«Αριστερές» εκκεντρικότητες και δηθενιές

Αυτός ο ει­κα­στι­κός ο Φαμπρ που μας έφερε ο κ. Μπαλ­τάς ως καλ­λι­τε­χνι­κό διευ­θυ­ντή του Ελ­λη­νι­κού Φε­στι­βάλ,  είχε κάνει περ­φό­μανς με τίτλο «παλ­λό­με­να πέη» , με κάτι άντρες σε χο­ρευ­τι­κό δρώ­με­νο να κά­νουν αυτό που… λέει ο τί­τλος. Επί­σης, είναι ο ίδιος, ο οποί­ος, θε­ω­ρεί « ει­κα­στι­κό δρώ­με­νο» να εκ­σφεν­δο­νί­ζο­νται στον αέρα ουρ­λιά­ζο­ντας ζω­ντα­νές γάτες. Μι­λά­με για φο­βε­ρή τέχνη… Την οποία, πολύ εκτί­μη­σε ο υπουρ­γός Πο­λι­τι­σμού και τον όρισε επι­κε­φα­λής (curator ο ίδιος επι­μέ­νει να αυ­το­προσ­διο­ρί­ζε­ται) του γνω­στού Ελ­λη­νι­κού Φε­στι­βάλ. Το οποίο φε­στι­βάλ, ο συ­γκε­κρι­μέ­νος εκ­κε­ντρι­κός καλ­λι­τέ­χνης, είδε σαν μια «με­γά­λη  installation», που χω­ρά­ει μόνο Βέλ­γους, και το οποίο καμία σχέση δεν θα έχει εφε­ξής με ότι γνω­ρί­ζα­με μέχρι σή­με­ρα. Ανα­λαμ­βά­νει μαζί με το επι­τε­λείο του για μια τε­τρα­ε­τία και με­το­νο­μά­ζε­ται το Ελ­λη­νι­κό Φε­στι­βάλ σε Διε­θνές Φε­στι­βάλ Αθη­νών και Επι­δαύ­ρου. Κύριε Μπαλ­τά μου τόσα χρό­νια δεν ήταν Διε­θνές; Η ει­ρω­νεία είναι ότι στην συ­νά­ντη­ση που είχε ο Φάμπρ με τον Αλέξη Τσί­πρα, ο πα­ντε­λώς άσχε­τος επί των θε­μά­των του Φε­στι­βάλ, όπως προ­κύ­πτει αβί­α­στα, πρω­θυ­πουρ­γός, αφού ευ­χα­ρί­στη­σε τον Βέλγο που κάνει το φε­στι­βάλ… διε­θνές, πρό­σθε­σε «σας έχω εμπι­στο­σύ­νη». Μα καλά Αλέξη δεν σου είπε κα­νείς πως μια χαρά διε­θνές ήταν;  Δεν μπο­ρείς να το μη­δε­νί­ζεις δια­τρα­νώ­νο­ντας,  πως τώρα θα γίνει «διε­θνές» όταν έχουν πε­ρά­σει από το Ηρώ­δειο, την Επί­δαυ­ρο, κο­ρυ­φαί­οι ηθο­ποιοί, εμ­βλη­μα­τι­κοί θί­α­σοι, εθνι­κά θέ­α­τρα (Πίνα Μπά­ους, Εθνι­κό Θέ­α­τρο Βρε­τα­νί­ας, Ελεν Μίρεν, Φιόνα Σο, Μπομπ Ουίλ­σον, Κέβιν Σπέι­σι, Μι­χα­ήλ Μπα­ρίσ­νι­κοφ, Ιζα­μπέ­λα Ροσ­σε­λί­νι, Έλεν Μίρεν, Μι­χα­ήλ Μπα­ρίσ­νι­κοφ, Σβε­τλά­να Ζα­χά­ρο­βα, Μον­σε­ρά Κα­μπα­γιέ…) και τόσοι άλλοι. Αν έπρε­πε να ακρι­βο­λο­γή­σει η με­το­νο­μα­σία θα έπρε­πε πε­ριο­ρι­στεί σε δυο λέ­ξεις για το 2016: Βελ­γι­κό Φε­στι­βάλ. Το 2016 θα είναι αφιε­ρω­μέ­νο στο Βέλ­γιο «πα­τρί­δα πολ­λών διε­θνούς φήμης καλ­λι­τε­χνών» όπως δια­βά­ζου­με στο πρό­γραμ­μα. Από ελ­λη­νι­κά ονό­μα­τα μην πε­ρι­μέ­νε­τε τί­πο­τα άλλο από την πα­ρου­σία των θε­σμι­κών φο­ρέ­ων, δη­λα­δή κρα­τι­κά θέ­α­τρα και Λυ­ρι­κή Σκηνή. Αν ανα­λο­γί­ζε­σθε πόσες ευ­και­ρί­ες χά­νουν οι Ελ­λη­νες καλ­λι­τέ­χνες να ερ­γα­στούν και να αντα­πε­ξέλ­θουν οι­κο­νο­μι­κά σε αυτή τη δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο, δεν θα βρεί­τε εδώ απα­ντή­σεις. Η φε­τι­νή διορ­γά­νω­ση που θα ξε­κι­νή­σει τέλος Ιου­νί­ου και είναι πολύ προ­σω­πο­κε­ντρι­κή, με δυο πα­ρα­στά­σεις του ίδιου του Φαμπρ και μια έκ­θε­σή του,  γκρε­μί­ζει την ελ­λη­νι­κό­τη­τα του Φε­στι­βάλ, γκρε­μί­ζει όμως και τον διε­θνή χα­ρα­κτή­ρα που είχε πάντα. Ηρθε μια Τρόι­κα και στον πο­λι­τι­σμό και ο Γιαν Φαμπρ, ως νέος αποι­κιο­κρά­της σε τρι­το­κο­σμι­κή χώρα. Μια χώρα που  κα­τοι­κεί­ται από αν­θρώ­πους πλη­γω­μέ­νους και βα­σα­νι­σμέ­νους. Το Φε­στι­βάλ ήταν γιορ­τή, αντά­μω­μα όλου του κό­σμου. Και τώρα γί­νε­ται ένα κλει­στό κλαμπ με τους Έλ­λη­νες να απορ­ρί­πτο­νται. Δεν γί­νε­ται ο Φαμπρ να κάνει το αυ­το­φε­στι­βάλ του και το υπουρ­γείο να τον χει­ρο­κρο­τεί. Είναι με­γά­λη προ­σβο­λή στον ελ­λη­νι­κό λαό, στους καλ­λι­τέ­χνες του, στον  Πο­λι­τι­σμό του. Και η από­λυ­τη «δη­θε­νιά» και «επαρ­χιω­τι­σμός» για τους κυ­βερ­νώ­ντες.