ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η ζωή στο Καστελλόριζο για μία οικογένεια με οκτώ παιδιά – Η καθημερινότητα, οι δυσκολίες

news room 7 λεπτά ανάγνωση
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ
✦ Σύνοψη ⌄
  • Στο Καστε­λό­ριζο, ο Νικόλας και η Κυριακή Μαλ­τέ­ζου μεγα­λώ­νουν οκτώ παιδιά, ηλικίας από 15 ετών έως πέντε μηνών, επι­λέ­γο­ντας να παρα­μεί­νουν στον τόπο τους.
  • Η εικόνα των οκτώ παιδιών στην εκκλη­σία ανέ­δειξε τη σπάνια και δεμένη οικο­γέ­νεια, αλλά και τη σημασία της παρου­σίας των παιδιών για το μέλλον του απο­μα­κρυ­σμέ­νου νησιού.
  • Η ζωή στο Καστε­λό­ριζο προ­σφέ­ρει ποιό­τητα και ηρεμία, όμως τα ψώνια και οι βασικές ανάγκες κοστί­ζουν πολύ περισ­σό­τερο λόγω της από­στα­σης και των δυσκο­λιών τρο­φο­δο­σίας.
  • Ο Νικόλας είναι ο μονα­δι­κός εργα­ζό­με­νος, ενώ η Κυριακή φρο­ντί­ζει τα παιδιά και οργα­νώ­νει το σπίτι· παρά τις απαι­τή­σεις, περι­γρά­φει την οικο­γε­νειακή ζωή ως δύσκολη αλλά όμορφη και μονα­δική.

Ηταν Κυριακή πρωί στο Καστε­λό­ριζο. Η Θεία Λει­τουρ­γία πλη­σί­αζε στο τέλος της και μέσα στην εκκλη­σία, ανάμεσα στους πιστούς, μια εικόνα τρα­βούσε δια­κρι­τικά την προσοχή.

Μια Κυριακή στην εκκλη­σία στο Καστε­λό­ριζο

Οκτώ παιδιά, καλο­ντυ­μένα, περι­ποι­η­μένα, το ένα δίπλα στο άλλο, περί­με­ναν υπο­μο­νε­τικά τη σειρά τους για να μετα­λά­βουν τη Θεία Κοι­νω­νία. Τα μεγα­λύ­τερα στέ­κο­νταν κοντά στα μικρό­τερα, ενώ οι γονείς τους φρό­ντι­ζαν με ηρεμία να είναι όλα στη θέση τους.

Ήταν μια από εκείνες τις εικόνες που δύσκολα ξεχνά κανείς. Όχι μόνο γιατί σπάνια συναντά μια τόσο μεγάλη οικο­γέ­νεια στις μέρες μας, αλλά κυρίως γιατί αυτή η οικο­γέ­νεια ζει σε ένα από τα πιο απο­μα­κρυ­σμένα σημεία της Ελλάδας. Στο Καστε­λό­ριζο, εκεί όπου η καθη­με­ρι­νό­τητα έχει τις δικές της δυσκο­λίες και όπου η παρου­σία κάθε παιδιού αποκτά ξεχω­ρι­στή σημασία για το μέλλον του τόπου.

Πίσω από αυτή την εικόνα βρί­σκο­νται ο Νικόλας Μαλ­τέ­ζος και η σύζυγός του, Κυριακή. Δύο άνθρω­ποι που έχουν δημιουρ­γή­σει μια οικο­γέ­νεια με οκτώ παιδιά, από 15 ετών έως μόλις πέντε μηνών, και έχουν επι­λέ­ξει να μεγα­λώ­σουν τα παιδιά τους στον τόπο όπου ζουν, μακριά από τις ευκο­λίες των μεγάλων αστικών κέντρων.

Η συνά­ντηση εκείνο το κυρια­κά­τικο πρωινό στάθηκε η αφορμή για μια συζή­τηση με τους δύο γονείς, οι οποίοι μίλησαν στο Αθη­ναϊκό – Μακε­δο­νικό Πρα­κτο­ρείο Ειδή­σεων για τη ζωή τους, τις αγωνίες, τις δυσκο­λίες, αλλά και τη χαρά που τους προ­σφέ­ρει καθη­με­ρινά η μεγάλη οικο­γέ­νειά τους.

Ο Νικόλας Μαλ­τέ­ζος δεν δυσκο­λεύ­ε­ται να περι­γρά­ψει την πραγ­μα­τι­κό­τητα που αντι­με­τω­πί­ζει μια δεκα­με­λής οικο­γέ­νεια στο Καστε­λό­ριζο. Αγαπά τον τόπο του και ανα­γνω­ρί­ζει πως η ποιό­τητα ζωής σε ένα μικρό νησί έχει σημα­ντικά πλε­ο­νε­κτή­ματα. Όμως, όταν η συζή­τηση φτάνει στο κόστος της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, τα πράγ­ματα αλλά­ζουν.

