Θα διενεργηθεί ιατρική πραγματογνωμοσύνη για να κριθεί η εγκυρότητα δύο διαθηκών Ροδίτη

Με από­φα­ση που εξέ­δω­σε το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανα­βλή­θη­κε η έκ­δο­ση ορι­στι­κής απο­φά­σε­ως επί αγω­γής που άσκη­σαν 5 κά­τοι­κοι Ρόδου για να κη­ρυ­χθούν άκυ­ρες δια­θή­κες συγ­γε­νούς τους και πα­ραγ­γέλ­θη­κε η διε­νέρ­γεια σχε­τι­κής ια­τρι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης για να κρι­θεί εαν είχε την δυ­να­τό­τη­τα να τις συ­ντά­ξει.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να 5 κά­τοι­κοι της Ρόδου στρά­φη­καν με αγωγή τους κατά τριών ημε­δα­πών και των 4 ανη­λί­κων τέ­κνων τους αλλά κι ενός κα­τοί­κου Αζερ­μπαϊ­τζάν με την οποία ζη­τούν να κρι­θούν ανί­σχυ­ρες δια­θή­κες συγ­γε­νούς τους με τις οποί­ες κα­τέ­λι­πε την πε­ριου­σία του στους ενα­γό­με­νους.

Υπο­στη­ρί­ζουν συ­γκε­κρι­μέ­να ότι 2 δια­θή­κες του οι­κεί­ου τους είναι άκυ­ρες, διότι κατά τον χρόνο σύ­ντα­ξής τους ο κλη­ρο­νο­μού­με­νος ήταν ανί­κα­νος για σύ­ντα­ξή τους, αφού δεν είχε συ­νεί­δη­ση των πρά­ξε­ών του, και βρι­σκό­ταν σε ψυ­χι­κή/δια­νοη­τι­κή δια­τα­ρα­χή που πε­ριό­ρι­ζε απο­φα­σι­στι­κά τη λει­τουρ­γία της βού­λη­σής του.

Ο δια­θέ­της, όπως εκ­θέ­τουν, στην παι­δι­κή του ηλι­κία προ­σβλή­θη­κε από τη νόσο της πο­λιο­μυ­ε­λί­τι­δας, συ­νε­πεία της οποί­ας υπέ­στη εγκε­φα­λι­κή βλάβη και έκτο­τε πα­ρου­σί­α­ζε ψυ­χι­κή δια­τα­ρα­χή με συμ­πτώ­μα­τα σχι­ζο­φρέ­νειας, μα­νιο­κα­τά­θλι­ψης, μα­νί­ας κα­τα­δί­ω­ξης, αδυ­να­μί­ας προ­σαρ­μο­γής, και αντι­κοι­νω­νι­κή και επι­θε­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά. Δια­γνώ­σθη­κε με αγ­χώ­δη νεύ­ρω­ση βα­ριάς μορ­φής για την οποία του χο­ρη­γή­θη­κε φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή, την οποία όμως δεν ελάμ­βα­νε.

Τό­νι­σαν εξάλ­λου ότι κατά και­ρούς νο­ση­λεύ­τη­κε σε ψυ­χια­τρι­κές κλι­νι­κές και η κα­τά­στα­σή του ου­δέ­πο­τε βελ­τιώ­θη­κε, διότι δεν ελάμ­βα­νε τη φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή που του χο­ρη­γή­θη­κε.

Ο δια­θέ­της απε­βί­ω­σε στη Ρόδο τον Μάιο του 2014 και είχε μο­να­δι­κούς πλη­σιέ­στε­ρους συγ­γε­νείς του τα δύο αδέλ­φια του καθώς και τα τέκνα του προ­α­πο­βιώ­σο­ντος αυτού αδελ­φού του.

Ως αιτία θα­νά­του του, σε ηλι­κία 77 ετών, ανα­φέ­ρε­ται καρ­διο­α­να­πνευ­στι­κή ανα­κο­πή, ση­πτι­κή κα­τα­πλη­ξία και πνευ­μο­νία.

Ο απο­βιώ­σας είχε συ­ντά­ξει την από 14-1-2006 ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη, που δη­μο­σιεύ­θη­κε νό­μι­μα σύμ­φω­να με την οποία εγκα­τέ­στη­σε, κλη­ρο­νό­μους του σε ολό­κλη­ρη την κι­νη­τή και ακί­νη­τη πε­ριου­σία του, κατά πο­σο­στό 25% εξ αδιαι­ρέ­του δύο ημε­δα­πούς, κατά 25% εξ αδια­ρέ­του ακόμη μια και κατά 50% εξ αδιαι­ρέ­του έναν αλ­λο­δα­πό, ενώ στους ενά­γο­ντες αδέλ­φια και ανί­ψια του τέκνα του προ­α­πο­βιώ­σα­ντος αυτού αδελ­φού του, κα­τέ­λι­πε μια πε­σμέ­νη οικία επι­φά­νειας 0,20 τμ στην Αρ­χί­πο­λη και από 50 ευρώ.

