“Είμαστε μόνιμα στην κορυφή της βλακείας”

Δύο άνθρω­ποι νεκροί σε τροχαίο, ένα 19χρονο παιδί στην εντα­τική στη Ρόδο, ένας άλλος νέος άνθρω­πος νεκρός στην Λέρο, ήταν ο απο­λο­γι­σμός της εβδο­μά­δας. Αυτοί, παρόλο που δεν παίρ­νουν τη δημο­σιό­τητα και τον θρήνο της κοινής γνώμης, όπως κάποιος διά­ση­μος, είναι κομμάτι ενός προ­βλή­μα­τος που μαστί­ζει καθη­με­ρινά την καθη­με­ρι­νό­τητα μας.

Αφιε­ρω­μένη η στήλη σήμερα σ’ αυτή την ματω­μένη καθη­με­ρι­νό­τητά μας.

Τόσα χρόνια, ένας άνθρω­πος κρούει τον κώδωνα του κιν­δύ­νου. Ο παλιός οδηγός αγώνων Ανα­στά­σιος Μαρ­κουί­ζος, γνωστός ως Ιαβέρης, πριν λίγες ημέρες συγκλό­νισε με τα στοι­χεία που παρου­σί­ασε στη Βουλή, για τη γενο­κτο­νία που συντε­λεί­ται με τα τροχαία στους ελλη­νι­κούς δρόμους.

Λίγες μόλις ημέρες μετά, η είδηση του θανάτου του Παντελή Παντε­λίδη σε τροχαίο προ­κά­λεσε σοκ στο πανελ­λή­νιο, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας σε όλους, πόσο τραγικό και άδικο είναι, να χάνεται ένας άνθρω­πος στην άσφαλτο.

Τι φταίει για το γεγονός ότι ενώ άλλες χώρες έχουν επι­τύ­χει σημα­ντική μείωση στα τροχαία, η Ελλάδα τα τελευ­ταία 60 χρόνια έχει 60% αύξηση; Η παιδεία, τα λαν­θα­σμένα κι επι­κίν­δυνα πρότυπα που αντι­γρά­φουν τα παιδιά και ο ρόλος των πολι­τι­κών και των ΜΜΕ, που απα­ξιώ­νουν την είδηση ενός τρο­χαίου. “Ο πολι­τι­σμός ενός λαού φαί­νε­ται στην κουλ­τούρα του καθ’οδόν”, λέει μεταξύ άλλων ο κ. Μαρ­κουί­ζος, προ­τεί­νο­ντας εξο­ντω­τι­κές οικο­νο­μικά και ψυχο­λο­γικά ποινές και πρό­στιμα, για να μην αφήσει άλλος την τελευ­ταία του πνοή στους δρόμους…

Είναι γενο­κτο­νία

Το 80% των νεκρών είναι κάτω των 35 ετών “Άνθρω­ποι σαν τον Παντε­λίδη πεθαί­νουν, πριν κάνουν παιδιά” Ο κ. Μαρ­κουί­ζος ανα­φέ­ρε­ται ξανά και ξανά στα τραγικά στοι­χεία, που απο­δει­κνύ­ουν το έγκλημα στους ελλη­νι­κούς δρόμους, παραλ­λη­λί­ζο­ντας τον σεβασμό με τον οποίο στε­κό­μα­στε μπροστά στη γενο­κτο­νία των Ποντίων, με αυτόν που θα έπρεπε να επι­δει­κνύ­ουμε μπροστά στη γενο­κτο­νία του σήμερα.

Ζώνη, ζώνη, ζώνη!

Οι πίσω σκο­τώ­νουν τους μπρο­στι­νούς με βάρος 5,5 τόνων: Σε ρεπορ­τάζ που προ­βλή­θηκε πριν λίγες μέρες στην τηλε­ό­ραση για τον θάνατο του Παντελή Παντε­λίδη, δημο­σιο­γρά­φος ανέφερε επα­νει­λημ­μένα, επι­κα­λού­με­νος πηγές από την Ασφά­λεια, ότι θα μπο­ρούσε να έχει σωθεί, αν δεν φορούσε ζώνη. Ο κ. Μαρ­κουί­ζος δεν μπορεί να κρύψει την οργή του. “Είναι ηλι­θιό­τητα και μάλιστα είναι επι­κίν­δυνα ηλίθιο να λέει κανείς, ότι μπορεί να σωθεί κανείς, αν δεν φοράει ζώνη. Και ιδιαί­τερα πίσω, αυτοί που εκτο­ξεύ­ο­νται πρώτοι είναι αυτοί που κάθο­νται στα πίσω καθί­σματα. Φεύγουν και σαν τη ‘μακριά γαϊ­δούρα’ φεύγουν προς τα μπρος και σκο­τώ­νουν τους μπρο­στι­νούς με ένα βάρος 5,5 τόνων… 5.500 κιλά είναι σαν φορτηγό, που έρχεται από πίσω και λιώνει τον μπρο­στινό επιβάτη στη ζώνη, αν φοράει ζώνη ή στο ταμπλό αν δεν φοράει ζώνη”, προ­σθέ­τει.