«Στο θέμα της δια­βί­ω­σης είναι πολύ πιο ωραία εδώ, δεν το συζη­τάμε. Αλλά όλα τα υπό­λοιπα, τα ψώνια, είναι απλη­σί­α­στα στο Καστε­λό­ριζο», λέει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Για μια οικο­γέ­νεια με οκτώ παιδιά, ακόμη και οι πιο απλές ανάγκες μετα­τρέ­πο­νται σε έναν καθη­με­ρινό οικο­νο­μικό υπο­λο­γι­σμό. Τα τρόφιμα, τα ρούχα, τα σχολικά είδη, τα προ­ϊ­ό­ντα για τα μικρό­τερα παιδιά, όλα κοστί­ζουν περισ­σό­τερο εξαι­τίας της από­στα­σης του νησιού και των ιδιαί­τε­ρων συν­θη­κών τρο­φο­δο­σίας του.

Ο ίδιος είναι ο μονα­δι­κός εργα­ζό­με­νος της οικο­γέ­νειας, ενώ η Κυριακή έχει ανα­λά­βει τη φρο­ντίδα των οκτώ παιδιών και την οργά­νωση του σπιτιού. Μια ευθύνη που, όπως προ­κύ­πτει από τη συζή­τηση μαζί της, απαιτεί καθη­με­ρινή προ­σπά­θεια, υπομονή και πολύ καλή οργά­νωση.

Ο καθη­με­ρι­νός αγώνας μιας μητέρας οκτώ παιδιών

Η φωνή της Κυρια­κής είναι ήρεμη. Δεν προ­σπα­θεί να παρου­σιά­σει τη ζωή της σαν κάτι εξαι­ρε­τικό, ούτε να κρύψει τις δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζει. Μιλά απλά, όπως μια μητέρα που έχει μάθει να αντα­πο­κρί­νε­ται καθη­με­ρινά σε πολλές δια­φο­ρε­τι­κές ανάγκες, χωρίς να χάνει την αισιο­δο­ξία της.

«Είναι δύσκολο, αλλά προ­χω­ράμε. Είναι και όμορφο και μονα­δικό αυτό που έχουμε δημιουρ­γή­σει. Είναι η ίδια η ζωή», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Όταν τη ρωτάμε πώς είναι να μεγα­λώ­νει οκτώ παιδιά, η απά­ντησή της απο­τυ­πώ­νει ίσως καλύ­τερα από κάθε άλλη περι­γραφή τη ζωή αυτής της οικο­γέ­νειας.

«Είναι ένας αγώνας συνέ­χεια, ένας αγώνας, δεν το συζητώ», ανα­φέ­ρει.

Ένας αγώνας που αρχίζει από το πρωί και συνε­χί­ζε­ται μέχρι το βράδυ. «Το σχολείο τους, το φρο­ντι­στή­ριό τους, οι δρα­στη­ριό­τη­τες, τα ρούχα, το φαγητό, όλα αυτά έχουν έναν αγώνα. Πρέπει να υπάρχει ένα αυστηρό πρό­γραμμα, με όρια, για να λει­τουρ­γή­σει η οικο­γέ­νεια. Αλλιώς δεν λει­τουρ­γεί», εξηγεί.

Πέντε από τα οκτώ παιδιά βρί­σκο­νται ήδη στην εκπαί­δευση. Το ένα φοιτά στο Λύκειο, δύο στο Δημο­τικό και δύο στο Νηπια­γω­γείο. Τα υπό­λοιπα είναι ακόμη μικρό­τερα, με το τελευ­ταίο μέλος της οικο­γέ­νειας να έχει συμπλη­ρώ­σει μόλις πέντε μήνες ζωής.

Η Κυριακή γνω­ρί­ζει ότι η καθη­με­ρι­νό­τητα μιας πολύ­τε­κνης οικο­γέ­νειας δεν μπορεί να λει­τουρ­γή­σει χωρίς συνερ­γα­σία, πει­θαρ­χία και αλλη­λο­βο­ή­θεια. Έχει μάθει να βρίσκει λύσεις εκεί όπου άλλοι ίσως θα έβλεπαν μόνο εμπόδια.

Εκείνο το κυρια­κά­τικο πρωινό στην εκκλη­σία, ακόμη και το καρο­τσάκι του μωρού ήταν οργα­νω­μένο με τρόπο που εξυ­πη­ρε­τούσε τις ανάγκες της οικο­γέ­νειας. Πάνω σε αυτό ήταν γαν­τζω­μένο ένα ειδικό καλα­θάκι, που μετέ­φερε το μικρό­τερο μέλος της οικο­γέ­νειας. Πώς αλλιώς να μετα­κι­νη­θούν με ασφά­λεια οκτώ παιδιά από τους δύο γονείς τους; Μικρές πρα­κτι­κές λύσεις, που μπορεί να περνούν απα­ρα­τή­ρη­τες, αλλά για μια μητέρα οκτώ παιδιών είναι πολύ­τι­μες.

