ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τι περιμένει τον κόσμο το 2016

news room 13 λεπτά ανάγνωση
56

Αλλή μια χρονιά με προ­κλή­σεις ξεκί­νησε. Τι έρχεται στην παγκό­σμια οικο­νο­μία και πώς θα κινηθεί το πετρέ­λαιο. Πόσο επι­σφα­λής είναι η θέση της Μέρκελ και που οδη­γεί­ται η κατά­σταση στη Συρία. Ποιος θα εκλεγεί νέος πρό­ε­δρος στις ΗΠΑ και πόσο πιθανό είναι το Brexit.

Μια νέα χρονιά αρχίζει και οι Financial Times για μια ακόμη φορά ενδί­δουν στην ιερο­τε­λε­στία των προ­βλέ­ψεων για τους 12 μήνες που έρχο­νται. Οι ειδικοί και οι σχο­λια­στές μας αφήνουν στην άκρη τη σύνεση και προ­βλέ­πουν τι θα συμβεί σε όλα, από τις αμε­ρι­κα­νι­κές προ­ε­δρι­κές εκλογές μέχρι το Euro 2016 στο ποδό­σφαιρο.

Μια σύντομη κριτική για το πώς τα πήγαν πέρυσι. Ο Ed Crooks προ­έ­βλεψε σωστά ότι η τιμή του πετρε­λαίου θα έπεφτε κι άλλο, μια γενναία πρό­βλεψη στα τέλη ενός έτους κατά το οποίο η τιμή είχε ήδη πέσει στα μισά. Ο Martin Wolf εκτί­μησε πως η ΕΚΤ θα υιο­θε­τούσε πλήρη ποσο­τική χαλά­ρωση, το οποίο συνέβη. Ο Clive Cookson σωστά απε­φάνθη πως ο Έμπολα θα εξα­λει­φό­ταν στη δυτική Αφρική μέχρι τα τέλη του 2015. Ο Gideon Rachman υπο­στή­ριξε ότι ο Βλα­ντι­μίρ Πούτιν δεν θα προ­σαρ­τούσε περαι­τέρω εδάφη σε Ουκρα­νία και Ευρώπη. Δεν το έλεγαν πολλοί αυτό στα τέλη του 2014.

Σε ένα πράγμα πέσαμε έξω. Ο Jonathan Ford ήταν ανάμεσα σε πολλούς που υπέ­θε­σαν ότι οι βρε­τα­νι­κές γενικές εκλογές θα τελεί­ω­ναν με ένα κοι­νο­βού­λιο χωρίς απόλυτη πλειο­ψη­φία κάποιου κόμ­μα­τος (έφτασε μέχρι να προ­βλέ­ψει μια εθνική κυβέρ­νηση). Αλλιώς, το λάθος μας την περα­σμένη χρονιά δεν ήταν στις απα­ντή­σεις που δώσαμε, αλλά στις ερω­τή­σεις που δεν κάναμε. Δεν προ­βλέ­ψαμε ένα κύμα τρο­μο­κρα­τίας υπό το Ισλα­μικό Κράτος στη Γαλλία, ότι η Ρωσία θα προ­χω­ρούσε σε στρα­τιω­τική δράση στη Συρία και πως η μετα­να­στευ­τική κρίση θα εξε­λισ­σό­ταν σε σοβαρή απειλή για την ΕΕ. Και το 2016, θα συμβούν γεγο­νότα που ακόμα είναι πέρα της φαντα­σίας μας.

Θα κερ­δί­σει η Χίλαρι Κλίντον τις αμε­ρι­κα­νι­κές προ­ε­δρι­κές εκλογές;

