550 γαϊδουράκια συντροφιά με 51 ονηλάτες σε αναζήτηση δουλειάς με προοπτικές στη Λίνδο

Τα γαϊ­δου­ρά­κια στη Λίνδο συ­γκρο­τούν μια με­γά­λη κοι­νω­νία που αριθ­μεί 550 ζω­ντα­νά, 80 από τα οποία ανα­λαμ­βά­νουν κα­θη­με­ρι­νά να κά­νουν από τρεις έως πέντε δια­δρο­μές προς την ακρό­πο­λη. Με αντί­τι­μο της τάξης των 8 ευρώ, στο τέλος της ημέ­ρας το γαϊ­δου­ρά­κι θα έχει εξα­σφα­λί­σει εί­σπρα­ξη 40 ευρώ, με την οποία θα πρέ­πει να τρα­φεί το ίδιο, τα υπό­λοι­πα γαϊ­δου­ρά­κια που έχουν μεί­νει πίσω για ξε­κού­ρα­ση, τα άλλα που ακόμα δεν είναι σε ηλι­κία να ερ­γα­στούν, όπως και τα υπέρ­γη­ρα που βρί­σκο­νται κοντά στη δύση της ζωής τους. Από το ίδιο σα­ρα­ντά­ρι, θα πρέ­πει να ει­σπρά­ξει και ο ονη­λά­της την αμοι­βή του, καθώς είναι εκεί­νος που περ­πα­τά μαζί με το γαϊ­δου­ρά­κι όλη τη δια­δρο­μή, όλες τις φορές. Το χει­μώ­να δεν έχει του­ρί­στες, ούτε και εκ­δρο­μές στο κά­στρο, ούτε και ει­σπρά­ξεις. Εκεί­νους τους μήνες, γαϊ­δου­ρά­κια και ονη­λά­τες, υπο­μέ­νουν την ίδια ανέ­χεια.

«Κάθε γαϊ­δου­ρά­κι ερ­γά­ζε­ται μία ημέρα και στη συ­νέ­χεια θα πρέ­πει να κα­θί­σει του­λά­χι­στον για δύο ημέ­ρες ώστε να ξε­κου­ρα­στεί όπως πρέ­πει» εξή­γη­σε στη ‘δη­μο­κρα­τι­κή’ ο πρό­ε­δρος του συλ­λό­γου Ονη­λα­τών Λίν­δου Νίκος Σα­μα­ρό­που­λος. «Ερ­γά­ζο­νται μόνο τα γαϊ­δου­ρά­κια που είναι ηλι­κί­ας 5 έως 25 ετών. Τα μι­κρό­τε­ρα θα πρέ­πει να δυ­να­μώ­σουν και τα με­γα­λύ­τε­ρα να ξε­κου­ρα­στούν».

Ο σύλ­λο­γος Ονη­λα­τών Λίν­δου φέρει το όνομα «Κλε­ό­βου­λος» και ο πρό­ε­δρός του είναι ένας νέος 29 ετών. Ανέ­λα­βε την προ­ε­δρία πριν από τρία χρό­νια και φαί­νε­ται πως έχει κα­τα­φέ­ρει να ορ­γα­νώ­σει το σύ­νο­λο των 51 ονη­λα­τών του οι­κι­σμού. Οι κα­νό­νες είναι σα­φείς και αυ­στη­ροί:

– Όχι υπέρ­βα­ροι πάνω στο γαϊ­δου­ρά­κι

– Όχι πάνω από πέντε δια­δρο­μές ανά ημέρα

– Ποτέ δύο άτομα στο ίδιο γαϊ­δου­ρά­κι, εκτός αν πρό­κει­ται για μη­τέ­ρα με βρέ­φος

