Η αξιέπαινη πρωτοβουλία του Τάκη Βούη-Η δημιουργία κόντρα στην κατανάλωση

Του Μάνου Δ. Κόκ­κι­νου

Μια σπου­δαία καλ­λι­τε­χνι­κή εκ­δή­λω­ση ση­μά­δε­ψε τη φε­τει­νή πο­λι­τι­στι­κή ζωή της Ρόδου μας. Και φυ­σι­κά ανή­κουν πολλά και θερμά συγ­χα­ρη­τή­ρια σε όλους τους πρω­τερ­γά­τες, συ­ντε­λε­στές, ει­κα­στι­κούς, συν­θέ­τες, ερ­μη­νευ­τές που έχτι­σαν τη σπου­δαία αυτή καλ­λι­τε­χνι­κή δη­μιουρ­γία.

Όμως τα πε­ρισ­σό­τε­ρα συγ­χα­ρη­τή­ρια δι­καιού­ται να ει­σπρά­ξει ένας δικός μας Ρο­δί­της, γέν­νη­μα και θρέμ­μα της Ρο­δί­τι­κης γης, ένας σπου­δαί­ος συν­θέ­της και τρα­γου­δο­ποιός, ο πά­ντο­τε δια­χρο­νι­κός και πάντα ακού­ρα­στος Τάκης Βούης, για την αξιέ­παι­νη πρω­το­βου­λία του να ορ­γα­νώ­σει αυτόν τον υπέ­ρο­χο θεσμό του φε­στι­βάλ καλ­λι­τε­χνι­κής δη­μιουρ­γί­ας Ρο­δί­ων.

Έναν θεσμό που έρ­χε­ται να ανα­δεί­ξει και να απο­δώ­σει τον φόρο τιμής και ευ­γνω­μο­σύ­νης σε όλους τους Ρο­δί­τες καλ­λι­τέ­χνες και δη­μιουρ­γούς, που μπο­λια­σμέ­νοι από το πο­λι­τι­στι­κό Ρο­δί­τι­κο γο­νί­διο αλλά φορ­τω­μέ­νοι και με το βαρύ χρέος να φα­νούν αντά­ξιοι των προ­γό­νων τους έγρα­ψαν και γρά­φουν και αυτοί τη δική του ιστο­ρία και αφή­νουν και αυτοί έντο­να τα απο­τυ­πώ­μα­τα της καλ­λι­τε­χνι­κής τους δη­μιουρ­γί­ας και δια­δρο­μής.

Ένα θεσμό που έρ­χε­ται ακόμη να τι­μή­σει τη γη μας, τη γε­νέ­τει­ρά μας, αυτή την όμορ­φη πα­τρί­δα που μας χρέ­ω­σε αυτή τη βα­ρειά πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά.

Εί­κο­σι τέσ­σε­ρις και πλέον αιώ­νες αυτή η πόλη της Ρόδου ζει, δη­μιουρ­γεί και με­γα­λουρ­γεί. Εί­κο­σι τέσ­σε­ρις αιώ­νες γε­μά­τους από πο­λι­τι­στι­κή και πνευ­μα­τι­κή προ­σφο­ρά που απο­τε­λεί τη μήτρα που κυο­φό­ρη­σε τον σύγ­χρο­νο πο­λι­τι­σμό μας.

Όμως αυτή η πόλη δεν έχει μόνο πα­ρελ­θόν. Δη­μιουρ­γεί ένα δη­μιουρ­γι­κό παρόν και οι­κο­δο­μεί ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον. Κι αυτό το μέλ­λον δεν έρ­χε­ται μόνο του. Το χτί­ζου­με εμείς τι­μώ­ντας όλους εκεί­νους που μέσα στους αιώ­νες δί­δα­ξαν φι­λο­σο­φία, γέν­νη­σαν σο­φούς, έχτι­σαν θαύ­μα­τα πα­γκό­σμιας ακτι­νο­βο­λί­ας, αλλά πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν ακο­λου­θού­με τα βή­μα­τά τους και όταν προ­σπα­θού­με όχι μόνο να σε­βα­σθού­με τη μνήμη και το έργο αλλά και να φα­νού­με με το έργο της ζωής μας άξιοι να συ­νε­χί­σου­με αυτή τη βα­ρειά κλη­ρο­νο­μιά.