Ναι. Θα είναι μια εκλο­γική ανα­μέ­τρηση με σκα­μπα­νε­βά­σματα – και η χει­ρό­τερη που θα θυμό­μα­στε. Η κ. Κλίντον θα δια­πο­μπευ­θεί από το Ρεπου­μπλι­κάνο αντί­παλό της, Τεντ Κρουζ, για τα ελατ­τώ­ματα του χαρα­κτήρα της και τις αδυ­να­μίες της έναντι των εχθρών της Αμε­ρι­κής. Ένα μεγάλος μέρος του εκλο­γι­κού σώματος θα κρα­τή­σει το όνομα Κλίντον ως έμβλημα όλων των κακών –και της διαφθοράς- στη σημε­ρινή Αμερική. Αλλά και πάλι, οι εκλογές κερ­δί­ζο­νται στο κέντρο, ή ό,τι έχει μείνει από αυτό, και ο κ. Κρουζ θα είναι πολύ πιο δεξιά από το μέσο ψηφο­φόρο για να κατα­φέ­ρει να μπει στο Λευκό Οίκο. Παρά τις δυσά­ρε­στα μικρές δια­φο­ρές που κατα­δει­κνύ­ουν οι δημο­σκο­πή­σεις, η κ. Κλίντον θα κερ­δί­σει σαρω­τικά το σώμα των εκλε­κτό­ρων. Οι Δημο­κρα­τι­κοί θα ξανα­πά­ρουν τη Γερου­σία. Αλλά θα ξεκι­νή­σει τη θητεία της σε μια εξαι­ρε­τικά πολω­μένη Ουά­σινγ­κτον. Δεν θα υπάρξει «μήνας του μέλιτος». (Edward Luce)

Θα απο­χω­ρή­σει η Βρε­τα­νία από την ΕΕ με το δημο­ψή­φι­σμα που ανα­μέ­νε­ται το 2016;

Όχι. Η Βρε­τα­νία θα ψηφίσει υπέρ της παρα­μο­νής στην Ευρω­παϊκή Ένωση. Όχι με μια αίσθηση ενθου­σια­σμού ή έξαψης, αλλά επειδή η έμφυτη κοινή λογική των Βρε­τα­νών ψηφο­φό­ρων τελικά θα πρυ­τα­νεύ­σει. Ξεχάστε τα τεχνικά επι­χει­ρή­ματα για το αν ο Ντέι­βιντ Κάμερον θα κατα­φέ­ρει να εξα­σφα­λί­σει μια καλή συμ­φω­νία στην επα­να­δια­πραγ­μά­τευσή του ή για το αν το Ηνωμένο Βασί­λειο εξα­σφα­λί­σει την επι­στροφή της συνει­σφο­ράς του στις Βρυ­ξέλ­λες με αυξη­μέ­νες επεν­δύ­σεις και εμπόριο. Εξε­τά­στε αντ’ αυτού τους πρω­τα­γω­νι­στές των δύο πλευρών. Στο τέλος, οι ψηφο­φό­ροι θα δια­λέ­ξουν μεταξύ της ήρεμης λογικής του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού Τζον Μέιτζορ και του λαϊ­κι­σμού του Νάιτζελ Φάρατζ του Κόμ­μα­τος Ανε­ξαρ­τη­σίας (UKIP). Εγώ ποντάρω στον κ. Μέιτζορ. Αν κάνω λάθος, η Βρε­τα­νία θα αντι­με­τω­πί­σει πραγ­μα­τικά ταρα­χώ­δεις καιρούς. (Philip Stephens).

Θα είναι ακόμη στην εξουσία ο Μπασάρ αλ Άσαντ, σε 12 μήνες από σήμερα;

Ναι. Ο Άσαντ θα παρα­μεί­νει ονο­μα­στικά πρό­ε­δρος της Συρίας το 2016, ακόμη κι αν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα έχει ήδη μετα­τρα­πεί στο μεγα­λύ­τερο πολέ­μαρχο αντί για κυβερ­νήτη κράτους. Από στρα­τιω­τική άποψη, έχει ενι­σχυ­θεί από τη ρωσική στρα­τιω­τική παρέμ­βαση που έχει στο­χο­ποι­ή­σει τους αντάρ­τες εχθρούς του. Από πολι­τική άποψη, ένα αμε­ρι­κα­νο­ρω­σικό σχέδιο που συμ­φω­νή­θηκε τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες ορα­μα­τί­ζε­ται μια 18μηνη μετά­βαση και είναι φορ­τω­μένο κιν­δύ­νους. Ακόμη και στην περί­πτωση που μια ειρη­νευ­τική δια­δι­κα­σία κερ­δί­σει ισχύ, ο κ. Άσαντ θα κάνει ό,τι μπορεί ώστε να καθυ­στε­ρή­σει και να παρα­μεί­νει στη θέση ισχύος του στη Δαμασκό. (Roula Khalaf).