– Όχι βία ώστε το ζω­ντα­νό να περ­πα­τή­σει πιο γρή­γο­ρα

– Συ­νε­χής ια­τρι­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση

– Νερό και τροφή στις πο­σό­τη­τες που πρέ­πει

– Δύο ημέ­ρες ξε­κού­ρα­ση για κάθε ημέρα ερ­γα­σί­ας

– Ενιαίο τι­μο­λό­γιο για όλους

Η τή­ρη­ση των κα­νό­νων αυτών είναι εμ­φα­νής. Δεν υπάρ­χουν πια εκεί­νες οι ει­κό­νες ατό­μων με με­γά­λο σω­μα­τι­κό βάρος να κά­θο­νται στο σα­μά­ρι και τα πόδια του ζω­ντα­νού να τρέ­μουν. Ούτε υπάρ­χει κι εκεί­νο το απε­ρί­γρα­πτο ερ­γα­λείο με τις καρ­φί­τσες ώστε ο ονη­λά­της να κεντά τα πι­σι­νά του γαϊ­δου­ριού και αυτό, βα­ρυ­φορ­τω­μέ­νο να περ­πα­τή­σει. Αυτές είναι πρα­κτι­κές του πα­ρελ­θό­ντος.

Ακόμα κι ένας απαί­δευ­τος πα­ρα­τη­ρη­τής μπο­ρεί εύ­κο­λα να δια­πι­στώ­σει ότι όλα τα ιπ­ποει­δή του «Κλε­ό­βου­λου» είναι κα­λο­θρεμ­μέ­να, με λα­μπε­ρό τρί­χω­μα (έν­δει­ξη υγεί­ας), πε­ρι­ποι­η­μέ­νες οπλές (κι αυτό έν­δει­ξη υγεί­ας), πε­ντα­κά­θα­ρα και στα σί­γου­ρα όχι κου­ρα­σμέ­να.

«Εχου­με με­τα­ξύ μας ένα άτυπο αντα­γω­νι­σμό. Ποιος τα προ­σέ­χει πε­ρισ­σό­τε­ρο, ποια­νού φαί­νο­νται πιο κα­λο­ταϊ­σμέ­να και όλα αυτά που λει­τουρ­γούν μόνο προς όφε­λος της κοι­νω­νί­ας που έχου­με δη­μιουρ­γή­σει».

Τα γαϊ­δου­ρά­κια θα χρεια­στούν και­νούρ­για

απα­σχό­λη­ση, δια­φο­ρε­τι­κά θα εξα­φα­νι­στούν

Σε όλο τον κόσμο υπάρ­χει η τάση πε­ριο­ρι­σμού της χρή­σης ή εκ­με­τάλ­λευ­σης ζώων για τη διευ­κό­λυν­ση ή την τέρψη των αν­θρώ­πων. Ετσι, στην Ινδία έχει ξε­κι­νή­σει η απα­γό­ρευ­ση των εκ­δρο­μών πάνω σε ελέ­φα­ντες, τα δελ­φι­νά­ρια ήδη έχουν μπει σε τρο­χιά να κλεί­σουν, οι διοι­κή­σεις των ζω­ο­λο­γι­κών κήπων δέ­χο­νται επι­κρί­σεις για την απο­μά­κρυν­ση των ζώων από το φυ­σι­κό τους πε­ρι­βάλ­λον. Αυτό με τη σειρά του έχει οδη­γή­σει ολό­κλη­ρη την του­ρι­στι­κή βιο­μη­χα­νία στο να τερ­μα­τί­σει την πώ­λη­ση ει­σι­τη­ρί­ων για τέ­τοιες δρά­σεις, καθώς και οι ίδιοι οι του­ρί­στες έχουν στα­μα­τή­σει να τις επι­ζη­τούν.

Τα γαϊ­δου­ρά­κια δεν θα απο­τε­λέ­σουν εξαί­ρε­ση. Ηδη για τα γαϊ­δου­ρά­κια της Σα­ντο­ρί­νης υπάρ­χει με­γά­λη κι­νη­το­ποί­η­ση ώστε να τεθεί ένα τέρμα στην εκ­με­τάλ­λευ­σή τους. Ισως το ίδιο συμ­βεί και για εκεί­να της Λίν­δου, έστω κι αν αυτά απο­τε­λούν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό στοι­χείο της μα­κραί­ω­νης το­πι­κής πα­ρά­δο­σης.

