Ενεργειακή μετάβαση και Γεωπολιτικές ισορροπίες

Η Ελλάδα έχει αρχίσει πλέον να διεκ­δι­κεί μία από τις πρώτες θέσεις στην Ευρώπη, στα ζητή­ματα της Πρά­σι­νης Ανά­πτυ­ξης και του ψηφια­κού μετά σχη­μα­τι­σμού.

Από την άλλη, η Ευρώπη χρειά­ζε­ται μια ταυ­τό­χρονη ψηφιακή και Βιώσιμη Στρα­τη­γική με όραμα, βασι­σμένο στην κοινή αντί­ληψη των κρατών – μελών και των κοι­νω­νιών της.

Η δεκα­ε­τία του 2020 καθο­ρί­ζε­ται πλέον από δημό­σιες και επι­χει­ρη­μα­τι­κές αλλαγές που βασί­ζο­νται στην βιω­σι­μό­τητα.

Αυτός ο μετα­σχη­μα­τι­σμός είναι το κλειδί για την επι­τυ­χία τόσο στην ανά­καμψη από την κρίση όσο και στην οικο­δό­μηση ενός αντα­γω­νι­στι­κού πλε­ο­νε­κτή­μα­τος για το μέλλον.

Αν ορι­σμένα από τα μέτρα Ανά­πτυ­ξης δεν συνο­δεύ­ο­νται από συμπλη­ρω­μα­τι­κές παρεμ­βά­σεις άλλων χρη­μα­το­δο­τι­κών εργα­λείων, κρίσιμο σημείο θα είναι ο κίν­δυ­νος αύξησης των ανι­σο­τή­των μεταξύ δια­φο­ρε­τι­κών περιο­χών.

Θα είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερα στις πιο ανα­πτυγ­μέ­νες περιο­χές, με συνέ­πεια την έμμεση διεύ­ρυνση του χάσμα­τος μεταξύ ανα­πτυγ­μέ­νων – μη ανα­πτυγ­μέ­νων Περι­φε­ρειών.

Το μείζον ενερ­γειακό πρό­βλημα της Ευρώπης,

αφορά στην ψύξη και την θέρ­μανση, που είναι τρεις φορές μεγα­λύ­τερη από τον ηλε­κτρι­σμό.

Η Ε. Ε πρέπει να υπο­στη­ρί­ξει τη δια­φο­ρο­ποί­ηση των οικο­νο­μιών των παρα­δο­σια­κών προ­μη­θευ­τών της(ρυπο­γό­νων) ενερ­γεια­κών καυ­σί­μων, προς την κατεύ­θυνση των Ανα­νε­ώ­σι­μων Πηγών και του Υδρο­γό­νου.

Δια­φο­ρε­τικά αντί για μια ομαλή, Δημο­κρα­τική και δίκαιη μετά­βαση σε ψηφιακό και ενερ­γειακό επίπεδο, θα υπάρξει μια ανε­ξέ­λεγ­κτη πορεία που θα αυξήσει τις ανι­σό­τη­τες, με επα­κό­λουθα κύματα μετα­νά­στευ­σης, κοι­νω­νι­κών ανα­τα­ρα­χών και εμφυ­λίων πολέμων.

Η Ευρώπη πρέπει να δια­χει­ρι­στεί τους νέους κιν­δύ­νους Ασφά­λειας και εξάρ­τη­σης που προ­κύ­πτουν από εισα­γω­γές από τρίτες χώρες πρώτων υλών και μετάλ­λων που είναι απα­ραί­τητα για την πράσινη υποδομή.

Ένα Στρα­τη­γικό σχέδιο, τόσο εναλ­λα­κτι­κών προ­μη­θειών όσο και απο­φυ­γής υπε­ρε­ξάρ­τη­σης από τρίτες χώρες.

Οι παρα­πάνω προ­κλή­σεις δια­μορ­φώ­νουν το νέο πλαίσιο πολι­τι­κής στο οποίο θα κριθεί και το κάθε Κράτος – μέλος της Ε. Ε.

Η θετική εξέλιξη των παρα­πάνω προ­α­παι­τού­ντων θα δια­μορ­φώ­σει τις ανα­γκαίες συν­θή­κες για την βελ­τί­ωση της δια­βί­ω­σης της

ανθρω­πό­τη­τας σε σχέση με την βιω­σι­μό­τητα του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος.

Η ενερ­γειακή μετά­βαση θα συνε­χί­σει να αλλάζει τις Γεω­πο­λι­τι­κές ισορ­ρο­πίες μετα­το­πί­ζο­ντας την ισχύ σε αυτούς που ανα­πτύσ­σουν τεχνο­λο­γίες καθαρής ενέρ­γειας.

Ένας κόσμος που θα λει­τουρ­γεί με καθαρή ενέρ­γεια θα είναι πιο στα­θε­ρός, αν και θα δημιουρ­γή­σει επίσης νέες εξαρ­τή­σεις λόγω των υλικών που απαιτεί.

Η κρίση με τη Ρωσία πιέζει για βρα­χυ­πρό­θε­σμη αντι­με­τώ­πιση. Όλοι γνω­ρί­ζουμε τη σημασία της Ευρω­παϊ­κής Πρά­σι­νης Συμ­φω­νίας η οποία δεν είναι απλή αλλά δεν υπάρχει περι­θώ­ριο εκτρο­χια­σμού.

Βάνα Αγγε­λο­πού­λου Μανω­λάκη

Πολι­τι­κός Επι­στή­μων

MSc Πολι­τι­κών Οικο­νο­μι­κών και Διεθνών Σχέσεων