Constantine: Ελληνική ψυχεδέλεια από το μακρινό Σικάγο

Ο Constantine Hastalis με κατα­γωγή από τη Ρόδο, μιλάει για το «Fables», το τρίτο άλμπουμ του που κυκλο­φό­ρησε σε cd σε 100 μόλις αντί­τυπα

Συνέ­ντευξη: Ο Constantine Hastalis, Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός τρίτης γενιάς που ζει στο Σικάγο μιλάει στην ATHENS VOICE για το «Fables», το τρίτο του αλμπουμ

Ηπρο­πα­το­ρική folk, η τερά­στια έκρηξη στα τέλη της δεκα­ε­τίας του 1960, οι μετα­σχη­μα­τι­σμοί που οδή­γη­σαν στο progressive και το hard rock, τα συγκρο­τή­ματα που επέ­μει­ναν δια­τη­ρώ­ντας έντονα στοι­χεία, η ανάμιξη κάθε ύφους, οι ανα­βιώ­σεις, τα παρα­κλά­δια, ένας τερά­στιος μαγικός κόσμος που κρατά μέχρι τις μέρες μας. Η ψυχε­δέ­λεια είναι ένα ιδίωμα με το οποίο αν μπλέ­ξεις, μπλέ­κεις για πάντα. Και μάλιστα αυτό σου το μπλέ­ξιμο έχει και υψηλό κόστος: ανα­ζή­τηση αυθε­ντι­κής κόπιας, περιο­ρι­σμέ­νες επα­νεκ­δό­σεις, τερά­στια βιβλία, προ­σε­κτική μελέτη της κατά­στα­σης ενός δίσκου, των εξω­φύλ­λων ακόμη και των matrix numbers στα αυλάκια του βινυ­λίου.

Γνώρισα τον Constantine την εποχή που έψαχνα σαν τρελός μερι­κούς από τους δίσκους που έχασαν τον δρόμο τους. Ένας τέτοιος ήταν ο ομώ­νυ­μος δίσκος των O.W.L. (Of Wondrous Legends), που ηχο­γρα­φή­θηκε το 1971 αλλά κυκλο­φό­ρησε μόλις το 2008. Ψάχνο­ντας αυτήν την ιδιαί­τερη προ­σω­πι­κό­τητα που ήταν ο Stephen Titra, είδα ότι ήταν παράλ­ληλα και ζωγρά­φος. Ανάμεσα στους δίσκους για τους οποίους είχε φιλο­τε­χνή­σει το εξώ­φυλλο, ήταν και το ντε­μπούτο του Constantine, «Day Of Light» του 2015. Έτσι, βρέθηκα όχι μόνο να αγοράζω τον πρώτο και αργό­τερα τον δεύτερο δίσκο του Constantine αλλά και να παρα­κο­λουθώ την πορεία ενός μου­σι­κού που φαι­νό­ταν να θαυ­μά­ζει τον Donovan τόσο της folk αλλά και της πιο ψυχε­δε­λι­κής εποχής. Καθώς τότε το «A Gift From A Flower To A Garden» ήταν ο αγα­πη­μέ­νος μου δίσκος του Donovan, βρήκα εξαι­ρε­τικό τον ήχο του.

Το «Fables» είναι σαφέ­στατα πιο folk, πιο λιτό στις ενορ­χη­στρώ­σεις του, πιο άμεσο. Η φωνή του Constantine εδώ, φέρνει στο μυαλό μου τον Paul Roland, όμως εκείνος δεν τον ξέρει. Ακούω και ξανα­κούω, αγαπώ αυτόν τον ήχο κι έχω εδώ έναν μουσικό της obscure πλευράς, του drop out για μια πολύ όμορφη συζή­τηση…

Μένεις στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, αλλά φαί­νε­ται ότι αντλείς περισ­σό­τερη έμπνευση από την αγγλική κουλ­τούρα. Είναι αλήθεια;

Ακούω πολύ folk ψυχε­δέ­λεια, αρκετή από την οποία προ­έρ­χε­ται από την Αγγλία. Οπότε νομίζω ότι λόγω αυτών των ακρο­ά­σεων παίρνω τις επιρ­ροές.