Μόνοι μας στην κορυφή της βλα­κείας

“Έχουμε 600 δισ. ευρώ τα τελευ­ταία 60 χρόνια πετα­μένα, ματω­μένα στον δρόμο. Το 300% του ΑΕΠ δηλαδή, που σημαί­νει ότι αν είχαμε κάνει το 50% μείωση στα τροχαία των Λετονών ή των Κυπρίων και δεν ήμασταν μόνοι μας στην κορυφή της βλα­κείας, θα είχαμε 300 δισ. ευρώ χρήματα εξοι­κο­νο­μη­μένα, να περισ­σεύ­ουν για τα κοι­νω­νικά ταμεία, που κοι­νω­νικό ταμείο σημαί­νει χρήματα για την υγεία, την παιδεία, την ανθρω­πι­στική βοήθεια, τους ανθρώ­πους που πεθαί­νουν. Αντί όμως αυτά τα χρήματα να πηγαί­νουν στα κοι­νω­νικά ταμεία, πηγαί­νουν για να διορ­θώ­σουν τις εγκλη­μα­τι­κές αλη­τείες των αλη­τα­ρά­δων στον δρόμο”, τονίζει ο Ιαβέρης.

Πέρασες με κόκκινο; Πρό­στιμο και κοι­νω­νική εργασία”

“Όταν περνάς ένα κόκκινο φανάρι και κάνεις ένα έγκλημα, θα πηγαί­νεις στο ΚΑΤ και στο Ασκλη­πιείο Βούλας, για να κάνεις για τρεις μήνες κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες. Δηλαδή, θα σφουγ­γα­ρί­ζεις δίπλα στους γονείς που υπο­γρά­φουν για ακρω­τη­ρια­σμό, που παίρ­νουν τα παιδιά τους στο φέρετρο, που σπρώ­χνουν το ανα­πη­ρικό καρο­τσάκι. Για να κατα­λά­βει αυτός ο εγκλη­μα­τίας, ότι μετά το φανάρι τον περί­μενε αστυ­νο­μι­κός, ενώ όλους αυτούς τους περί­μενε ο χάρος. Τους κάνουμε αιμο­δό­τες… είσαι σύγ­χρο­νος βρυ­κό­λα­κας που χύνει το αίμα άλλων, άρα θα έρχεσαι κάθε τέσ­σε­ρις μήνες και θα δίνεις αίμα και τους κάνουμε και δότες ζωτικών οργάνων, λέγο­ντας ότι με τον τρόπο που συμπε­ρι­φέ­ρε­σαι και επι­τί­θε­σαι και εκτί­θε­σαι, θα πεθά­νεις, οπότε εξου­σιο­δο­τείς το κράτος και τα μάτια σου, την καρδιά σου και τα νεφρά σου, χωρίς καμία καθυ­στέ­ρηση, γιατί είσαι ενή­λι­κας και δεν θα μπούμε σε δια­δι­κα­σία με τον μπαμπά σου, να τα πάρουμε και να τα δώσουμε σε κάποιον που αξίζει να ζει. Το απο­τέ­λε­σμα θα είναι, να ενα­ντιω­θούν στον εαυτό τους, να πουν ότι δεν είναι ανταλ­λα­κτικό, δεν είναι σκου­πί­δια, είναι άνθρω­ποι που τους αγαπάνε, τους περι­μέ­νει ο μπαμπάς τους, η κοπέλα τους, η παρέα τους. Με αυτή τη σκέψη έκαναν 60% μείωση στα τροχαία τους… στη Λετονία αυτό. Εμείς, την ίδια ακριβώς εποχή, κάναμε 60% αύξηση. Μιλάμε για χαο­τι­κές απο­στά­σεις και δεν μιλάμε για τη Σουηδία, που έχει 99% μείωση στα τροχαία. Είναι μία τερά­στια μάστιγα, είναι ένας πόλεμος με όπλο το αυτο­κί­νητο. Είναι το πιο απο­τε­λε­σμα­τικό όπλο των τελευ­ταίων 60 ετών. Όταν είναι παρ­κα­ρι­σμένο όπλο δεν είναι, αλλά μετα­τρέ­πε­ται σε όπλο, όταν μπει μέσα το βλήμα”.