Θα αυξήσει τελικά η Τράπεζα της Αγγλίας τα επι­τό­κια το 2016;

Όχι. Η Τράπεζα της Αγγλίας θα φλερ­τά­ρει με αυξή­σεις στα επι­τό­κια κατά το μεγα­λύ­τερο μέρος του 2016, θα τσι­γκλή­σει, αλλά στο τέλος δε θα κάνει τα λόγια της πράξη. Έχει βάσι­μους λόγους για να απο­φύ­γει μια τέτοια απόφαση. Ο πλη­θω­ρι­σμός θα ανέβει από το μηδέν πολύ αργά, η ανά­πτυξη των μισθών είναι αδύναμη. Οι τιμές του πετρε­λαίου ακόμη πιο αδύ­να­μες και η μείωση του ελλείμ­μα­τος θα απο­τρέ­ψει μια ραγδαία ανά­καμψη. Η Τράπεζα της Αγγλίας είναι πρόθυμη να δοκι­μά­σει πρώτα τις νέες δυνά­μεις της για περιο­ρι­σμό της πίστω­σης, πριν αρχίσει να σκέ­φτε­ται τα επι­τό­κια. Οι συνέ­πειες μιας περιό­δου υψη­λό­τε­ρου από τον στόχο πλη­θω­ρι­σμού είναι επίσης περιο­ρι­σμέ­νες. Αργό­τερα μέσα στο έτος, η Τράπεζα της Αγγλίας μπορεί να απο­φα­σί­σει να δράσει, αλλά ακόμη κι έτσι, δε θα έκανε μεγάλη διαφορά. Σε ό,τι αφορά στα επι­τό­κια, η Βρε­τα­νία θα είναι αυτό που ο διοι­κη­τής Μαρκ Κάρνεϊ ονο­μά­ζει κόσμο «σε χαμηλά επίπεδα για πολύ καιρό», για πιο πολύ καιρό από το 2016. (Chris Giles)

Θα ζητήσει του­λά­χι­στον ένα μέλος του G20, πρό­γραμμα αρωγής του ΔΝΤ το 2016;

Ναι. Στο πλαίσιο της G20, κανένα από τα ανε­πτυγ­μένα μέλη δε θα χρεια­στεί διάσωση. Μονα­δι­κός πιθανός υπο­ψή­φιος είναι η Ιταλία, δεδο­μέ­νου του υψηλού δημό­σιου χρέους της. Αλλά η υπο­στή­ριξη της Ευρω­παϊ­κής Κεντρι­κής Τρά­πε­ζας, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της ποσο­τι­κής χαλά­ρω­σης, την προ­στα­τεύει.

Η G20 περι­λαμ­βά­νει επίσης 10 ανα­δυό­με­νες οικο­νο­μίες. Κάποιες κλο­νί­ζο­νται από από­το­μες πτώσεις στις τιμές των εμπο­ρευ­μά­των (η Αργε­ντινή, η Ρωσία και η Σαου­δική Αραβία απο­τε­λούν κύρια παρα­δείγ­ματα). Κάποιες έχουν σημα­ντικά ελλείμ­ματα τρε­χου­σών συναλ­λα­γών (η Σαου­δική Αραβία πάλι έρχεται στο μυαλό, μαζί με τη Βρα­ζι­λία και την Νότια Αφρική). Τόσο η Ινδία όσο και η Νότια Αφρική έχουν αρκετά υψηλά δημο­σιο­νο­μικά ελλείμ­ματα. Άλλοι, όπως η Βρα­ζι­λία έχουν μικρό­τερο έλλειμμα αλλά ένα ευμέ­γε­θες βάρος δημό­σιου χρέους. Οι χώρες που πληρούν όλα τα κρι­τή­ρια για αστά­θεια είναι η Αργε­ντινή, η Νότια Αφρική και η Βρα­ζι­λία. Υπό πίεση, αυτές οι χώρες άλλαξαν πρό­σφατα υπουρ­γούς Οικο­νο­μι­κών. Η Αργε­ντινή έχει μια νέα κυβέρ­νηση που υπό­σχε­ται νέα προ­σέγ­γιση. Το ΔΝΤ είναι έτοιμο. Θα του ζητήσει βοήθεια του­λά­χι­στον μία από αυτές τις χώρες; Φαί­νε­ται πιθανό (του Martin Wolf)

