K. Διακογεωργίου: «Για εμάς στην Περιφέρεια η υγεία είναι πάνω απ’ όλα»

«Ποτέ δεν πρέ­πει να λές την λέξη έγώ’. Πρέ­πει να λέμε πάντα, εμείς αφού είναι ομα­δι­κή η προ­σπά­θεια!»

Αυτό δη­λώ­νει σή­με­ρα, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή» ο κ. Κάλ­λι­στος Δια­κο­γε­ωρ­γί­ου, αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Βιο­μη­χα­νί­ας, Ενέρ­γειας και Φυ­σι­κών Πόρων Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας την πα­ρου­σία του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, τον οποίο χα­ρα­κτη­ρί­ζει ηγέτη που κα­τά­φε­ρε και ανέ­δει­ξε την ΠΝΑι σε μια πρω­το­πό­ρα Πε­ρι­φέ­ρεια τόσο σε εθνι­κό όσο και ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο.

Επί­σης μι­λά­ει για την ανα­καί­νι­ση και κα­τα­σκευή του Ξε­νώ­να Φι­λο­ξε­νί­ας συγ­γε­νών ασθε­νών του Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, για τα επό­με­να σχέ­δια που προ­γραμ­μα­τί­ζει μαζί με τους συ­νερ­γά­τες του –όσους συ­νέ­βα­λαν σε αυτή την τε­ρά­στια προ­σπά­θεια- και μι­λά­ει για την πο­ρεία του στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση Πρώ­του και Δευ­τέ­ρου Βαθ­μού, καθώς είναι από τους μα­κρο­βιό­τε­ρους αι­ρε­τούς, σε το­πι­κό επί­πε­δο.

• Κύριε Δια­κο­γε­ωρ­γί­ου, να ξε­κι­νή­σου­με με τον Ξε­νώ­να Φι­λο­ξε­νί­ας Συγ­γε­νών Ασθε­νών του Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου. Πώς και πότε απο­φα­σί­σα­τε να εμπλα­κεί­τε στη δια­δι­κα­σία ανα­καί­νι­σης που έφερε αυτό το απο­τέ­λε­σμα;

Κοι­τάξ­τε, η πα­ρέμ­βα­σή μας σχε­τι­κά με την ανα­καί­νι­ση – ανα­μόρ­φω­ση του Ξε­νώ­να Φι­λο­ξε­νί­ας Συγ­γε­νών Ασθε­νών του Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, ξε­κί­νη­σε την ημέρα, που ενώ συ­ζη­τού­σα­με στο γρα­φείο του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη κ. Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου (όταν ήμουν εντε­ταλ­μέ­νος για τον Πο­λι­τι­σμό), ήρθε ο διοι­κη­τής του Νο­σο­κο­μεί­ου κ. Γρη­γό­ρης Ρου­μά­νης ο οποί­ος, ενη­μέ­ρω­σε τον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη για το θέμα, λέ­γο­ντάς του ότι δεν μπο­ρού­σε να το ανα­λά­βει το ΝΓΡ με συ­νέ­πεια να τα­λαι­πω­ρού­νται οι συγ­γε­νείς και συ­νο­δοί των ασθε­νών.

Η κα­τά­στα­ση ήταν πολύ κακή, ο δρό­μος δεν ήταν κα­θό­λου προ­σβά­σι­μος, ήταν γε­μά­τος χώμα και λά­σπες, ενώ οι θά­μνοι και τα αγριό­χορ­τα ήταν τε­ρά­στια. Ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος, έθεσε το θέμα και με ρώ­τη­σε τι μπο­ρού­με να κά­νου­με γι αυτό. Προ­σω­πι­κά, υπο­σχέ­θη­κα και στους δύο ότι θα το εξε­τά­σω μαζί με τους συ­νερ­γά­τες μου. Κά­να­με αυ­το­ψία μαζί με τον Βα­σί­λη Δια­κο­γε­ωρ­γί­ου (πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός) και τον Γα­βρή­λο Λα­μπρια­νό (αρ­χι­τέ­κτων μη­χα­νι­κός) και διε­ρω­τη­θή­κα­με αν θα τολ­μού­σα­με να κά­νου­με ένα με­γά­λο πρό­τζεκτ. Το κτή­ριο που υπήρ­χε, ήταν σε απελ­πι­στι­κή κα­τά­στα­ση ενώ πολλά προ­βλή­μα­τα υπήρ­χαν και στο δι­πλα­νό χώρο που είναι το ΕΚΑΒ. Μαζί με τους 63 συ­νερ­γά­τες της επι­χεί­ρη­σής μου, απο­φα­σί­σα­με να προ­χω­ρή­σου­με. Κα­νέ­νας δεν αρ­νή­θη­κε να στη­ρί­ξει την προ­σπά­θεια.