Στο επίπεδο της λογο­τε­χνίας, μοιάζει να αγαπάς τον Lewis Carroll και τον Edgar Allan Poe…

Ναι αλλά και τον Tolkien, τον Keats, το «Wind in the Willows» του Kenneth Grahame, το «Watership Down» του Richard Adams και άλλα τέτοια. Η φύση είναι επίσης μια μεγάλη πηγή έμπνευ­σης, μαζί με την όμορφη ποίηση όλων των ξεχα­σμέ­νων ψυχε­δε­λι­κής κατεύ­θυν­σης καλ­λι­τε­χνών από τα τέλη της δεκα­ε­τίας του ’60 και τις αρχές της δεκα­ε­τίας του 1970.

Τα δύο πρώτα σου άλμπουμ ήταν σε ένα προ­σω­πικό ψυχε­δε­λικό pastoral ύφος, αρκετά πιο βαρύ από το «Fables». Πώς απο­φά­σι­σες να πας πιο πολύ προς τη folk τώρα;

Περνάω φάσεις που παθιά­ζο­μαι με δια­φο­ρε­τικά πράγ­ματα. Καθώς μεγά­λωσα λίγο, έχω προ­χω­ρή­σει περισ­σό­τερο σε μια πιο folk φάση. Λατρεύω τη folk γιατί επη­ρε­ά­ζε­ται σε μεγάλο βαθμό από τη φύση και την ομορφιά. Επίσης, ήθελα να κάνω ένα άλμπουμ που να είναι πιο… σπιτικό και να μη βασί­ζε­ται σε σιτάρ και ψυχε­δε­λικά κλισέ (παρόλο που μου αρέσουν αυτά τα πράγ­ματα).

Πώς απο­φά­σι­σες να κυκλο­φο­ρή­σεις το «Fables» σε cd και όχι σε βινύλιο; Υπάρ­χουν σχέδια για κυκλο­φο­ρία βινυ­λίου;

Δεν υπάρ­χουν σχέδια για κυκλο­φο­ρία βινυ­λίου. Έγραψα αυτά τα τρα­γού­δια στην αρχή της παν­δη­μίας, αλλά λόγω δια­φό­ρων συν­θη­κών χρειά­στη­καν αρκετά χρόνια για να τελειώ­σουν. Δεν ήθελα να καθυ­στε­ρήσω την κυκλο­φο­ρία άλλον έναν χρόνο κόβο­ντας βινύλιο. Άλλωστε χωρίς εται­ρεία και ευρω­παϊκή διανομή δεν είχε νόημα.

Δεν είσαι μόνο επη­ρε­α­σμέ­νος από τον Donova αλλά τον έχεις γνω­ρί­σει κιόλας. Ήταν όπως τον περί­με­νες;

Πάρα πολύ. Έχει ακόμα μια έντονη αίσθηση περιέρ­γειας μαζί με το μπο­έ­μικο πνεύμα (και την ωρι­μό­τητα) που όλοι θα περι­μέ­ναμε. Είναι αστείος και ευγε­νι­κός και είχα την ευκαι­ρία να δω πόσο πολύ εκτιμά τη γνώση και την εξυ­πνάδα στους συναν­θρώ­πους του. Φάγαμε μαζί, περ­πα­τή­σαμε στους έρημους δρόμους της Κατα­λο­νίας κι ύστερα ήρθε μαζί μας σ’ ένα after party στο ξενο­δο­χείο.

Στο «Fables» νιώθω ότι αγαπάς τον Paul Roland. Σου αρέσει πραγ­μα­τικά;

Για να είμαι ειλι­κρι­νής, δεν έχω ακούσει ποτέ τη μουσική του Paul Roland. Νομίζω ότι το «Fables» αντλεί την έμπνευσή του κυρίως από τον Mark Fry και τον Donovan, αλλά στο δικό μου στιλ.

Είναι το «Fables» κάπως πιο σκο­τεινό από τις προη­γού­με­νες κυκλο­φο­ρίες σου;

Νομίζω ότι το «In Memory of a Summer Day» είχε κάποιες πιο σκο­τει­νές στιγμές όπως το «The Kingdom Must Fall», αλλά σίγουρα είχα επαφή με τη σκο­τεινή πλευρά, όταν έγραφα το «The Witchwood» σε αυτό το album.

Πώς απο­φά­σι­σες να χρη­σι­μο­ποι­ή­σεις λιγό­τερα όργανα στο τελευ­ταίο δίσκο;

Έβαλα τόσους πολλούς ήχους στα προη­γού­μενα άλμπουμ, που βαρέ­θηκα τις τρελές κιθάρες και τα mellotron. Ήθελα να πετύχω κάτι πιο είναι ζεστό, άνετο και με την υφή του ξύλου. Ένιωσα ότι αυτά τα τρα­γού­δια απαι­τού­σαν μια πιο λιτή ενορ­χή­στρωση.