Θα απαγ­γελ­θούν κατη­γο­ρίες κατά της Ντίλμα Ρούσεφ της Βρα­ζι­λίας, πριν ξεκι­νή­σουν οι Ολυ­μπια­κοί Αγώνες στο Ρίο;

Όχι. Αλλά θα είναι αμφί­βολο μέχρι την τελευ­ταία στιγμή. Προς το παρόν, η κ. Ρούσεφ πιθανώς έχει αρκετή υπο­στή­ριξη στο Κογκρέσο ώστε να στα­μα­τή­σει τη δια­δι­κα­σία. Αλλά όσο πιο πολύ περνά ο καιρός, τόσο επι­δει­νώ­νε­ται η ύφεση της χώρας και τόσο πιο αδύναμη καθί­στα­ται η πολι­τι­κής στήριξη που απο­λαμ­βά­νει. Οι δια­δι­κα­σίες των κατη­γο­ριών, ακόμη και αν η Βουλή των Αντι­προ­σώ­πων ψηφίσει υπέρ του να προ­χω­ρή­σουν, πιθα­νό­τητα δε θα ξεκι­νή­σουν πριν τις 10 Φεβρουα­ρίου. Αν υπο­θέ­σουμε πως η αλλη­λου­χία των πολύ­πλο­κων δια­δι­κα­σιών θα πάρει το πλήρες διά­στημα των 180 ημερών, οι κατη­γο­ρίες μπορεί να απαγ­γελ­θούν στην κ. Ρούσεφ στα μέσα Αυγού­στου. Αυτό μπορεί να είναι αφού ξεκι­νή­σουν επίσημα οι Ολυ­μπια­κοί Αγώνες στις 5 Αυγού­στου, αλλά, και πάλι πριν τον τελικό του άλματος εις ύψος στις 16 Αυγού­στου. (του John Paul Rathbone)

Θα είναι καγκε­λά­ριος της Γερ­μα­νίας η Άνγκελα Μέρκελ στα τέλη του έτους;

Όχι. Αν και το 2015 τελεί­ωσε με την κ. Μέρκελ να λαμ­βά­νει ενθου­σιώ­δεις επευ­φη­μίες στο συνέ­δριο του κυβερ­νό­ντος χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τι­κού κόμ­μα­τός της (CDU), το 2016 πιθανώς θα δει το τέλος της μακράς κυριαρ­χίας της καγκε­λα­ρίου. Οι επευ­φη­μίες έμοια­ζαν με καθο­ρι­στική από­δειξη πως η θέση της είναι ασφαλής –παρά τις πιέσεις που προ­κά­λεσε η άφιξη περίπου ενός εκα­τομ­μυ­ρίου προ­σφύ­γων στη Γερ­μα­νία το 2015. Αλλά η κ. Μέρκελ έχει πλέον υπο­σχε­θεί πως θα μειώσει τις ροές των προ­σφύ­γων κατά το επόμενο έτος. Αυτό ενδε­χο­μέ­νως θα απο­δει­χθεί ακα­τόρ­θωτο καθώς απελ­πι­σμέ­νοι μετα­νά­στες, με τη βοήθεια των εμπόρων ανθρώ­πων, συνε­χί­ζουν να εισ­ρέ­ουν.

