Le Figaro : Η Ακρόπολη είναι οπλισμένη για ένα τουρισμό συμβατό με τον κοροναϊό

Αφιέ­ρω­μα στην Αθήνα και τον ιερό βράχο της Ακρό­πο­λης κάνει η «Le figaro» ανα­φέ­ρο­ντας ότι «η Ελ­λά­δα, η οποία κέρ­δι­σε το στοί­χη­μα για καλή δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης του Covid-19, απο­φά­σι­σε να ανοί­ξει στα­δια­κά τα σύ­νο­ρά της από τις 15 Ιου­νί­ου».

Σύμ­φω­να με το δη­μο­σί­ευ­μα της εφη­με­ρί­δας, μέχρι την 1η Ιου­λί­ου, οι επι­βά­τες που φθά­νουν από πε­ριο­χές οποιασ­δή­πο­τε χώρας, που έχουν πλη­γεί πε­ρισ­σό­τε­ρο, όπως η Ile-de-France ή τέσ­σε­ρις ιτα­λι­κές και ισπα­νι­κές πε­ριο­χές, θα υπο­βάλ­λο­νται σε τεστ στο αε­ρο­δρό­μιο καθώς και σε κα­ρα­ντί­να 14 ημε­ρών.

Η γαλ­λι­κή Le Figaro ανα­φέ­ρει ότι «ο Παρ­θε­νώ­νας πάντα προ­κα­λού­σε τον θαυ­μα­σμό. Ήδη, το 1674, ο Λου­δο­βί­κος XIV, ακού­γο­ντας να μιλάν για αυτόν, ζή­τη­σε από τον Mαρ­κή­σιο de Nointel και τον ζω­γρά­φο Jacques Carrey να επι­σκε­φθούν την Αθήνα και να φέ­ρουν πίσω σχέ­δια, των γλυ­πτών του ιερού ναού που σχε­δί­α­σε ο Φει­δί­ας, και σή­με­ρα εκτί­θε­νται στην Εθνι­κή Βι­βλιο­θή­κη του Πα­ρι­σιού. Αλλά ο Παρ­θε­νώ­νας, όπως και οι άλλοι τρεις ναοί πάνω στο βράχο της Ακρό­πο­λης, αι­σθά­νε­ται πολύ μόνος αυτή τη στιγ­μή».

Στο ρε­πορ­τάζ της η «Le figaro» φι­λο­ξε­νεί δη­λώ­σεις της αρ­χαιο­λό­γου και ξε­να­γού, Αγ­γε­λι­κής Μάν­σο­λα η οποία δη­λώ­νει «ανυ­πο­μο­νώ να ανέβω στο από­το­μο μο­νο­πά­τι που οδη­γεί σε αυτό το ιερό του 5ου αιώνα, να αι­σθαν­θώ το κα­λω­σό­ρι­σμα από τη θεά Αθηνά, και να μοι­ρα­στώ αυτή τη στιγ­μή της ευ­φο­ρί­ας με τους επι­σκέ­πτες». Οι αρ­χαιο­λο­γι­κοί χώροι της χώρας άνοι­ξαν ξανά στις 18 Μαΐου, αλλά οι του­ρί­στες δεν είναι ακόμη εκεί. Η παν­δη­μία κέρ­δι­σε το λόγο του André Malraux στις 28 Μαΐου 1959. Ο Γάλ­λος Υπουρ­γός Πο­λι­τι­σμού, ο οποί­ος είχε έρθει να εγκαι­νιά­σει τον φω­τι­σμό του βρά­χου, ανα­φέρ­θη­κε στην προ­σβα­σι­μό­τη­τα, «των με­γα­λύ­τε­ρων έργων στον με­γα­λύ­τε­ρο αριθ­μό αν­θρώ­πων».