Γνώ­ρι­ζες τους O.W.L. (Of Wondrous Legends) πριν συνα­ντή­σεις τον Stephen Titra;

Είχα ακούσει για τους O.W.L. από ανθρώ­πους εδώ στο Σικάγο. Αργό­τερα γνώρισα τον Stephen και γίναμε στενοί φίλοι. Είμαστε συγ­γε­νικά πνεύ­ματα και συχνά βγαί­νουμε για πρωινό μαζί.

Τι σε έχει φέρει κοντά στον τρόπο που ζωγρα­φί­ζει;

Ο Stephen κι εγώ έχουμε παρό­μοιο γούστο στην τέχνη και τη μουσική. Νομίζω ότι και οι δύο έχουμε έναν προ­ρα­φαη­λι­τικό τρόπο σκέψης που απορ­ρί­πτει τον σύγ­χρονο κόσμο υπέρ της φυγής.

Έχεις επη­ρε­α­στεί από ψυχε­δε­λικά συγκρο­τή­ματα της δεκα­ε­τίας του 1960 από το Chicago όπως οι Aorta, οι H.P. Lovecraft ή οι Haymarket Square;

Ναι, μου αρέσουν και οι τρεις αυτές μπάντες. Λατρεύω τόσο πολύ τη μουσική που ήρθε από το Σικάγο τη δεκα­ε­τία του 1960, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της ψυχε­δέ­λειας, του garage και των blues. Ο θείος μου, ο Steve, που έπαιζε φλάουτο και στα τρία άλμπουμ μου ως Constantine είναι στα credits του «Common Bond» των Ides of March.

Ήσουν συλ­λέ­κτης δίσκων. Πώς απο­φά­σι­σες να που­λή­σεις τους περισ­σό­τε­ρους από αυτούς;

Δεν είμαι σίγου­ρος – μερικές φορές είμαι παρορ­μη­τι­κός. Περ­νούσα και συνε­χίζω να περνάω από αλλαγές, σαν να βγάζω και να πετάω το παλιό δέρμα. Νιώθω αρκετά χαμένος και εκτός τόπου σε αυτόν τον κόσμο, και με έναν περί­εργο τρόπο αυτή μου η απόφαση σχε­τί­ζε­ται με αυτό το «εκτός τόπου».

Έχεις επι­σκε­φθεί ποτέ την Ελλάδα;

Έχω πάει τόσο στην ηπει­ρω­τική χώρα όσο και σε μερικά νησιά. Η Ελλάδα είναι ένα από τα πιο εντυ­πω­σιακά μέρη στον κόσμο!

Τι σημαί­νει η Ελλάδα για σένα;

Αν και είμαι τρίτης γενιάς Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός, η Ελλάδα είναι ο τόπος από όπου κατά­γο­νταν οι πρό­γο­νοί μου. Η Ελλάδα κυλάει στο αίμα μου. Οι προ­πάπ­πους μου ήταν από τη Ρόδο, από το Καστρί. Πήρα το όνομά μου από τον παππού μου, του οποίου οι γονείς ήταν Έλληνες. Η Ελλάδα είναι η ταυ­τό­τητά μου και είμαι περή­φα­νος γι’ αυτήν. Γνώρισα μερι­κούς από τους μου­σι­κούς που ασχο­λού­νται με την ψυχε­δέ­λεια στην Ελλάδα μέσω του δια­δι­κτύου κι ελπίζω να τους έκανα λίγο περή­φα­νους που ο Έλληνας αδελφός τους στο Σικάγο σηκώνει τη σημαία αυτού του είδους μου­σι­κής.

Τι σχε­διά­ζεις για το άμεσο μέλλον;

Δεν έχω τίποτα προ­γραμ­μα­τι­σμένο. Το να φτιά­χνεις μουσική και να το κυκλο­φο­ρείς τη δουλειά σου ανε­ξάρ­τητα είναι δύσκολο. Κάποια μέρα θα ήθελα να γνωρίσω όλους τους Έλληνες αδελ­φούς και αδελφές μου που έχουν δείξει την αγάπη και την υπο­στή­ριξή τους.

Πηγή athensvoice.gr