Ο θαυ­μα­σμός για το κου­ρά­γιο και την ηθική ηγετική ικα­νό­τητα της καγκε­λα­ρίου θα δώσει τη θέση του στην αβε­βαιό­τητα και τη δυσα­ρέ­σκεια. Κρίσιμο σημείο μπορεί να σταθεί μια ανταρ­σία των περι­φε­ρεια­κών κυβερ­νή­σεων, που χαρα­κτη­ρί­ζουν τους εαυτούς τους ανί­κα­νες να δια­χει­ρι­στούν τα νούμερα. Αυτό με τη σειρά του, τελικά θα προ­κα­λούσε μια πρό­κληση για την καγκε­λά­ριο από τους κόλπους του CDU, καθι­στώ­ντας τις θέσεις της αβά­σι­μες. (του Gideon Rachman).

Ποιος θα κερ­δί­σει το Euro 2016;

Το Βέλγιο, η καλύ­τερη ομάδα στον κόσμο, σύμφωνα με την πρό­σφατη κατά­ταξη της FIFA. Αυτός ο κάπως ξεπε­ρα­σμέ­νος συντε­λε­στής υπερ­τιμά την ποιό­τητα του Βελγίου, αλλά όχι με εξω­φρε­νικό τρόπο. Μέσω ενός προ­ω­θη­μέ­νου συστή­μα­τος εντο­πι­σμού ταλέ­ντων και προ­πό­νη­σης -και μιας ανοι­κτό­μυα­λης πολι­τι­κής πολι­το­γρά­φη­σης για μετανάστες- αυτό το μικρό κράτος σε μια ετοι­μόρ­ροπη κατά­σταση έχει παράγει ένα χεί­μαρρο ποιο­τι­κών παικτών. Το Βέλγιο μπορεί να ανα­πτύ­ξει ένα επι­θε­τικό τρίο από τους Eden Hazard, Kevin de Bruyne και Romelu Lukaku, αστέρες της Premier League, των οποίων η συνο­λική αξία αγοράς θα άγγιζε τα 150 εκατ. στερ­λί­νες. Η γερ­μα­νική ομάδα είναι πιο πεπει­ρα­μένη, της Ισπα­νίας έχει περισ­σό­τερη συνοχή, αλλά το Βέλγιο έχει ελά­χι­στες ελλεί­ψεις σε καθαρή τεχνική ποιό­τητα. Με τη Γαλλία να φιλο­ξε­νεί τη διορ­γά­νωση, υπάρχει επίσης κάτι συναφές με πλε­ο­νέ­κτημα έδρας. (του Janan Ganesh)

Θα υπο­τι­μή­σει σημα­ντικά το γουάν η Κίνα τον επόμενο χρόνο;

Ναι. Η Κίνα έχει βάσι­μους λόγους για να επι­θυ­μεί να δια­τη­ρή­σει το γουάν σταθερό έναντι του δολα­ρίου το 2016 –ένα ισχυρό εμπο­ρικό πλε­ό­να­σμα αγαθών, τερά­στια συναλ­λαγ­μα­τικά απο­θέ­ματα και μια επι­θυ­μία να δείξει στον κόσμο ότι το νόμισμά της είναι ένα αξιό­πι­στο απο­θε­μα­τικό νόμισμα. Αλλά το γουάν είναι και πάλι πιθανό να υπο­τι­μη­θεί σε περίπου επτά γουάν ανά δολάριο, από 6,48 που είναι τώρα. Η κινε­ζική οικο­νο­μία ανα­μέ­νε­ται να δει του­λά­χι­στον δύο περι­κο­πές επι­το­κίων την επόμενη χρονιά ενώ το αμε­ρι­κά­νικο δολάριο στη­ρί­ζε­ται από την σύσφιξη της πολι­τι­κής της Fed. Αυτό θα κρα­τή­σει σε υψηλά επίπεδα τις εκροές κεφα­λαίων από την Κίνα, ασκώ­ντας καθο­δι­κές πιέσεις στο νόμισμα. Η μετα­βα­τική πορεία του γουάν δεν θα είναι ομαλή. Μπορεί να είναι η χρονιά με την μεγα­λύ­τερη μετα­βλη­τό­τητα για το κινε­ζικό νόμισμα. (του James Kynge).

