Μια δικαστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου επαναφέρει στο προσκήνιο τη σημασία που έχει η σωστή επίδοση των πράξεων αναγκαστικής εκτέλεσης, ιδίως όταν αυτές οδηγούν σε κατάσχεση ακινήτου και σε διαδικασία πλειστηριασμού.
Στην υπόθεση, το Δικαστήριο έκρινε ότι η επίδοση της κατασχετήριας έκθεσης σε διεύθυνση άσχετη με την πραγματική κατοικία των καθ’ ων η εκτέλεση εξομοιώνεται με ανυπαρξία επίδοσης, όταν ο επισπεύδων γνώριζε την ορθή διεύθυνση. Το αποτέλεσμα ήταν η ακύρωση της κατασχετήριας έκθεσης και η επιβολή δικαστικών εξόδων σε βάρος της καθ’ ης.
Η ανακοπή συζητήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2026 ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, στο πλαίσιο της ειδικής διαδικασίας περιουσιακών διαφορών.
Για τις ανακόπτουσες παραστάθηκε ο πληρεξούσιος δικηγόρος κ. Αριστείδης Τσάτσος.
Το χρονικό της εκτέλεσης και η πράξη κατάσχεσης
Στον πυρήνα της διαφοράς βρίσκεται η προσπάθεια αναγκαστικής εκτέλεσης στηριγμένη σε διαταγή πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου.
Ακολούθησε επιταγή προς πληρωμή με ημερομηνία 01 Ιουλίου 2025 και στη συνέχεια συντάχθηκε έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας, από δικαστικό επιμελητή της Περιφέρειας του Εφετείου Δωδεκανήσου με έδρα το Πρωτοδικείο Ρόδου.
Το βασικό διακύβευμα, ήταν εάν η επίδοση της κατασχετήριας έκθεσης έγινε με τρόπο που να εξασφαλίζει πραγματική γνώση της κατάσχεσης από τις ανακόπτουσες.
Η επίδοση στην Κρεμαστή και το ακίνητο που δεν κατοικείται
Σύμφωνα με όσα τέθηκαν υπόψη του Δικαστηρίου, η κατασχετήρια έκθεση επιδόθηκε στη διεύθυνση του κατασχεμένου ακινήτου στην περιοχή της Κρεμαστής.
Το επίμαχο στοιχείο ήταν ότι το ακίνητο που περιγράφεται ως χώρος επίδοσης δεν αποτελούσε κατοικία και, όπως προβαλλόταν, ήταν μη κατοικήσιμο, σε κατάσταση ημιτελούς οικοδομής, δηλαδή «στα μπετά», χωρίς να πρόκειται για τόπο κατοίκησης ή διημέρευσης. Στο ίδιο πλαίσιο, τονιζόταν ότι ακόμη και οπτικά γίνεται αντιληπτό πως δεν πρόκειται για κατοικία.
Το Δικαστήριο καταγράφει ότι η επίδοση της έκθεσης κατάσχεσης έγινε στις 31 Ιουλίου 2025 στη διεύθυνση του κατασχεμένου ακινήτου. Όμως, το κρίσιμο ήταν αν αυτή η διεύθυνση μπορούσε να λειτουργήσει ως πραγματική κατοικία για σκοπούς επίδοσης και αν ο επισπεύδων όφειλε να αναζητήσει τις ανακόπτουσες στη διεύθυνση που ήταν γνωστή και δηλωμένη στα έγγραφα της σύμβασης και της διαδικασίας.
Η γνωστή διεύθυνση στη Ρόδο και το στοιχείο της γνώσης
Στα έγγραφα της υπόθεσης αναφέρεται ως δηλωμένη κατοικία των ανακοπτουσών η οδός Στεφάνου Καζούλη στη Ρόδο.
Το Δικαστήριο δέχεται ότι, κατά τον χρόνο σύναψης της σύμβασης στεγαστικού δανείου υπήρχε ρητή αναφορά σε διευθύνσεις και ειδικός συμβατικός όρος κοινοποιήσεων, σύμφωνα με τον οποίο κάθε έγγραφο ή δικόγραφο που σχετίζεται με το δάνειο, περιλαμβανομένων και εκείνων της αναγκαστικής εκτέλεσης μέχρι πέρατος αυτής, κοινοποιείται στις ανωτέρω διευθύνσεις εφόσον δεν έχει ανακοινωθεί αλλαγή.
Με βάση αυτά, η υπόθεση δεν στάθηκε μόνο στο ό,τι η επίδοση έγινε σε άλλο σημείο, αλλά στο ό,τι προβαλλόταν και κρίθηκε πως υπήρχε γνώση της πραγματικής κατοικίας, άρα η επιλογή διαφορετικής διεύθυνσης δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί ως ουδέτερη τυπική απόκλιση.
Το σκεπτικό για την επίδοση και η εξομοίωση με ανυπαρξία
Το Δικαστήριο παραθέτει το πλαίσιο των διατάξεων που διέπουν την έναρξη της αναγκαστικής εκτέλεσης και την επίδοση του αντιγράφου της κατασχετήριας έκθεσης, επισημαίνοντας ότι η επίδοση αποτελεί βασική προϋπόθεση εγκυρότητας της εκτέλεσης.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη νομολογιακή θέση ότι με ανυπαρξία επίδοσης εξομοιώνεται η επίδοση σε κατοικία διαφορετική από την πραγματική, εφόσον ο ανακόπτων επικαλείται και αποδεικνύει ότι ο επισπεύδων γνώριζε την πραγματική κατοικία ή ότι είχε γνωστοποιηθεί έγκαιρα τυχόν μεταβολή της.
Στην υπόθεση, το Δικαστήριο δέχθηκε ότι η επίδοση στην Κρεμαστή, σε διεύθυνση άσχετη με την πραγματική κατοικία, δεν μπορούσε να θεωρηθεί έγκυρη, με αποτέλεσμα ο σχετικός λόγος ανακοπής να κριθεί βάσιμος κατ’ ουσίαν.
Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει δεκτή εν μέρει η ανακοπή και να ακυρωθεί η έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας.