Ωστό­σο όπως ανα­φέ­ρει η «Le Figaro», η Ακρό­πο­λη θα πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νει λίγο ακόμη. Όμως είναι οπλι­σμέ­νη για ένα του­ρι­σμό «συμ­βα­τό με τον κο­ρω­νο­ϊό». Όλα τα μέτρα προ­στα­σί­ας έχουν ήδη υιο­θε­τη­θεί, όπως αυτό το γι­γα­ντιαίο πάνελ από πλε­ξι­γκλάς το­πο­θε­τη­μέ­νο ανά­με­σα στα σκα­λο­πά­τια των Προ­πυ­λαί­ων, για να γί­νε­ται σε­βα­στή η φυ­σι­κή απο­στα­σιο­ποί­η­ση. Όπως και η επο­πτεία των επι­σκε­πτών, των οποί­ων η άφιξη θα γί­νε­ται σε μι­κρές ομά­δες, κάθε ώρα, σε­βό­με­νοι μια δια­δρο­μή γύρω από τον Παρ­θε­νώ­να, η οποία ξε­κι­νά από τα Προ­πύ­λαια, μετά ο ναός της Αθη­νάς και το Ερέ­χθειο, με τις δω­ρι­κές του κο­λώ­νες και οι Κα­ρυά­τι­δες. «Είναι κάτι που ο Καλ­λι­κρά­της και ο Ίκτι­νος, οι αρ­χι­τέ­κτο­νες του Ναού της Αθη­νάς, δεν είχαν φα­ντα­στεί, όπως το υδρο­αλ­κο­ο­λι­κό τζελ στην εί­σο­δο», ανα­φέ­ρει ένας φύ­λα­κας.

Αυτό το αρ­χι­τε­κτο­νι­κό θαύμα από πε­ντε­λι­κό μάρ­μα­ρο, έχει ωστό­σο δει σχε­δόν τα πάντα και υπέ­φε­ρε τα πάντα. Πρώτα κα­τα­στρά­φη­κε από τους Πέρ­σες, έγινε κα­θο­λι­κή εκ­κλη­σία υπό την κα­το­χή των λα­τί­νων (13ος αιώ­νας), στη συ­νέ­χεια τζαμί υπό την οθω­μα­νι­κή κα­το­χή (15ος), απο­θή­κη πυ­ρο­μα­χι­κών κατά τη διάρ­κεια του πο­λέ­μου του Μωριά (με­τα­ξύ Ενε­τών και Οθω­μα­νών, τέλη 17ου αιώνα). Η ζω­φό­ρος της, με­γά­λο τμήμα της οποί­ας βρί­σκε­ται στο Βρε­τα­νι­κό Μου­σείο, λε­η­λα­τή­θη­κε. Ένα τραύ­μα, για την Αγ­γε­λι­κή Μάν­σο­λα.

«Κοι­τά­ζο­ντας τον Παρ­θε­νώ­να από το Μου­σείο της Ακρό­πο­λης, πα­ρα­κά­τω, φα­ντά­ζο­μαι την ανα­το­λι­κή ζω­φό­ρο, εκεί­νη της

κύ­ριας ει­σό­δου, όπου απει­κο­νί­ζο­νται οι θεοί του Ολύ­μπου, να πε­ρι­μέ­νο­ντας την σφαγή, τη θυσία εκατό βο­διών, για να συ­νο­δευ­τεί η

πομπή των Πα­να­θη­ναί­ων. Κοι­τάξ­τε προς τα επάνω και θα ξε­χω­ρί­σε­τε τους αν­θρώ­πους, είναι αυτοί που στέ­κο­νται, για να ξε­χω­ρί­ζουν από τους θεούς. Θα μπο­ρού­σα να τα κοι­τάω για πάντα».

Η αι­σθη­τι­κή και η λει­τουρ­γι­κό­τη­τα αυτού του ναού εκ­πλήσ­σουν πάντα αυτήν την αρ­χαιο­λό­γο, η οποία μά­λι­στα πα­ρα­τη­ρεί ότι «ο γε­ρα­νός για την απο­κα­τά­στα­ση του μνη­μεί­ου είναι λευ­κός και όχι κί­τρι­νος, για να συν­δυά­ζε­ται με αυτό το μυ­θι­κό σκη­νι­κό». Παρά την παν­δη­μία, η οποία απο­δυ­να­μώ­νει τον του­ρι­σμό, ελ­πί­ζει ωστό­σο να βρει τους λά­τρεις της ιστο­ρί­ας το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τό για να με­τα­δώ­σει το πάθος της, σε αυ­τούς.