Θα είναι ο Τζέρεμι Κόρμπιν ο ηγέτης των Εργα­τι­κών σε ένα χρόνο από τώρα;

Ναι, για αρκε­τούς λόγους. Ο πρώτος είναι πως η πλειο­ψη­φία του κόμ­μα­τος, αν όχι οι βου­λευ­τές του, θέλουν να μείνει. Παρά τις αδύ­να­μες επι­δό­σεις των Εργα­τι­κών στις δημο­σκο­πή­σεις, η κομ­μα­τική βάση φαί­νε­ται ικα­νο­ποι­η­μένη με την κατεύ­θυνση που παίρνει το κόμμα. Μετά είναι αυτή η εγγενής αφο­σί­ωση των βου­λευ­τών των Εργα­τι­κών. Σε αντί­θεση με τους Τόρις, το κόμμα δεν διέ­πρεψε ποτέ στις εκκα­θα­ρί­σεις. Και σε κάθε περί­πτωση, αν όπως φαί­νε­ται τώρα πιθανό, ο κ. Κόρμπιν τρο­πο­ποι­ή­σει τους κανο­νι­σμούς για την εκλογή του αρχηγού του κόμ­μα­τος ώστε να δια­σφα­λί­σει ότι θα συμ­με­τέ­χει σε μια ενδε­χό­μενη ψηφο­φο­ρία, η οποια­δή­ποτε πρό­κληση δεν θα έχει καμία τύχη. Χρειά­στηκε η ρητο­ρική δει­νό­τητα του Έρνεστ Μπέβιν για να οδη­γη­θεί ο τελευ­ταίος ειρη­νι­στής ηγέτης των Εργα­τι­κών, Τζορτζ Νάν­σμπουρι, στην σύνταξη το 1935 όταν ο αρχηγός των εργα­τι­κών συν­δι­κά­των έπεισε το κόμμα να αντι­στα­θεί στον φασισμό. Το σημε­ρινό κόμμα των Εργα­τι­κών περι­μέ­νει ακόμα έναν Μπέβιν. Δεν φαί­νε­ται πιθανό να βρουν κάποιον την επόμενη χρονιά. (του Jonathan Ford).

Θα απο­τύ­χουν τα Abenomics το 2016;

Όχι. Τα απο­τε­λέ­σματα των Abenomics είναι ανά­μει­κτα, αλλά συνο­λικά φαί­νε­ται να έχουν κάνει περισ­σό­τερο καλό παρά κακό στην ιαπω­νική οικο­νο­μία. Αυτό θα συνε­χι­στεί και το 2016. Είναι αλήθεια πως ο κεντρι­κός στόχος, να φτάσει ο πλη­θω­ρι­σμός στο 2%, χάθηκε. Εξαι­τίας της κατάρ­ρευ­σης της τιμής του αργού πετρε­λαίου, ο πλη­θω­ρι­σμός, κινεί­ται κοντά στο μηδέν. Η κυβέρ­νηση του Σίνζο Άμπε επι­δεί­νωσε το πρό­βλημα αυξά­νο­ντας πρόωρα τον φόρο κατα­νά­λω­σης, παίρ­νο­ντας χρήματα από τις τσέπες των πωλητών ακριβώς την στιγμή που ήθελε να τα ξοδέ­ψουν. Ωστόσο, οι ευρύ­τε­ροι στόχοι των Abenomics έχουν πετύχει. Εξαι­ρου­μέ­νων των τιμών στην ενέρ­γεια, ο πλη­θω­ρι­σμός είναι περίπου στο 1%. Το δημόσιο χρέος έχει στα­μα­τή­σει να αυξά­νε­ται ως προς το ονο­μα­στικό ΑΕΠ. Οι εται­ρείες της Ιαπω­νίας κατα­γρά­φουν κέρδη ρεκόρ. Το πρό­βλημα του κ. Άμπε είναι πως έχει δεσμευ­τεί να αυξήσει ξανά τον φόρο κατα­νά­λω­σης το 2017. Τότε είναι που μπορεί να εμφα­νι­στεί το πρό­βλημα. (του David Pilling).