Όμως το κα­τ΄ε­ξο­χήν θε­τι­κό πρό­ση­μο αυτής της ωραί­ας πρω­το­βου­λί­ας και προ­σπά­θειας είναι η Ρο­δί­τι­κη γνη­σιό­τη­τά του. Κτί­σθη­κε με κα­θα­ρά και γνή­σια Ρο­δί­τι­κα υλικά από κα­θα­ρό­αι­μους Ρο­δί­τες καλ­λι­τέ­χνες και δη­μιουρ­γούς που φύ­τρω­σαν σ΄αυ­τή τη γό­νι­μη Ρο­δί­τι­κη γη και βλά­στη­σαν σε όλη την ελ­λη­νι­κή επι­κρά­τεια από ει­κα­στι­κούς, συν­θέ­τες, ερ­μη­νευ­τές και απο­τέ­λε­σε την κύρια γνή­σια καλ­λι­τε­χνι­κή εκ­δή­λω­ση που έζησε τη θε­ρι­νή αυτή πε­ρί­ο­δο η πόλη μας, δί­δο­ντας την πιο ηχηρή απά­ντη­ση στα ει­σα­γό­με­να ξένα συ­γκρο­τή­μα­τα ψυ­χα­γω­γι­κού κα­θα­ρά χα­ρα­κτή­ρα, που πε­ριο­ρί­ζο­νται μόνο στην κα­τα­νά­λω­ση και όχι στην πο­λι­τι­στι­κή δη­μιουρ­γία.

Και είναι αυτό το με­γά­λο μή­νυ­μα που αφή­νει πίσω της η αξιέ­παι­νη πρω­το­βου­λία του Τάκη Βούη, γιατί ανα­δει­κνύ­ει τις αστεί­ρευ­τες καλ­λι­τε­χνι­κές δυ­νά­μεις που γέν­νη­σε αυτός ο τόπος και τις πα­ρα­δί­δει βα­ρειά κλη­ρο­νο­μιά στις γε­νιές που θα ακο­λου­θή­σουν.

Επά­ξια το 1^ο φε­στι­βάλ αφιε­ρώ­θη­κε στη μνήμη του Πα­ντε­λή Ευ­θυ­μί­ου. Είχα το προ­νό­μιο της τύχης να ανα­πνεύ­σω λίγο από τον ζω­ο­γό­νο αέρα που ανέ­πνεε. Έζησα από κοντά ένα κομ­μά­τι της ζωής του και ει­σέ­πρα­ξα ένα κομ­μά­τι από την αγάπη και την εκτί­μη­ση. Γιατί τον Πα­ντε­λή Ευ­θυ­μί­ου δεν τον διεκ­δι­κεί μόνο η ποί­η­ση. Τον διεκ­δι­κεί και η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση. Αγνές κοι­νές φι­λο­δο­ξί­ες αλλά πάνω απ΄ό­λα το κοινό χρέος που βά­ρυ­νε και τους δυό μας να δώ­σου­με κάτι στον τόπο μας και στο λαό μας, να κά­μου­με τον κάθε Ρο­δί­τη ελεύ­θε­ρο και δη­μιουρ­γι­κό πο­λί­τη, μας βρήκε μαζί στρα­τιώ­τες στα χα­ρα­κώ­μα­τα της γνή­σιας, της αλη­θι­νής Δη­μο­κρα­τί­ας και στο με­τε­ρί­ζι της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης σε μια εποχή που η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση  έδιδε και εξα­κο­λου­θεί τη μάχη για διοι­κη­τι­κή αυ­το­τέ­λεια και οι­κο­νο­μι­κή αυ­το­δυ­να­μία.

Εύ­χο­μαι η σπου­δαία αυτή προ­σπά­θεια να έχει συ­νέ­χεια, για να κρα­τή­σου­με όρθια αυτή την ιστο­ρι­κή πα­τρί­δα.

Απέ­να­ντι σ΄αυ­τή την αξιέ­παι­νη πο­λι­τι­στι­κή πρω­το­βου­λία το Ίδρυ­μα Υπο­τρο­φιών Ρόδου «Εμ­μα­νου­ήλ και Μαίρη Στα­μα­τί­ου» ένοιω­σε το χρέος να στα­θεί χο­ρη­γός και συ­μπα­ρα­στά­της, πει­θαρ­χώ­ντας στις εντο­λές και τις πα­ρα­κα­τα­θή­κες των ιδρυ­τών του Εμ­μα­νου­ήλ και Μαί­ρης Στα­μα­τί­ου, για να υπη­ρε­τή­σει τον ανε­πα­νά­λη­πτο πο­λι­τι­σμό και τους καλ­λι­τε­χνι­κούς δη­μιουρ­γούς αυτής της εκλε­κτής των θεών πα­τρί­δας μας.