UNICEF: Φωτογραφία της χρονιάς τα παιδιά του σεξοτουρισμού

Τη ζωή των παι­διών που είναι «καρ­ποί» του σε­ξο­του­ρι­σμού στις Φι­λιπ­πί­νες φέρ­νει στο φως η φω­το­γρα­φία της χρο­νιάς που επέ­λε­ξε η UNICEF Γερ­μα­νί­ας.

Στον ετή­σιο δια­γω­νι­σμό φω­το­γρα­φί­ας που διορ­γα­νώ­νει η ορ­γά­νω­ση μαζί με το πε­ριο­δι­κό GEO για φω­το­ρε­πορ­τάζ και φω­το­γρα­φί­ες που ανα­δει­κνύ­ουν την προ­σω­πι­κό­τη­τα και τις συν­θή­κες ζωής παι­διών σε όλον τον κόσμο πρώ­τοι βγή­καν οι φω­το­γρά­φοι Ινσα Χά­γκε­μαν και Στέ­φαν Φίν­γκερ.

Το project τους με τίτλο «Wanna have love?! – Επι­πτώ­σεις του σε­ξο­του­ρι­σμού» πε­ρι­λαμ­βά­νει μια σειρά φω­το­γρα­φιών παι­διών που ζουν με το στίγ­μα του απο­κλει­σμού στις Φι­λιπ­πί­νες, επει­δή είναι παι­διά ιε­ρό­δου­λων, πα­ρό­λο που οι μη­τέ­ρες τους μπο­ρεί να έχουν αλ­λά­ξει πλέον επάγ­γελ­μα.

«Ισως οι μη­τέ­ρες τους ήλ­πι­ζαν ότι εκεί­νος ο άντρας θα τις έβγα­ζε από τη δυ­στυ­χία, ίσως ανα­γκά­στη­καν να που­λή­σουν το κορμί τους. Οι μη­τέ­ρες υπέ­κυ­ψαν σε ξέ­νους άντρες, Ευ­ρω­παί­ους, Αυ­στρα­λούς, Αμε­ρι­κα­νούς. Το απο­τέ­λε­σμα: παι­διά χωρίς πα­τέ­ρες, επει­δή οι άντρες αυτοί εξα­φα­νί­στη­καν», ανα­φέ­ρε­ται στην ιστο­σε­λί­δα της UNICEF.

«Και τα παι­διά είναι αρ­κε­τά εξω­τι­κά για τους δρό­μους των Φι­λιπ­πί­νων. Η δια­φο­ρε­τι­κή τους εμ­φά­νι­ση, η πιο ανοι­χτό­χρω­μη ή- σπα­νιό­τε­ρα- πιο σκου­ρό­χρω­μη επι­δερ­μί­δα τους, καμιά φορά τα ξανθά τους μαλ­λιά, τα μπλε τους μάτια!

Ζουν με το στίγ­μα των παι­διών ιε­ρό­δου­λων, ανε­ξάρ­τη­τα από το παρόν επάγ­γελ­μα των μη­τέ­ρων τους. Και από το αν ήταν εν­δε­χο­μέ­νως απλώς καρ­ποί αγά­πης», προ­σθέ­τει η ιστο­σε­λί­δα, που ανα­κοί­νω­σε ότι το φε­τι­νό βρα­βείο πη­γαί­νει στα συ­γκλο­νι­στι­κά πορ­τρέ­τα των «καρ­πών» του σε­ξο­του­ρι­σμού στις Φι­λιπ­πί­νες.

Οι δύο 31χρο­νοι Γερ­μα­νοί φω­το­γρά­φοι συ­νά­ντη­σαν ορι­σμέ­να παι­διά ιε­ρό­δου­λων σε κέ­ντρο φι­λο­ξε­νί­ας μιας ορ­γά­νω­σης που δίνει κα­τα­φύ­γιο σε θύ­μα­τα σε­ξουα­λι­κής βίας και σε­ξο­του­ρι­σμού.

Οπως κα­τέ­γρα­ψαν, τα παι­διά αυτά ρω­τούν συχνά τη μη­τέ­ρα τους για τον πα­τέ­ρα τους και έχουν την παι­δι­κή ελ­πί­δα ότι μια μέρα αυτός θα εμ­φα­νι­στεί και θα τα ανα­γνω­ρί­σει.