Από εκεί και πέρα, ξε­κί­νη­σε μια με­γά­λη πο­ρεία για να φτά­σου­με έως εδώ. Ο κα­θέ­νας συ­νέ­βα­λε στο μέτρο που του ανα­λο­γού­σε ενώ ση­μα­ντι­κό ρόλο είχαν και οι ιδιώ­τες, σύλ­λο­γοι και χο­ρη­γοί. Αυτό έγινε διότι προ­χω­ρώ­ντας τις ερ­γα­σί­ες, έπρε­πε να εξο­πλί­σου­με τα δω­μά­τια, να φτιά­ξου­με δρόμο πρό­σβα­σης προς τον ξε­νώ­να για ΑΜΕΑ και μια σειρά από πα­ρεμ­βά­σεις που ήταν ανα­γκαί­ες.

Σή­με­ρα, ο ξε­νώ­νας λει­τουρ­γεί σαν ένα μικρό ξε­νο­δο­χείο, άρτια εξο­πλι­σμέ­νο, για να μπο­ρέ­σει να μεί­νει κά­ποιος που έρ­χε­ται για να στη­ρί­ξει τον συγ­γε­νή του. Κα­τα­λα­βαί­νε­τε πως με την λει­τουρ­γία αυτού του ξε­νώ­να, βοη­θά­με τους αν­θρώ­πους που έρ­χο­νται από άλλα μέρη και νησιά, τόσο οι­κο­νο­μι­κά –αφού είναι δω­ρε­άν η δια­μο­νή και δεν επι­βα­ρύ­νο­νται με έξοδα για ξε­νο­δο­χεία κ.λπ.- όσο και ψυ­χο­λο­γι­κά, καθώς βρί­σκο­νται σε ένα όμορ­φο πε­ρι­βάλ­λον, κοντά στους αν­θρώ­πους που νο­ση­λεύ­ο­νται στο Νο­σο­κο­μείο. Να προ­σθέ­σω εδώ ότι με την ανα­καί­νι­ση του ξε­νώ­να, φτιά­ξα­με και τον δρόμο για το ελι­κο­δρό­μιο του ΕΚΑΒ για να είναι προ­σβά­σι­μο στα ελι­κό­πτε­ρα που έρ­χο­νται. Θα το χα­ρα­κτή­ρι­ζα σαν μια… ‘με­λαγ­χο­λι­κή’ ει­κό­να, η οποία τε­λι­κά άλ­λα­ξε εντε­λώς! Ήταν ένα με­γά­λο έργο, για το οποίο εάν δεν υπήρ­χε αυτή η συ­νερ­γα­σία και η στή­ρι­ξη όλων, δεν θα γι­νό­ταν ποτέ πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

• Στην ομι­λία σας στα εγκαί­νια του ξε­νώ­να, ανα­φερ­θή­κα­τε σε μια ακόμη πρω­το­βου­λία την οποία εξε­τά­ζε­τε κι έχετε στα σκα­ριά. Τι ετοι­μά­ζε­τε μετά από αυτό;

Να σας πω. Όταν ξε­κι­νή­σα­με τις δια­δι­κα­σί­ες και τις ερ­γα­σί­ες για τον Ξε­νώ­να Φι­λο­ξε­νί­ας Συγ­γε­νών Ασθε­νών του Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, είδα την πρό­ε­δρο του Συλ­λό­γου Καρ­κι­νο­πα­θών κα Μαρία Κρη­τι­κού, η οποία μού ανέ­φε­ρε ότι πρέ­πει να δη­μιουρ­γη­θεί κι ένας δεύ­τε­ρος ξε­νώ­νας για τα άτομα που είναι καρ­κι­νο­πα­θείς. Της απά­ντη­σα θε­τι­κά αφού εκτι­μώ πως μπο­ρεί να γίνει και θα το προ­γραμ­μα­τί­σου­με ενώ σκε­φτό­μα­στε να δια­μορ­φώ­σου­με κι έναν χώρο, για τους ασθε­νείς της Ογκο­λο­γι­κής Κλι­νι­κής.

Επί­σης, σκε­φτό­μα­στε να κα­τα­σκευά­σου­με έναν στε­γα­σμέ­νο χώρο στάθ­μευ­σης για τα ασθε­νο­φό­ρα του ΕΚΑΒ (επει­δή μέχρι σή­με­ρα δεν υπάρ­χει κάτι τέ­τοιο για τους ερ­γα­ζό­με­νους σε αυτά). Το έργο που επι­τε­λούν είναι πολύ σο­βα­ρό και πρέ­πει να τους βοη­θή­σου­με σε αυτό. Επι­πλέ­ον, στα σχέ­διά μας είναι να κα­τα­σκευά­σου­με έναν στε­γα­σμέ­νο χώρο για τα Ταξί που είναι σταθ­μευ­μέ­να έξω από το Νο­σο­κο­μείο Ρόδου. Μι­λή­σα­με με όλους τους ιδιώ­τες που συ­νέ­βα­λαν στην προ­σπά­θεια για τον ξε­νώ­να και συμ­φώ­νη­σαν σε όλα. Για εμάς, η Υγεία είναι πάνω απ’ όλα και ό,τι μπο­ρού­με να κά­νου­με, να συ­νει­σφέ­ρου­με, απο­τε­λεί κάτι ση­μα­ντι­κό για το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο.

