• Οι αποφάσεις 62/2026 και 63/2026 απορρίπτουν τις εφέσεις που είχαν απομείνει ανοικτές, ξεκαθαρίζουν το πλαίσιο ευθύνης και ασφαλιστικής κάλυψης και διατηρούν τα ποσά που είχαν επιδικαστεί πρωτοδίκως για την ψυχική οδύνη, την ηθική βλάβη και τις συναφείς δαπάνες
Το πολύνεκρο δυστύχημα με θαλάσσιο αλεξίπτωτο στη Λίνδο, το μεσημέρι της 28ης Οκτωβρίου 2020, επέστρεψε στο επίκεντρο με δύο συναφείς αποφάσεις του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, οι οποίες αποτυπώνουν όχι μόνο την επιβεβαίωση των χρηματικών ικανοποιήσεων που είχαν ήδη επιδικαστεί, αλλά και μια αναλυτική απάντηση στα κρίσιμα ζητήματα που τέθηκαν στη δεύτερη βαθμίδα, δηλαδή τη βάση της ευθύνης, τα όρια ασφαλιστικής κάλυψης και τη δικαιοδοσία που θα έκρινε τελικά τις ασφαλιστικές διαφορές.
Στην υπόθεση συνδέθηκαν δύο οικογενειακές τραγωδίες: ο θάνατος του 13χρονου Michael Steven Connelly και ο βαρύς τραυματισμός του 15χρονου James Philip Connelly, καθώς και ο θάνατος της 15χρονης Jessica Lee Hayes. Οι δύο αποφάσεις, 62/2026 και 63/2026, ακολουθούν κοινή ημερομηνία κρίσης στις 3 Φεβρουαρίου 2026 και καταγράφουν την τελική εικόνα μετά την απόρριψη των εφέσεων που είχαν απομείνει προς ουσιαστική διερεύνηση.
Το χρονικό και ο πυρήνας της ευθύνης όπως αναδείχθηκε στη δίκη
Το δυστύχημα συνέβη όταν τρία ανήλικα παιδιά από τη Μεγάλη Βρετανία, ηλικίας 15, 13 και 15 ετών, συμμετείχαν σε parasailing στη Λίνδο. Το σχοινί που συνέδεε το αλεξίπτωτο με το ταχύπλοο κόπηκε και τα παιδιά παρασύρθηκαν από ισχυρούς ανέμους, καταλήγοντας με σφοδρότητα σε βραχώδη περιοχή στο ακρωτήριο Γκίνας. Δύο παιδιά, η 15χρονη Jessica Lee Hayes και ο 13χρονος Michael Steven Connelly, έχασαν τη ζωή τους, ενώ ο 15χρονος James Philip Connelly τραυματίστηκε σοβαρά.
Στο δικαστικό σκέλος που προηγήθηκε των δύο εφετειακών αποφάσεων, το κρίσιμο σημείο ήταν η αποτίμηση του πλέγματος παραλείψεων ασφαλείας και η απόδοση ευθύνης, όπως αποτυπώθηκε στην πρωτόδικη κρίση και στη συνέχεια ελέγχθηκε σε δεύτερο βαθμό. Στον πυρήνα βρέθηκαν οι ισχυρισμοί ότι επιτράπηκε ταυτόχρονη συμμετοχή 3 ανηλίκων, ενώ ο κανόνας προβλέπει μέχρι 2, καθώς και ότι ένας συμμετέχων δεν είχε συμπληρώσει το 14ο έτος.