Όμως τα ιπ­ποει­δή είναι ζώα ερ­γα­σί­ας. Μέσα από τη δου­λειά δυ­να­μώ­νουν τους μύες τους και «καίνε» τα υψηλά πο­σο­στά σακ­χά­ρων και πρω­τεϊ­νών που λαμ­βά­νουν από την τροφή τους. Εάν δεν γίνει η καύση αυτής της τρο­φής, τότε η ενέρ­γεια του τρο­φί­μου με­τα­τρέ­πε­ται σε το­ξί­νη και κα­τα­στρέ­φει τις οπλές του ζώου. Αυτή η κα­τα­στρο­φή ση­μαί­νει και το τέλος του.

Τα γαϊ­δου­ρά­κια χρειά­ζο­νται δου­λειά για να έχουν ποιό­τη­τα ζωής. Επι­πρό­σθε­τα, «το αγώγι ξυπνά τον αγω­γιά­τη» αυτό ση­μαί­νει ότι χωρίς οι­κο­νο­μι­κό κί­νη­τρο δεν θα ασχο­λη­θεί κα­νέ­νας με τα ευ­γε­νή τε­τρά­πο­δα. Ση­μειώ­νε­ται ότι ο συ­νο­λι­κός πλη­θυ­σμός των γαϊ­δου­ριών στην Ελ­λά­δα φθί­νει συ­νε­χώς. Από τα πε­ρί­που μισό εκα­τομ­μύ­ριο ζω­ντα­νά που ζού­σαν στη χώρα μας στη δε­κα­ε­τία του ’50, σή­με­ρα έχουν απο­μεί­νει λι­γό­τε­ρα από 12.000. Είναι ήδη ένα ζώο προς εξα­φά­νι­ση από τον ελ­λα­δι­κό χώρο.

Μία καλή λύση ήταν οι πο­λι­τι­κοί γάμοι στον Αγιο Παύλο. Σε πολ­λούς από αυ­τούς ήταν απα­ραί­τη­τη η πα­ρου­σία ενός ή ακόμη και δύο όνων για να φέ­ρουν τη νύφη μέχρι τα σκα­λιά της εκ­κλη­σί­ας. Γαϊ­δου­ρά­κι και ονη­λά­της κα­λο­στο­λι­σμέ­νοι και ξε­κού­ρα­στοι κέρ­δι­ζαν ένα καλό με­ρο­κά­μα­το για το εφέ και τις φω­το­γρα­φή­σεις. Κό­πη­καν οι γάμοι από τη Λίνδο, πάνε και τα εύ­κο­λα με­ρο­κά­μα­τα.

Γαϊ­δου­ρά­κι ή πα­γω­τό;

Οι ονη­λά­τες αγω­νί­ζο­νται να επι­βιώ­σουν. Στην πλειο­ψη­φία τους είναι άν­θρω­ποι που απλώς δεν ξέ­ρουν να κά­νουν κάτι άλλο. Ορι­σμέ­νοι από αυ­τούς είναι γόνοι πάμ­φτω­χων, πο­λυ­με­λών οι­κο­γε­νειών, που δεν είχαν ποτέ πρό­σβα­ση στην εκ­παί­δευ­ση. Εχουν συν­δέ­σει τη ζωή τους με εκεί­νη των τε­τρά­πο­δων συ­νερ­γα­τών τους.