Θα λάβουν μέρος στους Ολυ­μπια­κούς του 2016 οι Ρώσοι αθλητές;

Ναι. Δεν υπάρχει η πολι­τική βούληση να τιμω­ρη­θεί η Ρωσία για την ανα­βί­ωση της μαζικής χρήσης ανα­βο­λι­κών της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Τον περα­σμένο μήνα, έγινε η πρώτη χώρα στην ιστορία που απο­βλή­θηκε επ’ αόρι­στον από τις αθλη­τι­κές διορ­γα­νώ­σεις μέχρι να απο­δεί­ξει ότι είναι καθαρή. Αλλά η Μόσχα και η Δύση θέλουν να περιο­ρί­σουν το θόρυβο από μια ανε­ξάρ­τητη έκθεση που περι­λάμ­βανε ορι­σμέ­νες από τις χει­ρό­τε­ρες παρα­βά­σεις στην ιστορία του αθλη­τι­σμού. Για να αγω­νι­στεί στο Ρίο, η Ρωσία πρέπει να απο­λύ­σει αξιω­μα­τού­χους που έλαβαν μέρος σε προ­γράμ­ματα ντό­πινγκ, να επι­λύ­σει όλες τις εκκρε­μείς πει­θαρ­χι­κές υπο­θέ­σεις, να επα­νε­ξε­τά­σει την πολι­τική της στο ντό­πινγκ και να απο­δεί­ξει ότι έχει προ­χω­ρή­σει σε αλλαγές. Οι Ρώσοι λένε ότι αυτό θα χρεια­στεί τρεις μήνες. (του Malcom Moore).

Θα υπο­χω­ρή­σουν οι πωλή­σεις αυτο­κι­νή­των ντίζελ στην Ευρώπη το 2016;

Ναι. Οι Ευρω­παίοι αγο­ρα­στές αυτο­κι­νή­των είχαν ήδη αρχίσει να χάνουν τον έρωτα τους για τις μηχανές ντίζελ και η απο­κά­λυψη του Φθι­νο­πώ­ρου ότι η Volkswagen είχε τοπο­θε­τή­σει λογι­σμικό για την χει­ρα­γώ­γηση των ελέγχων εκπο­μπής ρύπων σε 11 εκα­τομ­μύ­ρια οχήματα θα κάνει ακόμα μεγα­λύ­τερη την πτώση. Η διείσ­δυση των ντίζελ στα νέα ευρω­παϊκά αυτο­κί­νητα έφτασε στο απόγειο της στο 55% το 2010 και υπο­χω­ρεί γρήγορα στην Γαλλία, όπου οι επι­χο­ρη­γή­σεις έχουν μειωθεί και έχει αυξηθεί ο προ­βλη­μα­τι­σμός για τις επι­πτώ­σεις στο περι­βάλ­λον. Η VW είναι ένας εξαι­ρε­τικά μεγάλος κατα­σκευα­στής μηχανών ντίζελ και οι πωλή­σεις τις έπεσαν πάνω από 20% σε αγορές κλειδιά τον Νοέμ­βριο, μετά το σκάν­δαλο. Το 2016, το μερίδιο των ντίζελ θα συρ­ρι­κνω­θεί τόσο πολύ που θα αντι­σταθ­μί­σει την συνο­λική ανά­πτυξη στην αγορά αυτο­κι­νή­των (του Brooke Masters).

Θα τελειώ­σει το brent την χρονιά πάνω από τα $50;

