Πρωταπριλιά με υποψηφιότητα Χατζημάρκου και 12ετή μίσθωση στο Κεντρικό Ταχυδρομείο Ρόδου

Πρω­τα­πρι­λιά χθες, 1 Απρι­λί­ου 2026. Η μέρα που η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κάνει ένα μικρό διά­λειμ­μα, φο­ρά­ει κο­στού­μι σο­βα­ρό­τη­τας, βάζει και ύφος «έχω πηγή», και αρ­χί­ζει να περ­πα­τά­ει μπρο­στά μας σαν να μη συμ­βαί­νει τί­πο­τα. Και κάπως έτσι, μέσα σε λίγα δευ­τε­ρό­λε­πτα, ο ανα­γνώ­στης πιά­νει τον εαυτό του να σκέ­φτε­ται: μήπως γί­νε­ται τε­λι­κά; μήπως όντως κλει­δώ­νει; μήπως το άκου­σαν σωστά;

Εδώ λοι­πόν έρ­χε­ται η ξε­κά­θα­ρη, απλή, κα­θα­ρή αλή­θεια της ημέ­ρας. Τα 2 κεί­με­να που δη­μο­σιεύ­τη­καν χθες στη «δη­μο­κρα­τι­κή» και αφο­ρούν, το πρώτο την υπο­τι­θέ­με­νη κά­θο­δο του κ. Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου στα Δω­δε­κά­νη­σα με την Νέα Δη­μο­κρα­τία έπει­τα από αί­τη­μα του κ. Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη και το δεύ­τε­ρο την υπο­τι­θέ­με­νη 12ετή μί­σθω­ση του ιστο­ρι­κού Κε­ντρι­κού Τα­χυ­δρο­μεί­ου Ρόδου από τον κ. Κώστα Απο­στο­λί­δη, γρά­φτη­καν απο­κλει­στι­κά χάριν του εθί­μου της Πρω­τα­πρι­λιάς, ως πρω­τα­πρι­λιά­τι­κη σκα­ντα­λιά, όχι ως πραγ­μα­τι­κό ρε­πορ­τάζ, όχι ως επι­βε­βαιω­μέ­νη εί­δη­ση, όχι ως γε­γο­νός.

Και επει­δή η Πρω­τα­πρι­λιά είναι ωραία όσο κρα­τά­ει, αλλά οι φήμες δεν έχουν αί­σθη­ση του χιού­μορ και συ­νε­χί­ζουν και την επό­με­νη μέρα, σή­με­ρα βά­ζου­με την τα­μπέ­λα που πρέ­πει να μπει, για να μη μεί­νει τί­πο­τα να αιω­ρεί­ται.

Το πρώτο πρω­τα­πρι­λιά­τι­κο δη­μο­σί­ευ­μα στή­θη­κε σαν πο­λι­τι­κό θρί­λερ με αριθ­μούς, έδρες, β’ κα­τα­νο­μή, εκλο­γι­κό αλ­γό­ριθ­μο και ημε­ρο­μη­νί­ες που έμπαι­ναν στη σειρά σαν ντό­μι­νο. Και στο κέ­ντρο, μια υπο­τι­θέ­με­νη κί­νη­ση που θα έκανε θό­ρυ­βο: ότι ο κ. Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος θα είναι υπο­ψή­φιος βου­λευ­τής στα Δω­δε­κά­νη­σα με την Νέα Δη­μο­κρα­τία, έπει­τα από αί­τη­μα του κ. Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη, μά­λι­στα με την ατάκα που κάνει κάθε ανα­γνώ­στη να στυ­λώ­νει το βλέμ­μα: «δεν υπήρ­χε πε­ρι­θώ­ριο άρ­νη­σης».

Αυτό, ακρι­βώς αυτό, ήταν το πρω­τα­πρι­λιά­τι­κο δό­λω­μα. Η ιστο­ρία αυτή δεν αντα­να­κλά πραγ­μα­τι­κή εξέ­λι­ξη. Δεν είναι πραγ­μα­τι­κή εί­δη­ση. Δεν είναι επι­βε­βαιω­μέ­νο γε­γο­νός.

Το αστείο, για να πε­τύ­χει, έπρε­πε να μοιά­ζει εύ­λο­γο. Να έχει πο­λι­τι­κή θερ­μο­κρα­σία, να έχει πα­ρα­σκή­νιο, να έχει και λίγη τε­χνι­κή ορο­λο­γία, ώστε να περ­νά­ει σαν «πι­θα­νό». Αλλά πα­ρα­μέ­νει αυτό που είναι: πρω­τα­πρι­λιά­τι­κο.

Το δεύ­τε­ρο πρω­τα­πρι­λιά­τι­κο δη­μο­σί­ευ­μα πά­τη­σε πάνω σε κάτι ακόμη πιο ευαί­σθη­το, γιατί όταν μιλάς για το­πό­ση­μα μιας πόλης, οι λέ­ξεις ανά­βουν πιο εύ­κο­λα. Το Κε­ντρι­κό Τα­χυ­δρο­μείο Ρόδου δεν είναι απλώς ένα κτή­ριο, είναι ση­μείο ανα­φο­ράς, ει­κό­να, συ­νή­θεια, μνήμη, μέρος της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας.

Έτσι, μια ιστο­ρία που αγ­γί­ζει το μέλ­λον του, είναι ικανή να κάνει τον ανα­γνώ­στη να πα­γώ­σει για λίγο, πριν καν προ­λά­βει να χα­μο­γε­λά­σει.

Στο κεί­με­νο πα­ρου­σιά­στη­κε ως γε­γο­νός ότι ο κ. Κώ­στας Απο­στο­λί­δης μί­σθω­σε για 12 χρό­νια το ιστο­ρι­κό κτή­ριο, με ημε­ρο­μη­νία 27 Μαρ­τί­ου 2026, και με σε­νά­ρια αλ­λα­γής χρή­σης που ανέ­βα­ζαν την έντα­ση.

Σε μια ιδα­νι­κή Πρω­τα­πρι­λιά, το αστείο έχει αρχή, μέση και τέλος. Το τέλος είναι πάντα η ξε­κά­θα­ρη διευ­κρί­νι­ση, αλ­λιώς το αστείο κιν­δυ­νεύ­ει να γίνει πα­ρα­νό­η­ση και η πα­ρα­νό­η­ση να γίνει «το είδα γραμ­μέ­νο». Κι αυτό δεν είναι παι­χνί­δι. Καλό μήνα σε όλες και όλους.