«Φέτος εί­χα­με με­γά­λη μεί­ω­ση στις ανα­βά­σεις», πε­ρι­γρά­φει ο κ. Σα­μα­ρό­που­λος. «Η απώ­λεια των γάμων ήταν ένα χτύ­πη­μα. Φέτος όλα είναι ακόμα πιο δύ­σκο­λα. Βλέ­που­με πως ο επι­σκέ­πτης δυ­σκο­λεύ­ε­ται να ξο­δέ­ψει. Πολ­λές φορές ακού­με τα παι­διά να κλαί­νε για μια δια­δρο­μή και η μάνα τους να βάζει το δί­λημ­μα… αν κά­νεις βόλτα με το γαϊ­δου­ρά­κι δεν έχει πα­γω­τό. Διά­λε­ξε. Το βλέ­που­με επί­σης και στο τέρμα της δια­δρο­μής. Πλη­ρώ­νουν το γαϊ­δου­ρά­κι για να ανε­βούν στην ακρό­πο­λη της Λίν­δου κι όταν φτά­νου­με εκεί, βλέ­πουν ότι το ει­σι­τή­ριο για το κά­στρο είναι 12 ευρώ. Πολ­λοί δεν το πλη­ρώ­νουν. Επι­στρέ­φουν στον οι­κι­σμό χωρίς να έχουν δει το μνη­μείο».

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι με τις ει­σπρά­ξεις του κα­λο­και­ριού, συ­ντη­ρού­νται 51 οι­κο­γέ­νειες ονη­λα­τών και 550 γαϊ­δου­ρά­κια στη διάρ­κεια του χει­μώ­να.

Ούτε κου­βέ­ντα για

εκ­με­τάλ­λευ­ση του

γά­λα­κτος γαϊ­δού­ρας

Είναι μόδα. Θε­ω­ρεί­ται εξαι­ρε­τι­κά πλού­σιο σε ευ­ερ­γε­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, κυ­ρί­ως για τη βελ­τί­ω­ση της αν­θρώ­πι­νης επι­δερ­μί­δας. Η τιμή πώ­λη­σης κιλού γά­λα­κτος γαϊ­δού­ρας ξε­κι­νά από 80 ευρώ και ανε­βαί­νει ανά­λο­γα με τη συ­σκευα­σία και το marketing που το ακο­λου­θεί.

«Είναι βά­ναυ­ση η μέ­θο­δος για τη συλ­λο­γή του. Οι θηλές της γαϊ­δού­ρας είναι μι­κρές και προ­σβάλ­λο­νται εύ­κο­λα από μα­στί­τι­δες», πε­ρι­γρά­φει ο κ. Σα­μα­ρό­που­λος. «Για να πά­ρουν μόλις 400 γραμ­μά­ρια γάλα την ημέρα, βά­ζουν το γαϊ­δου­ρά­κι δίπλα στη μη­τέ­ρα, εκεί­νη το βλέ­πει και ο ορ­γα­νι­σμός της πα­ρά­γει γάλα. Αυτό το γάλα αντί να το δώ­σουν στο μικρό, το κρα­τούν για εκ­με­τάλ­λευ­ση, ενώ στο γαϊ­δου­ρά­κι δί­νουν γάλα κον­σέρ­βας. Δεν θα το κά­νου­με ποτέ κάτι τέ­τοιο. Είναι βάρ­βα­ρο. Θέ­λου­με τα γαϊ­δου­ρά­κια μας να τρέ­φο­νται σωστά και να με­γα­λώ­νουν με όλα τα θρε­πτι­κά συ­στα­τι­κά που τους πρέ­πουν».

