Η χρονιά των 17 απωλειών

Η χρονιά αυτή  μας απο­χαι­ρετά κυρίως με όλα εκείνα τα ονόματα των γυναι­κών που δολο­φο­νή­θη­καν από το χέρι νυν ή τέως συντρό­φους τους. Κάποιοι τις πυρο­βό­λη­σαν, άλλοι τις μαχαί­ρω­σαν, τις στραγ­γά­λι­σαν, τις έδειραν μέχρι θανάτου. Κάποιοι άφησαν τα ίδια τα παιδιά τους ορφανά από μητέρα, άλλοι άφησαν γονείς χωρίς παιδιά. Για 17 οικο­γέ­νειες οι φετινές γιορτές θα είναι αβά­στα­χτες. Μια γυναίκα θα λείπει σε κάθε μία Από τα Γλυκά Νερά μέχρι τη Λάρισα, το Ρέθυμνο, τη Μακρι­νί­τσα και από τη Θεσ­σα­λο­νίκη μέχρι τη Δάφνη, τη Φολέ­γαν­δρο, την Ρόδο, αυτές οι 17 κατα­γε­γραμ­μέ­νες γυναι­κο­κτο­νιές, ζητάνε σαν μόνη δικαί­ωση να μη λείψει άλλη. Κι’ όλα αυτά ενώ ακόμα γίνεται δημό­σιος διά­λο­γος για το εάν ο όρος «γυναι­κο­κτο­νία» είναι ή όχι δόκιμος, και ενώ ακόμα το κράτος αδυ­να­τεί να προ­στα­τέ­ψει θεσμικά τις γυναί­κες που βρί­σκο­νται σε κίνδυνο. Οι καταγ­γε­λίες στο πλαίσιο του ελλη­νι­κού Metoo όσο και αν σόκαραν για τις αγριό­τη­τες σε παρα­σκή­νια και απο­δυ­τή­ρια έδειξαν ότι πλέον κάποια πράγ­ματα αλλά­ζουν στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Και οι γυναι­κο­κτο­νίες μας έδειξαν ότι κάποια άλλα αργούν ακόμα για να αλλά­ξουν…