Απόφαση 62/2026: Τι επιβεβαιώνει για τις αποζημιώσεις της οικογένειας Connelly και τι απαντά για την ασφαλιστική κάλυψη
Η απόφαση 62/2026 συνδέεται με την αγωγή που αφορούσε στον 13χρονο Michael Steven Connelly και τον τραυματισμό του James Philip Connelly. Στο πρωτόδικο σκέλος είχαν επιδικαστεί συγκεκριμένα ποσά για έξοδα κηδείας σε λίρες Αγγλίας, καθώς και χρηματικές ικανοποιήσεις για ψυχική οδύνη, ηθική βλάβη και ειδική αποζημίωση λόγω παραμόρφωσης. Μεταξύ άλλων, καταγράφεται ότι για τον James Philip Connelly επιδικάστηκε συνολικό ποσό 472.176 ευρώ, μέσα στο οποίο εντάχθηκαν επιμέρους κονδύλια, όπως 22.176 ευρώ για υπηρεσίες αποκλειστικής φροντίδας που παρασχέθηκαν σε περίοδο αποκατάστασης, 200.000 ευρώ για την ψυχική οδύνη από τον θάνατο του αδελφού του, 150.000 ευρώ για ηθική βλάβη από τον τραυματισμό του και 100.000 ευρώ ως ειδική αποζημίωση λόγω παραμόρφωσης.
Σε δεύτερο βαθμό, το πεδίο που έμεινε ανοιχτό αφορούσε κυρίως στις ασφαλιστικές σχέσεις και στο ποιος ασφαλιστής καλύπτει τελικά το κόστος, ώστε να μη μετακυλιστεί η ζημία σε τρίτους που δεν υποχρεούνται ή να μην προκύψει κενό κάλυψης.
Σημείο κλειδί στην 62/2026 είναι ότι το Εφετείο ανακάλεσε προηγούμενη μη οριστική διάταξη που είχε προβλέψει πραγματογνωμοσύνη, κρίνοντας ότι το επίδικο ζήτημα δεν ήταν τεχνικά θέμα μετάφρασης αλλά ουσιαστικής ερμηνείας όρου ασφαλιστηρίου, άρα μπορούσε να προχωρήσει σε οριστική κρίση χωρίς την καθυστέρηση της πραγματογνωμοσύνης.
Παράλληλα, η απόφαση απορρίπτει τις εφέσεις που είχαν απομείνει προς κρίση και κρατά την πρωτόδικη εικόνα ως προς την ασφαλιστική ευθύνη. Στο διατακτικό καταγράφεται απόρριψη εφέσεων και εισαγωγή των παραβόλων στο δημόσιο ταμείο, με συμψηφισμό δικαστικής δαπάνης σε επιμέρους σκέλη.
Η μάχη της δικαιοδοσίας και το επιχείρημα της Φρανκφούρτης
Στο ασφαλιστικό σκέλος, προτάθηκε ότι η διαφορά έπρεπε να κριθεί από δικαστήρια της Φρανκφούρτης. Η απόφαση 62/2026 καταγράφει ότι προσκομίστηκαν τα σχετικά έγγραφα και αναφέρεται ρητά η ασφαλιστική σύμβαση, που είχε συναφθεί με ασφαλιστική εταιρεία με έδρα υποκαταστήματος στη Φρανκφούρτη. Το Εφετείο, αξιολογώντας τη βάση του ισχυρισμού, δεν άλλαξε τη γραμμή της πρωτόδικης κρίσης που είχε δεχτεί τη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων για να εκδικαστεί το συγκεκριμένο σκέλος.
Το όριο των 3.000.000 ευρώ και γιατί δεν ενεργοποιήθηκε δεύτερη ασφαλιστική γραμμή
Στην ίδια απόφαση εξηγείται και το ζήτημα της συνασφάλισης που είχε επικαλεστεί ξενοδοχειακή πλευρά: υπήρχε ασφαλιστική κάλυψη με ανώτατο ποσό 10.000.000 ευρώ, αλλά για συγκεκριμένη κατηγορία συμβάντων προβλεπόταν ειδικότερο υπο όριο 300.000 ευρώ, με κατανομή 75% και 25% ανά εταιρεία. Ωστόσο, το Δικαστήριο δέχθηκε ότι αυτή η γραμμή θα άνοιγε μόνο αν υπήρχε υπέρβαση της υποχρεωτικής ασφάλισης του σκάφους, η οποία ανερχόταν σε 3.000.000 ευρώ ανά συμβάν. Εφόσον το επιδικασθέν συνολικό ποσό δεν υπερέβη το όριο αυτό, η ευθύνη των συνασφαλιστριών εταιρειών δεν ενεργοποιήθηκε.