Η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση

θέλει να βοη­θή­σει

«Εί­μα­στε εξαι­ρε­τι­κά ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι στο θέμα. Θέ­λου­με για τα γαϊ­δου­ρά­κια και για τους ονη­λά­τες μια καλή ποιό­τη­τα ζωής και διαρ­κή ερ­γα­σία στα χρό­νια που έρ­χο­νται» δή­λω­σε προς τη ‘δη­μο­κρα­τι­κή’ η το­πι­κή σύμ­βου­λος του δη­μο­τι­κού δια­με­ρί­σμα­τος Λιν­δί­ων κα. Βα­νέσ­σα Πα­πα­δη­μη­τρί­ου. Η ίδια επα­νε­ξε­λέ­γη σύμ­βου­λος με την πα­ρά­τα­ξη του κ. Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη και κατά τα φαι­νό­με­να θα είναι η νέα αντι­πρό­ε­δρος της Λίν­δου. «Είναι αρ­χι­κά ση­μα­ντι­κό να ικα­νο­ποι­η­θεί το αί­τη­μα των ονη­λα­τών να δη­μιουρ­γη­θούν χώροι σκί­α­σης στους χώ­ρους σταυ­λι­σμού πε­ρι­με­τρι­κά του οι­κι­σμού που έχουν οι ονη­λά­τες και μέχρι σή­με­ρα βρί­σκουν εμπό­διο από την αρ­χαιο­λο­γι­κή υπη­ρε­σία. Αυτό είναι το άμεσο και ακο­λού­θως να δια­μορ­φώ­σου­με ένα ενιαίο πάρκο για τα γαϊ­δου­ρά­κια, ώστε να είναι επι­σκέ­ψι­μο και από το κοινό. Ξέ­ρε­τε, είναι πρα­κτι­κή σε διά­φο­ρα μέρη του κό­σμου να χρη­σι­μο­ποιού­νται γαϊ­δου­ρά­κια για τη δι­δα­σκα­λία ιπ­πα­σί­ας σε παι­διά με κά­ποια σω­μα­τι­κή ανα­πη­ρία. Αυτή είναι μια δράση. Τέ­τοιες δρά­σεις θα ανα­ζη­τή­σου­με και ίσως χα­ρά­ξου­με νέες εναλ­λα­κτι­κές δια­δρο­μές, όπως η με­τά­βα­ση μέχρι τον τάφο του Κλε­ό­βου­λου. Είναι βή­μα­τα που πρέ­πει να γί­νουν, κάτι να αλ­λά­ξει, να αυ­ξη­θεί και η αμοι­βή για τη δια­δρο­μή αυτή, ώστε ονη­λά­της και γαϊ­δου­ρά­κι να ζουν με αξιο­πρέ­πεια κα­λο­καί­ρι και χει­μώ­να. Δεν μπο­ρεί να χρε­ώ­νε­ται στο Ντου­μπάι 30 δολ­λά­ρια η δια­δρο­μή με κα­μή­λα κι εδώ να πλη­ρώ­νουν μόνο 8 ευρώ για μια τέ­τοια ανά­βα­ση».

Εχο­ντας ζήσει αρ­κε­τά χρό­νια στην Αμε­ρι­κή η κα. Πα­πα­δη­μη­τρί­ου φέρ­νει μαζί της την εμπει­ρία πρα­κτι­κών υγιούς επι­χει­ρη­μα­τι­κής ανά­πτυ­ξης. «Τα γαϊ­δου­ρά­κια είναι στοι­χείο της το­πι­κής πα­ρά­δο­σης, αυτό πρέ­πει να το ανα­δεί­ξου­με, κάπου να γρα­φτεί αυτή η ιστο­ρία ώστε να αντι­λη­φθεί ο επι­σκέ­πτης ότι αυτό που βλέ­πει είναι μια πρα­κτι­κή που ακο­λου­θεί­ται επί χι­λιά­δες χρό­νια. Σε αυτό θέ­λου­με στο πλευ­ρό μας όλους, ονη­λά­τες, ξε­νο­δό­χους, την αρ­χαιο­λο­γι­κή υπη­ρε­σία, την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση, την Πε­ρι­φέ­ρεια και τους πο­λί­τες».

Τα γαϊ­δου­ρά­κια της Λίν­δου ανα­ζη­τούν απα­σχό­λη­ση, ένα και­νού­ριο μέλ­λον, μια εξα­σφά­λι­ση για την υγεία τους. Ολοι μπο­ρούν να βοη­θή­σουν σε αυτό, διότι όπως έλεγε ο Δον Κι­χώ­της, στον πιστό του φίλο Σάν­τσο που τον ακο­λου­θού­σε κα­βά­λα στο γαϊ­δου­ρά­κι: «να αλ­λά­ξεις τον κόσμο φίλε μου Σάν­τσο, δεν είναι τρέλα, ούτε ου­το­πία. Είναι δι­καιο­σύ­νη».