Σκεπτόμουν τι θα ήταν αυτό, σήμερα, παγκόσμια ημέρα Τρίτης Ηλικίας λέει-που θα μπορούσα να πω στους παππούδες και τις γιαγιάδες της γενιάς μου. ‘Εψαξα για κάτι χαρούμενο, όπως ταιριάζει στις γιορτές. Δεν μου βαίνει τίποτε στο χαρούμενό του…Αυτά τα χαρμόσυνα αρμόζουν στους ρήτορες που θα ρίξουν τα φώτα πάνω στην Παγκόσμια Ημέρα. Και όπως σε κάθε «παγκόσμια» θα ξεχαστεί ο λόγος της γιορτής μόλις σημάνουν μεσάνυχτα. Οι ηλικιωμένοι της γενιάς μου δεν ξέρω αν γιορτάζουν. Αν πολλοί απ’ αυτούς θα έχουν λόγο να νοιώθουν περήφανοι για την ημέρα που τους αφιερώνουμε. Μακριά από τον ρόλο του παππού και της γιαγιάς που εμείς σαν παιδιά γνωρίσαμε και που εμείς οι ίδιοι βιαίως τον αλλάξαμε, «πρόσφυγες» σε οίκους ευγηρίας , διωγμένοι από την θαλπωρή της ίδιας τους της χώρας πως να αισθάνονται άραγε;
‘ Ισως, όταν σβήσουν τα φώτα που θ’ ανάψουν υποκριτικά οι ρήτορες για τα «περήφανα γηρατειά», εάν και αύριο και μεθαύριο και κάθε μέρα , φωτίζουμε τις μέρες τους με ένα χάδι στα ρυτιδιασμένα τους χέρια, ίσως συνεχίσουν να ταξιδεύουν με δακρυσμένα μάτια αλλά τα δάκρυα θα’ ναι δάκρυα χαράς…
Σχολιασμός άρθρου
Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού
Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.