Στο πίσω μέρος της εν λόγω δια­θή­κης ο δια­θέ­της ανα­φέ­ρε­ται στην κακή σχέση που είχε με τα αδέλ­φια και τα ανί­ψια του, δη­λώ­νο­ντας ότι αυτοί επε­δί­ω­καν τον εγκλει­σμό του σε ψυ­χια­τρι­κό κα­τά­στη­μα και ότι του έκα­ναν ψυ­χο­λο­γι­κό πό­λε­μο, βά­ζο­ντας διά­φο­ρους να τον πα­ρα­κο­λου­θούν και να τον τρο­μο­κρα­τούν και στο τέλος ανα­φέ­ρει ότι αυτά δια­γρά­φο­νται ως πε­ριτ­τά.

Επι­πλέ­ον, κα­τέ­λει­πε και την από 13-1-2009 ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη, που δη­μο­σιεύ­θη­κε νό­μι­μα με την οποία εγκα­θι­στά κλη­ρο­νό­μους του σε όλη την κι­νη­τή και ακί­νη­τη πε­ριου­σία του στο Γεν­νά­δι και στην Αρ­χί­πο­λη κατά πο­σο­στό 40% εξ αδιαι­ρέ­του τα 3 τέκνα ημε­δα­πών, κατά πο­σο­στό 30% εξ αδιαι­ρέ­του, δύο ημε­δα­πούς, και κατά πο­σο­στό 30% εξ αδιαι­ρέ­του έναν αλ­λο­δα­πό, ενώ στους ενά­γο­ντες αδέλ­φια και ανί­ψια του, τέκνα του προ­α­πο­βιώ­σα­ντος αυτού αδελ­φού του την κα­τοι­κία που προ­α­να­φέρ­θη­κε.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι ο απο­βιώ­σας έπα­σχε από χρό­νια ψυ­χι­κή δια­τα­ρα­χή οφει­λό­με­νη σε εγκε­φα­λι­κή βλάβη , ήτοι από χρό­νια αγ­χώ­δη ψυ­χο­νευ­ρω­ση βα­ριάς μορ­φής και κα­τά­θλι­ψη και για το λόγο αυτό κρί­θη­κε ότι φέρει πο­σο­στό ανα­το­μο­φυο­το­λο­γι­κής βλά­βης άνω του 67% και ότι ήταν ανί­κα­νος για ερ­γα­σία από το 1978 και επ’ αό­ρι­στον.

Επί πολλά έτη βρι­σκό­ταν υπό συ­νε­χή ια­τρι­κή και φαρ­μα­κευ­τι­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση, κυ­ρί­ως όσο ζού­σαν οι γο­νείς του, οι οποί­οι απε­βί­ω­σαν το έτος 1998, και είχε νο­ση­λευ­τεί πολ­λές φορές σε ψυ­χια­τρι­κή κλι­νι­κή, ενώ ελάμ­βα­νε και φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή με αντι­κα­τα­θλι­πτι­κά.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε πα­ρα­πέ­ρα ότι δεν προ­κύ­πτει αν ο δια­θέ­της κατά τον χρόνο κα­ταρ­τί­σε­ως των επί­δι­κων δια­θη­κών ήταν σε θέση ή όχι να προ­βαί­νει σε ελεύ­θε­ρο προσ­διο­ρι­σμό της βου­λή­σε­ως του, ούτε αν είχε συ­νεί­δη­ση πρατ­το­μέ­νων ή αν εστε­ρεί­το της χρή­σε­ως του λο­γι­κού λόγω εκ­πτώ­σε­ως των δια­νοη­τι­κών του λει­τουρ­γιών, εξαι­τί­ας της ως άνω πα­θή­σε­ως.

Για το λόγο αυτό δια­τά­χθη­κε η διε­νέρ­γεια εν­δε­λε­χούς και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης ια­τρι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, από τη συ­νε­κτί­μη­ση της οποί­ας με τις λοι­πές απο­δεί­ξεις που έχουν ήδη προ­σκο­μι­στεί, θα πα­ρα­σχε­θεί στο Δι­κα­στή­ριο η δυ­να­τό­τη­τα συ­να­γω­γής ασφα­λούς συ­μπε­ρά­σμα­τος επί των ζη­τη­μά­των αυτών.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζο­νται οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Βα­σί­λης Πε­ρί­δης και Ει­ρή­νη Φι­λίπ­που.