Ναι. Η αγορά πετρε­λαίου το 2015 ήταν άγρια για όποιον περί­μενε μια γρήγορη ανά­καμψη από την κατάρ­ρευση της περα­σμέ­νης χρονιάς. Η αντοχή της βιο­μη­χα­νίας σχι­στο­λι­θι­κού πετρε­λαίου στις ΗΠΑ και η άνοδος της παρα­γω­γής από το Ιράκ και την Σαου­δική Αραβία είχαν σαν απο­τέ­λε­σμα να κατα­κλυ­στεί ο κόσμος με αργό πετρέ­λαιο. Την επόμενη χρονιά, η άρση των κυρώ­σεων στο Ιράν, μπορεί να φέρει ακόμα περισ­σό­τερο πετρέ­λαιο στην αγορά. Ωστόσο, οι οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες των παρα­γω­γών πετρε­λαίου σε όλο τον κόσμο τους ανα­γκά­ζουν να ακυ­ρώ­σουν επεν­δύ­σεις και να μειώ­σουν τα προ­γράμ­ματα εξο­ρύ­ξεων, περιο­ρί­ζο­ντας τις μελ­λο­ντι­κές προ­μή­θειες και ο αντί­κτυ­πος θα γίνει ορατός. Το brent κάτω από τα $50 το βαρέλι είναι πολύ χαμηλό για την βιο­μη­χα­νία για να κάνει τις επεν­δύ­σεις που χρειά­ζο­νται για να καλύψει την αυξα­νό­μενη παγκό­σμια ζήτηση. Εφόσον η παγκό­σμια οικο­νο­μία δεν διο­λι­σθή­σει στην ύφεση, φαί­νε­ται πως θα είναι η χρονιά που το αργό πετρέ­λαιο θα κινηθεί σε πιο βιώσιμα επίπεδα (του Ed Crooks).

Θα δια­γρά­ψει ο Τζορτζ Όζμπορν τις φορο­ε­λα­φρύν­σεις για τις συντά­ξεις;

Ναι. Ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών του Ηνω­μέ­νου Βασι­λείου δεν πήρε απόφαση τον Νοέμ­βριο. Αλλά έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα ότι θα έρθουν ριζικές αλλαγές. Η προ­κα­τα­βο­λική φορο­ε­λά­φρυνση στις συντα­ξιο­δο­τι­κές εισφο­ρές στοι­χί­ζει αυτήν την στιγμή στο υπουρ­γείο 50 δισ. λίρες το χρόνο. Ενας «ατο­μι­κός λογα­ρια­σμός απο­τα­μί­ευ­σης» θα μείωνε τον λογα­ρια­σμό αυτό, με τους εργα­ζο­μέ­νους να έχουν περι­θώ­ρια απο­τα­μιεύ­σεων από το φορο­λο­γη­τέο τους εισό­δημα, με την εγγύηση ότι θα μπορούν να τα απο­σύ­ρουν χωρίς φόρους μόλις συντα­ξιο­δο­τη­θούν. Η αλλαγή θα πάρει χρόνια για να εφαρ­μο­στεί. Οι φορο­λο­γού­με­νοι μπορούν να προ­ε­τοι­μα­στούν κατα­βάλ­λο­ντας τις μέγι­στες εισφο­ρές για συντά­ξεις πριν το τέλος του φορο­λο­γι­κού έτους τον Απρίλιο – της Claer Barrett.

Θα είναι το 2016 η χρονιά που η εικο­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα θα απο­γειω­θεί;

Όχι. Αλλά θα είναι η χρονιά στην οποία πολλοί θα βιώσουν για πρώτη φορά αυτό που κάποια ημέρα θα γίνει η πιο επα­να­στα­τική τεχνο­λο­γία. Η πρώτη εικόνα μέσα από μια μάσκα εικο­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας είναι αξέ­χα­στη. Αλλά τα καλά demos δεν μπορούν να χτίσουν μια ολό­κληρη βιο­μη­χα­νία. Ενώ τα παι­χνί­δια εικο­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας έχουν αρχίσει να εμφα­νί­ζο­νται, υπάρχει έλλειψη αρκετού περιε­χο­μέ­νου για κον­σό­λες. Και οι εφαρ­μο­γές που θα επι­τρέ­ψουν την χρήση της για καθη­με­ρι­νές δρα­στη­ριό­τη­τες – όπως η επί­σκεψη στο γιατρό ή μια επαγ­γελ­μα­τική συνά­ντηση σε εικο­νικό χώρο – είναι περισ­σό­τερο στην σφαίρα του ονείρου παρά της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Ακόμα και έτσι η τεχνο­λο­γία είναι έτοιμη να αιχ­μα­λω­τί­σει την φαντα­σία μας. Η φυσική πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια – του Richard Waters.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.