Εικόνες…

Ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης στην εκ­πο­μπή του Αρ­να­ού­το­γλου και της Να­τα­λί­ας Γερ­μα­νού για (πιο) χα­λα­ρές συ­ζη­τή­σεις; Λο­γι­κό. Οι εκλο­γές είναι προ των πυλών και όλα τα όπλα είναι στη φα­ρέ­τρα. Μέσα σ’ αυτά και  μια του life style επι­κοι­νω­νία. Η πο­λι­τι­κή είναι η μάχη της ατζέ­ντας, των ιδεών και του κα­λύ­τε­ρου σχε­δί­ου, αλλά και η μάχη της ει­κό­νας. Στην εποχή μας, η τε­λευ­ταία μοιά­ζει να υπερ­τε­ρεί του πε­ριε­χο­μέ­νου της πο­λι­τι­κής. Και αυτό είναι πρό­βλη­μα… Σί­γου­ρα θα δούμε και πο­λι­τι­κούς όχι μόνον της κυ­βέρ­νη­σης να πιά­νουν τους κα­να­πέ­δες τέ­τοιων πιο… ανά­λα­φρων εκ­πο­μπών. Το ζη­τού­με­νο είναι αν θα δούμε μόνον μια τέ­τοια προ­ε­κλο­γι­κή πα­σα­ρέ­λα ή θα συ­ζη­τη­θούν και τα φλέ­γο­ντα. Κι αν τα τε­λευ­ταία πα­ρα­μεί­νουν με­τέ­ω­ρα,  καθώς οι κρί­σεις πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται, καμία επι­κοι­νω­νία δεν θα μπο­ρεί να πλη­ρώ­σει τη ΔΕΗ, ούτε να γε­μί­σει η τσέπη κα­νε­νός, αν οι πο­λι­τι­κοί τους πουν  για το ringtone στο κι­νη­τό τους, για την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα στο σπίτι τους, κι αν βλέ­πουν Netflix και Σασμό. Το θέμα δεν είναι οι εμ­φα­νί­σεις σε εκ­πο­μπές  life style προ­κει­μέ­νου να εμ­φα­νί­σει ένας πο­λι­τι­κός ένα άλλο, πιο προ­σι­τό και «κα­θη­με­ρι­νό» πρό­σω­πό. Θα ανα­ρω­τη­θεί κα­νείς: «Και γιατί είναι κακό αυτό»; Σπεύ­δω να απα­ντή­σω: «Κα­θό­λου κακό δεν είναι». Είναι όμως κακό να νο­μί­ζει ένας εκ­πρό­σω­πος του λαού στην πο­λι­τι­κή της ει­κό­νας και του φαί­νε­σθαι. Και μά­λι­στα της κα­λο­στη­μέ­νης ει­κό­νας που πολ­λές φορές έχει κακό απο­τέ­λε­σμα. Είναι προ­κλη­τι­κό, για τον πο­λί­τη που  ξε­ρο­στα­λιά­ζει από τα χα­ρά­μα­τα σε μια ουρά έξω από νο­σο­κο­μείο (για να κάνει χη­μειο­θε­ρα­πεία, γιατί δεν υπάρ­χουν κα­θο­ρι­σμέ­να ρα­ντε­βού, φτιά­χνο­ντας χαρ­τά­κια μόνοι τους προ­κει­μέ­νου να υπάρ­χει σειρά προ­τε­ραιό­τη­τας) να βλέ­πει τους αν­θρώ­πους που ψή­φι­σε για να του λύ­σουν προ­βλή­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, να ανα­λώ­νο­νται σε αυτού τους εί­δους την πο­λι­τι­κή. Την πο­λι­τι­κή του life style.Το βα­σι­κό­τε­ρο προ­σόν ενός ηγέτη και των συ­νερ­γα­τών του, κυ­ρί­ως αυτών, είναι να μην απο­κό­πτο­νται από την κοι­νω­νία. Να μην απο­μο­νώ­νο­νται μέσα στους θα­λά­μους της εξου­σί­ας και ακ­κι­ζό­με­νοι να αλ­λη­λο­συγ­χαί­ρο­νται για τις επι­δό­σεις τους. Οι πο­λι­τι­κοί που έχουν βγει έξω από το κα­βού­κι τους, και από τα προ­στα­τευ­μέ­να πε­ρι­βάλ­λο­ντα, συλ­λαμ­βά­νουν και τα μη­νύ­μα­τα και τις δια­θέ­σεις της κοι­νω­νί­ας. Βα­σι­κό προ­σόν, γιατί έτσι κι αλ­λιώς ποτέ δεν θα ανα­γκα­στούν να στη­θούν σε καμιά ουρά. Όχι νο­σο­κο­μεί­ου αν αρ­ρω­στή­σουν, αλλά ούτε λε­ω­φο­ρεί­ου… Υ. Γ. Η φω­το­γρα­φία είναι από την ουρά της ντρο­πής καρ­κι­νο­πα­θών έξω από νο­σο­κο­μείο. Θα είχε εν­δια­φέ­ρον μια «ει­κό­να» πο­λι­τι­κού ανά­με­σά τους, αλλά κυ­ρί­ως την επό­με­νη ημέρα, όταν θα έχει φρο­ντί­σει αυτή η ουρά να ΜΗΝ υπάρ­χει.