• Ν’ αλ­λά­ξου­με θέμα. Κλεί­νε­τε σχε­δόν τρεις δε­κα­ε­τί­ες στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση. Πε­ρά­σα­τε από τον Πρώτο Βαθμό Αυ­το­διοί­κη­σης και τώρα, βρί­σκε­στε στον Δεύ­τε­ρο Βαθμό.

Η αλή­θεια είναι ότι είμαι από τους μα­κρο­βιό­τε­ρους εκλεγ­μέ­νους στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση. Κλεί­νω σχε­δόν 30 χρό­νια και πι­στεύω πως έχω απο­κτή­σει μια εμπει­ρία σε αυτό. Ξε­κί­νη­σα από τον Δήμο Ρόδου μαζί με τον αεί­μνη­στο δή­μαρ­χο Βε­νε­το­κλή, συ­νέ­χι­σα με τον Γιώρ­γο Γιαν­νό­που­λο και θή­τευ­σα σχε­δόν σε όλες τις υπη­ρε­σί­ες: από πρό­ε­δρος του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ, αντι­δή­μαρ­χος Τε­χνι­κών Υπη­ρε­σιών, πρό­ε­δρος στον ΔΟΝΑ (παλιά) ενώ στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, υπη­ρέ­τη­σα τον Πο­λι­τι­σμό.

Προ­σω­πι­κά, πι­στεύω ότι στην ΠΝΑι, τόσο στον Πο­λι­τι­σμό όσο και στον Αθλη­τι­σμό, κά­να­με έργο. Και δεν μιλάω σε πρώτο ενικό. Δεν λέω ποτέ ‘έκανα’. Λέω, κά­να­με. Ποτέ δεν πρέ­πει να λές την λέξη έγώ’. Πρέ­πει να λέμε πάντα, εμείς αφού είναι ομα­δι­κή η προ­σπά­θεια.

Από εκεί και πέρα, ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης κ. Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος, μου ανέ­θε­σε την αρ­μο­διό­τη­τα του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Βιο­μη­χα­νί­ας, Ενέρ­γειας και Φυ­σι­κών Πόρων Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Είναι ένας κλά­δος που είναι πολύ σο­βα­ρός και υπάρ­χει μια πάρα πολύ καλή συ­νερ­γα­σία με τους υπη­ρε­σια­κούς πα­ρά­γο­ντες και όλους τους συ­νερ­γά­τες. Προ­σπα­θού­με να βελ­τιώ­σου­με τις συν­θή­κες για την ανά­πτυ­ξη του επι­χει­ρείν και των επαγ­γελ­μα­τιών.

• Η πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή, έκλει­σε πάνω από πέντε χρό­νια θη­τεί­ας. Μπο­ρεί­τε να πείτε σή­με­ρα, ότι είστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από τα απο­τε­λέ­σμα­τα;

Μπορώ να πω σή­με­ρα, ύστε­ρα από αυτά τα χρό­νια θη­τεί­ας ότι είμαι από­λυ­τα ικα­νο­ποι­η­μέ­νος. Όμως, θέλω να σταθώ στο θέμα της πα­ρου­σί­ας του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, ο οποί­ος έχει κα­τα­φέ­ρει τε­ρά­στια βή­μα­τα.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου αν και έχει πολλά προ­βλή­μα­τα λόγω του πολύ-νη­σιω­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα, έχει ανε­βά­σει ρυθ­μούς σε όλα τα ζη­τή­μα­τα, ενώ είναι πρω­το­πό­ρα σε πολλά πράγ­μα­τα. Πάρτε πα­ρά­δειγ­μα τις εντά­ξεις και υλο­ποι­ή­σεις έργων σε όλα τα νησιά, τους πό­ρους που κα­τά­φε­ρε να εξα­σφα­λί­σει για την ΠΝΑι, την δια­χεί­ρι­ση της παν­δη­μί­ας, όπου έκανε πράγ­μα­τα πέραν των αρ­μο­διο­τή­των που έχει σε παι­δεία, υγεία κ.λπ. Είναι πάντα διο­ρα­τι­κός και έχει απο­δεί­ξει ότι πάντα βλέ­πει πολλά χρό­νια μπρο­στά.

Είναι αλη­θι­νός ηγέ­της και όλα αυτά τα χρό­νια, απέ­δει­ξε ότι κα­τά­φε­ρε να ανα­δεί­ξει την ΠΝΑι σε μια πρω­το­πό­ρα πε­ρι­φέ­ρεια τόσο σε εθνι­κό όσο και ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο.