«Αριστερές» εκκεντρικότητες και δηθενιές

Αυτός ο εικα­στι­κός ο Φαμπρ που μας έφερε ο κ. Μπαλτάς ως καλ­λι­τε­χνικό διευ­θυ­ντή του Ελλη­νι­κού Φεστι­βάλ,  είχε κάνει περ­φό­μανς με τίτλο «παλ­λό­μενα πέη» , με κάτι άντρες σε χορευ­τικό δρώμενο να κάνουν αυτό που… λέει ο τίτλος. Επίσης, είναι ο ίδιος, ο οποίος, θεωρεί « εικα­στικό δρώμενο» να εκσφεν­δο­νί­ζο­νται στον αέρα ουρ­λιά­ζο­ντας ζωντα­νές γάτες. Μιλάμε για φοβερή τέχνη… Την οποία, πολύ εκτί­μησε ο υπουρ­γός Πολι­τι­σμού και τον όρισε επι­κε­φα­λής (curator ο ίδιος επι­μέ­νει να αυτο­προσ­διο­ρί­ζε­ται) του γνωστού Ελλη­νι­κού Φεστι­βάλ. Το οποίο φεστι­βάλ, ο συγκε­κρι­μέ­νος εκκε­ντρι­κός καλ­λι­τέ­χνης, είδε σαν μια «μεγάλη  installation», που χωράει μόνο Βέλγους, και το οποίο καμία σχέση δεν θα έχει εφεξής με ότι γνω­ρί­ζαμε μέχρι σήμερα. Ανα­λαμ­βά­νει μαζί με το επι­τε­λείο του για μια τετρα­ε­τία και μετο­νο­μά­ζε­ται το Ελλη­νικό Φεστι­βάλ σε Διεθνές Φεστι­βάλ Αθηνών και Επι­δαύ­ρου. Κύριε Μπαλτά μου τόσα χρόνια δεν ήταν Διεθνές; Η ειρω­νεία είναι ότι στην συνά­ντηση που είχε ο Φάμπρ με τον Αλέξη Τσίπρα, ο παντε­λώς άσχετος επί των θεμάτων του Φεστι­βάλ, όπως προ­κύ­πτει αβίαστα, πρω­θυ­πουρ­γός, αφού ευχα­ρί­στησε τον Βέλγο που κάνει το φεστι­βάλ… διεθνές, πρό­σθεσε «σας έχω εμπι­στο­σύνη». Μα καλά Αλέξη δεν σου είπε κανείς πως μια χαρά διεθνές ήταν;  Δεν μπορείς να το μηδε­νί­ζεις δια­τρα­νώ­νο­ντας,  πως τώρα θα γίνει «διεθνές» όταν έχουν περάσει από το Ηρώδειο, την Επί­δαυρο, κορυ­φαίοι ηθο­ποιοί, εμβλη­μα­τι­κοί θίασοι, εθνικά θέατρα (Πίνα Μπάους, Εθνικό Θέατρο Βρε­τα­νίας, Ελεν Μίρεν, Φιόνα Σο, Μπομπ Ουίλσον, Κέβιν Σπέισι, Μιχαήλ Μπα­ρίσ­νι­κοφ, Ιζα­μπέλα Ροσ­σε­λίνι, Έλεν Μίρεν, Μιχαήλ Μπα­ρίσ­νι­κοφ, Σβε­τλάνα Ζαχά­ροβα, Μονσερά Καμπα­γιέ…) και τόσοι άλλοι. Αν έπρεπε να ακρι­βο­λο­γή­σει η μετο­νο­μα­σία θα έπρεπε περιο­ρι­στεί σε δυο λέξεις για το 2016: Βελγικό Φεστι­βάλ. Το 2016 θα είναι αφιε­ρω­μένο στο Βέλγιο «πατρίδα πολλών διε­θνούς φήμης καλ­λι­τε­χνών» όπως δια­βά­ζουμε στο πρό­γραμμα. Από ελλη­νικά ονόματα μην περι­μέ­νετε τίποτα άλλο από την παρου­σία των θεσμι­κών φορέων, δηλαδή κρατικά θέατρα και Λυρική Σκηνή. Αν ανα­λο­γί­ζε­σθε πόσες ευκαι­ρίες χάνουν οι Ελληνες καλ­λι­τέ­χνες να εργα­στούν και να αντα­πε­ξέλ­θουν οικο­νο­μικά σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, δεν θα βρείτε εδώ απα­ντή­σεις. Η φετινή διορ­γά­νωση που θα ξεκι­νή­σει τέλος Ιουνίου και είναι πολύ προ­σω­πο­κε­ντρική, με δυο παρα­στά­σεις του ίδιου του Φαμπρ και μια έκθεσή του,  γκρε­μί­ζει την ελλη­νι­κό­τητα του Φεστι­βάλ, γκρε­μί­ζει όμως και τον διεθνή χαρα­κτήρα που είχε πάντα. Ηρθε μια Τρόικα και στον πολι­τι­σμό και ο Γιαν Φαμπρ, ως νέος αποι­κιο­κρά­της σε τρι­το­κο­σμική χώρα. Μια χώρα που  κατοι­κεί­ται από ανθρώ­πους πλη­γω­μέ­νους και βασα­νι­σμέ­νους. Το Φεστι­βάλ ήταν γιορτή, αντά­μωμα όλου του κόσμου. Και τώρα γίνεται ένα κλειστό κλαμπ με τους Έλληνες να απορ­ρί­πτο­νται. Δεν γίνεται ο Φαμπρ να κάνει το αυτο­φε­στι­βάλ του και το υπουρ­γείο να τον χει­ρο­κρο­τεί. Είναι μεγάλη προ­σβολή στον ελλη­νικό λαό, στους καλ­λι­τέ­χνες του, στον  Πολι­τι­σμό του. Και η απόλυτη «δηθενιά» και «επαρ­χιω­τι­σμός» για τους κυβερ­νώ­ντες.