήταν ανοι­χτός. Τα νερά που διο­χε­τεύ­ο­νταν στο μνη­μείο απο­σά­θρω­σαν τα κο­νιά­μα­τα που έβαλε ο Κο­μνη­νός και διό­γκω­σαν το κάτω μέρος της τοι­χο­ποι­ί­ας.

«Με την επι­στη­μο­νι­κή ομάδα του ΕΜΠ προ­χω­ρή­σα­με στην υλο­ποί­η­ση ενός έργου. Είπα τότε στον Πα­τριάρ­χη Ιε­ρο­σο­λύ­μων ότι το Πο­λυ­τε­χνείο δεν κάνει έργα. Ένα έργο πολύ δύ­σκο­λο, μία πρό­κλη­ση πο­λι­τι­κή, πο­λι­τι­στι­κή και να δου­λέ­ψει κα­νείς σε ένα μνη­μείο που ταυ­τό­χρο­να το προ­σκυ­νού­σαν εκα­τομ­μύ­ρια χρι­στια­νοί και ενώ λει­τουρ­γού­σαν. Το έργο πα­ρε­δό­θη 22 Μαρ­τί­ου 2017. Τα ελ­λη­νι­κά συ­νερ­γεία λει­τουρ­γού­σαν μέρα και νύχτα. Ήταν ένα έργο που στό­χευε στην επα­να­φο­ρά της δομής ακε­ραιό­τη­τας και της αντι­σει­σμι­κής θω­ρά­κι­σης, ενός μνη­μεί­ου που μπο­ρέ­σα­με να τε­λειώ­σου­με μέσα σε 8,5 μήνες. Όλα τα διε­θνή ΜΜΕ από τις 5 ηπεί­ρους ήταν στην Ιε­ρου­σα­λήμ για να ενη­με­ρώ­νο­νται για το έργο και συ­νέ­βα­λαν στο να δια­τη­ρη­θεί το κλίμα της ει­ρή­νης. Το ψη­φια­κό υπό­βα­θρο ήταν ένα πο­λύ­τι­μο έργο στα χέρια μας. Όταν ανοί­ξα­με τον Πα­νά­γιο τάφο απο­δεί­ξα­με ότι η σπα­σμέ­νη γκρί­ζα πλάκα κάτω, είχε το­πο­θε­τη­θεί από τον Με­γά­λο Κων­στα­ντί­νο και όχι από τους Σταυ­ρο­φό­ρους αρ­γό­τε­ρα» ση­μειώ­νει η Ρο­δί­τισ­σα κα­θη­γή­τρια. Για το συ­ναί­σθη­μα της πί­στης, η κα Μο­ρο­πού­λου ανα­φέ­ρει, «όταν πήρα την από­φα­ση να αντα­πο­κρι­θώ θε­τι­κά, το βα­σι­κό κί­νη­τρο ήταν η πίστη, την οποία εί­χα­με στα παι­δι­κά μας χρό­νια στη Ρόδο. Μαζί μου ήταν και ο αδελ­φός μου Νίκος. Είναι δια­φο­ρε­τι­κό να ζεις και να δου­λεύ­εις στον Πα­νά­γιο Τάφο, είναι μο­να­δι­κή εμπει­ρία».

Στα­μά­τη­σαν τα όρ­γα­να όταν απο­κα­λύ­φθη­κε το νε­κρι­κό κρε­βά­τι  του Ιησού!

Συ­γκλο­νι­στι­κή δε είναι η πε­ρι­γρα­φή της κα Μο­ρο­πού­λου για την στιγ­μή που αφαί­ρε­σαν την τα­φι­κή πλάκα και απο­κά­λυ­ψαν το νε­κρι­κό κρε­βά­τι του Ιησού. Τόσο η ίδια η Ρο­δί­τισ­σα κα­θη­γή­τρια, όσο και οι συ­νερ­γά­τες της αξιώ­θη­καν να ακου­μπή­σουν εκεί που δεν έχει ακου­μπή­σει κα­νείς, εκεί που ακού­μπη­σε το Πα­νά­γιο Σώμα του Ιησού Χρι­στού και δια­πί­στω­σαν αυτό που και η ίδια εξέ­φρα­σε με αυτόν τον τρόπο, την ζω­ντά­νια που πη­γά­ζει από τον Πα­νά­γιο Τάφο του Κυ­ρί­ου. «Η ενέρ­γεια που εκλυό­ταν από τον Πα­νά­γιο Τάφο ήταν αι­σθη­τή και από μας και από τα όρ­γα­να, που στα­μά­τη­σαν να εμ­φα­νί­ζουν εν­δεί­ξεις! «Νέ­κρω­σαν» τα υπερ­σύγ­χρο­να όρ­γα­να που επα­νήλ­θαν μετά από ώρες και αφού είχαν απο­μα­κρυν­θεί από το Ιερό Κου­βού­κλιο. Βγαί­νο­ντας από το πα­ρεκ­κλή­σι, αυτό που σκε­φτό­μουν ήταν μία επι­στή­μων από τη γενιά του Πο­λυ­τε­χνεί­ου, τι θα πω; Και είπα αυτό που νιώ­θα­με όλοι. Είπα την αλή­θεια. Ότι αυτός ο τάφος είναι αλη­θι­νός. Είναι το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο μνη­μείο του Χρι­στια­νι­σμού και όχι μόνο. Το ανα­στά­σι­μο φως αγ­γί­ζει την αν­θρω­πό­τη­τα. Αυτό το μή­νυ­μα το νιώ­θα­με και το νιώ­σα­με πολύ δυ­να­τά» ανα­φέ­ρει με σπα­σμέ­νη φωνή.

«Απο­κα­θι­στώ­ντας τη δο­μι­κή ακε­ραιό­τη­τα του μνη­μεί­ου και απο­δί­δο­ντάς το πα­ρου­σία και του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριάρ­χη κ.κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου, εί­χα­με την αί­σθη­ση ότι αφή­να­με στο μνη­μείο, ένα κομ­μά­τι από την ψυχή μας. Δού­λε­ψαν όλοι με την ψυχή τους» υπο­γραμ­μί­ζει η κα Μο­ρο­πού­λου που έχει συμ­με­τά­σχει και στην διά­σω­ση ενός άλλου μνη­μεί­ου Πα­γκό­σμιας Πο­λι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς της Βυ­ζα­ντι­νής της Αγίας Σο­φί­ας. «Η Αγιά Σοφιά του Ιου­στι­νια­νού, για την οποία συμ­βάλ­λα­με μαζί με το Πα­νε­πι­στή­μιο του Βο­σπό­ρου ώστε να θω­ρα­κι­στεί αντι­σει­σμι­κά. Η Αγία Σοφία και επί τη βάσει της ελ­λη­νο­τουρ­κι­κής συ­νερ­γα­σί­ας απο­κα­τα­στά­θη­κε μετά από αιώ­νες και αυτό το μνη­μό­νιο κα­τα­λύ­θη­κε από την πρό­σφα­τη από­φα­ση πριν από 4 χρό­νια από τον Ταγίπ Ερ­ντο­γάν για τη λει­τουρ­γία του ως τε­μέ­νους» το­νί­ζει η κα Μο­ρο­που­λου κα­τα­λή­γο­ντας. «Τα μνη­μεία μπο­ρούν να ενώ­νουν και να χω­ρί­ζουν. Αυτή την ενό­τη­τα που ζή­σα­με στον Πα­νά­γιο Τάφο, ανα­λο­γεί στο φως της Ανα­στά­σε­ως και σε αυτήν προ­σβλέ­που­με».