Κρίσιμο συμπέρασμα της 62/2026 είναι ότι, αφού η έφεση που αφορούσε στην αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρεία απορρίφθηκε, το Δικαστήριο σημειώνει πως δεν υπάρχει ακάλυπτη αστική ευθύνη του σκάφους, άρα δεν τίθεται ζήτημα να μεταφερθεί η επιβάρυνση στη συνασφάλιση του ξενοδοχειακού σκέλους.
Απόφαση 63/2026: Η υπόθεση της Jessica Lee Hayes και τα ποσά που μένουν σε ισχύ
Η απόφαση 63/2026 αφορά στην αγωγή για τον θάνατο της 15χρονης Jessica Lee Hayes. Στο πρωτόδικο επίπεδο είχε επιδικαστεί χρηματική ικανοποίηση για ψυχική οδύνη συνολικού ύψους 850.000 ευρώ, με επιμέρους ποσά 250.000 ευρώ για κάθε γονέα, 200.000 ευρώ για την αδελφή και 50.000 ευρώ για καθέναν από τους παππούδες, ενώ επιδικάστηκαν και ποσά σε λίρες Αγγλίας για έξοδα κηδείας και ενταφιασμού, κατά τις αναφερόμενες ισοτιμίες.
Στο Εφετείο, όπως αποτυπώνεται στο σκεπτικό, είχε ήδη προηγηθεί μη οριστική απόφαση που είχε κλείσει το βασικό μέτωπο της υπαιτιότητας και της εύλογης αποτίμησης των χρηματικών ικανοποιήσεων απέναντι στην οικογένεια. Εκείνο που συνέχισε να απασχολεί, και στη 63/2026, ήταν η διαδρομή της ασφαλιστικής κάλυψης, οι ισχυρισμοί περί απαλλαγών και το αν μπορούσε να σταθεί συμφωνία διεθνούς δικαιοδοσίας σε άλλο κράτος.
Γιατί απορρίφθηκαν οι εφέσεις και τι κρατά το Εφετείο ως γραμμή
Στην 63/2026, το Δικαστήριο συνοψίζει ρητά ότι οι εφέσεις που είχαν απομείνει προς κρίση απορρίπτονται ως αβάσιμες, με συνέπεια την εισαγωγή των παραβόλων στο δημόσιο ταμείο. Η διατύπωση της απόφασης δείχνει ότι το Εφετείο δεν βρήκε έδαφος να ανατρέψει ούτε την κρίση περί κάλυψης του συμβάντος από το ασφαλιστήριο ούτε την κρίση που κρατά ενεργή τη δυνατότητα να αναζητηθούν ποσά από την ασφαλιστική πλευρά, στο μέτρο που αυτά καταβάλλονται.
Ταυτόχρονα, το Εφετείο προχώρησε σε συμψηφισμό της δικαστικής δαπάνης μεταξύ των διαδίκων στον παρόντα βαθμό, αιτιολογώντας ότι η ερμηνεία των κανόνων δικαίου που εφαρμόστηκαν ήταν ιδιαίτερα δυσχερής.
Τη νομική εκπροσώπηση στην υπόθεση ανέλαβαν οι δικηγόροι Ρόδου κ.κ. Στέργος Λεβέντης, Σάββας Λυριστής και Γρηγόρης Μοράρης, καθώς και οι δικηγόροι Αθηνών Γεώργιος Μόσχος, Δημήτριος Βουτσινός, Αντώνιος Τσαβδαρίδης και Ανδριανή Καντηλιεράκη.