Γιατί δεν κάνουν κάτι οι πολι­τι­κοί, για να περιο­ρι­στεί η «γενο­κτο­νία;

“Γιατί αυτοί που δια­χει­ρί­ζο­νται τη ζωή των πολιτών από κου­το­πό­νη­ρους πολίτες που τους έχουν δια­λέ­ξει με ιδιο­τέ­λεια, για να βολευ­τούν και να εξυ­πη­ρε­τη­θούν, στε­ρού­νται του ήθους. Είναι ένα κομμάτι στρε­βλής σκέψης του ανά­γω­γου πολίτη και θέλουν να επι­στρέ­ψουν, αυτό που ο μάγκας ψηφο­φό­ρος τους ζητάει. Κανένας Έλληνας πολίτης δεν ζήτηση προ­στα­σία της ζωής του και των παιδιών του από τα οδικά εγκλή­ματα. Αντί­στροφα, έχετε ακούσει κανέναν από αυτούς τους καρα­γκιό­ζη­δες, ότι θα γλι­τώ­σουν τη ζωή των ψηφο­φό­ρων τους από το οδικό έγκλημα; Υπό­σχο­νται μόνο κάτι που έχει να κάνει με τις συντά­ξεις και τα λεφτά τους. Άρα, δεν μπορεί να υπάρξει διόρ­θωση, γιατί αυτοί που καλού­νται να πάρουν απο­φά­σεις για τη ζωή των ανθρώ­πων είναι ανί­κα­νοι, να δια­χει­ρι­στούν τον εαυτό τους. Δείτε όλους τους υπουρ­γούς πάνω στις μοτο­σι­κλέ­τες και στα αυτο­κί­νητα, χωρίς κράνη και χωρίς ζώνη. Και οι ίδιοι συμ­με­τέ­χουν στο κομμάτι της οδικής εξό­ντω­σης και το βοηθάνε ακόμη περισ­σό­τερο, γιατί οι ίδιοι είναι πρότυπα. Και οι ίδιοι είναι ανί­κα­νοι να προ­στα­τεύ­σουν τον εαυτό τους, αν τους συμβεί κάτι, πώς θα γλι­τώ­σει για παρά­δειγμα ο Βαρου­φά­κης χωρίς κράνος ή ο πρω­θυ­πουρ­γός ο νυν ή ο προη­γού­με­νος ή ο αστυ­νο­μι­κός, που μπαίνει χωρίς ζώνη στο αυτο­κί­νητο; Τι παρά­δειγμα δίνουν στα παι­δά­κια, όταν περνάει ένα περι­πο­λικό και είναι πίσω ο ένστο­λος χωρίς ζώνη ξαπλω­μέ­νος; Απλώς του ενι­σχύει το λάθος που βλέπει από τον μπαμπά του και τον παππού του. “Πρέπει να μαζέ­ψουν οι μεγάλοι τις μαγκιές τους, για να γλι­τώ­σουν τα παιδιά τους.

Αυτό που χρειά­ζε­ται στους Έλληνες, είναι η αυτο­ε­κτί­μηση.

Να σκεφτεί ο καθένας, πόσο σημα­ντι­κοί και ανα­ντι­κα­τά­στα­τοι και λατρε­μέ­νοι είναι για την οικο­γέ­νειά τους. Πόσο τραγικό θα είναι, αν φύγουν από τη ζωή ή σακα­τευ­τούν για τους ανθρώ­πους τους. Ο Παντε­λής σήμερα, τι έμεινε στην οικο­γέ­νειά του; Μόνο μία πίκρα στη μαμά, τον μπαμπά και τα αδέλφια του. Ο καθένας πρέπει, κάθε μέρα που φεύγει από το σπίτι του, κάνο­ντας μία σωστή αυτο­ε­κτί­μηση, να δεσμεύ­ε­ται πριν κλείσει την πόρτα πίσω του και να παίρνει την απόφαση, ότι το από­γευμα θα ξανα­φέ­ρει στην αγκαλιά των παιδιών του, τον μπαμπά τους”, κατα­λή­γει. Ο Έλληνας χρειά­ζε­ται σοκ διαρ­κείας. Δεν υπάρχει χει­ρό­τερο πράγμα από το νεκρο­φί­λημα παιδιού. Και οι πολίτες στην Ευρώπη νιώθουν έναν τρόμο και σκέ­φτο­νται, ότι δεν θέλουν να τους συμβεί αυτό. Αυτό πρέπει να γίνει κι εδώ”. “Χρειά­ζε­ται ένα σοκ διαρ­κείας, σε ώρες υψηλής τηλε­θέ­α­σης. Η τηλε­ό­ραση επη­ρε­ά­ζει τους ανθρώ­πους, σαν παιδεία που ξεκι­νάει και τελειώ­νει από το σπίτι. Η παιδεία δεν διδά­σκε­ται, είναι αντι­γραφή αυτού που βλέπεις στο σπίτι. Και τα σπο­τά­κια αυτά, αυτό είχαν ως στόχο. Να αλλά­ξουν οι άνθρω­ποι τις συμπε­ρι­φο­ρές τους και μετά είτε σαν δάσκα­λοι είτε σαν αστυ­νο­μι­κοί είτε σαν πολι­τι­κοί να το κάνουν με περισ­σό­τερο ενδια­φέ­ρον. Ανε­ξί­τηλα κατα­γρά­φε­ται στο μυαλό ενός παιδιού αυτό που βλέπει μέχρι τα 6 του χρόνια.