«Αν δεν ζεις κάτι, δεν μπορείς να σκε­φτείς πώς να το κάνεις», λέει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Και προ­σθέ­τει μια φράση που μοιάζει να συνο­ψί­ζει ολό­κληρη τη φιλο­σο­φία της: «Αν βλέπεις τη ζωή θετικά, μπορείς να τη φτιά­ξεις με καλό τρόπο».

Δεν είναι ότι απου­σιά­ζουν η κούραση, οι αγωνίες ή οι δυσκο­λίες. Είναι ότι η ίδια έχει επι­λέ­ξει να αντι­με­τω­πί­ζει την καθη­με­ρι­νό­τητά της με αισιο­δο­ξία και να βρίσκει μέσα σε αυτή τη χαρά της οικο­γέ­νειας.

Οκτώ παιδιά σε ένα νησί που αγω­νί­ζε­ται να κρα­τή­σει τους νέους του

Η ιστορία του Νικόλα και της Κυρια­κής Μαλ­τέ­ζου αποκτά ακόμη μεγα­λύ­τερη σημασία αν τη δει κανείς μέσα από την πραγ­μα­τι­κό­τητα του Καστε­λό­ρι­ζου.

Σε ένα μικρό ακρι­τικό νησί, όπου η παρα­μονή των νέων απο­τε­λεί διαρκή πρό­κληση, μια οικο­γέ­νεια με οκτώ παιδιά δεν είναι απλώς μια ασυ­νή­θι­στη εικόνα. Είναι μια ζωντανή παρου­σία που συν­δέ­ε­ται άμεσα με την ανάγκη να συνε­χί­σει ο τόπος να έχει παιδιά στα σχολεία του, νέους ανθρώ­πους και προ­ο­πτική για το μέλλον.

Ο Νικόλας ανα­φέ­ρει ότι στο νησί ζει και άλλη μια οικο­γέ­νεια με πέντε παιδιά, η οποία έχει εγκα­τα­στα­θεί εκεί λόγω της εργα­σίας του πατέρα. Ωστόσο, όπως επι­ση­μαί­νει, δεν είναι καθόλου εύκολο για μια πολύ­τε­κνη οικο­γέ­νεια να επι­λέ­ξει το Καστε­λό­ριζο ως μόνιμο τόπο κατοι­κίας. «Είναι δύσκολο μια πολύ­τε­κνη οικο­γέ­νεια να μείνει εδώ πέρα. Γιατί όλα είναι με καπέλο. Ό,τι και να πάρεις», τονίζει. Πίσω από αυτή τη δια­πί­στωση βρί­σκε­ται ένα ευρύ­τερο πρό­βλημα. Το υψηλό κόστος ζωής, οι περιο­ρι­σμέ­νες επαγ­γελ­μα­τι­κές επι­λο­γές και η από­σταση από τα μεγα­λύ­τερα αστικά κέντρα δημιουρ­γούν συν­θή­κες που συχνά λει­τουρ­γούν απο­τρε­πτικά για τους νέους ανθρώ­πους. Ο ίδιος θεωρεί ότι η Πολι­τεία οφείλει να στη­ρί­ξει περισ­σό­τερο όσους επι­μέ­νουν να ζουν στα μικρά νησιά.

Ανα­φε­ρό­με­νος στα πρό­σφατα ψηφι­σμένα μέτρα οικο­νο­μι­κής στή­ρι­ξης, εκτιμά ότι θα απο­τε­λέ­σουν σημα­ντική βοήθεια για τους κατοί­κους του Καστε­λό­ρι­ζου.

«Θα είναι μια μεγάλη ανάσα για τα σπίτια και τις οικο­γέ­νειες στο Καστε­λό­ριζο. Όχι μόνο για μένα που έχω τόσα παιδιά, αλλά για οποιον­δή­ποτε κάτοικο του νησιού», σημειώ­νει.

«Πρέπει να υπάρχει κίνητρο για να μείνει ένας νέος στο νησί»

Όταν η συζή­τηση φτάνει στο μέλλον των παιδιών του, ο Νικόλας δεν κρύβει ότι θα ήθελε να συνε­χί­σουν τη ζωή τους στον τόπο τους. Γνω­ρί­ζει, όμως, πως αυτή η απόφαση δεν μπορεί να επι­βλη­θεί.

Αν κάποια από τα παιδιά του θελή­σουν να φύγουν για να σπου­δά­σουν ή να ανα­ζη­τή­σουν μια καλύ­τερη επαγ­γελ­μα­τική προ­ο­πτική, δεν σκο­πεύει να σταθεί εμπόδιο. «Δεν είμαστε όλοι οι άνθρω­ποι το ίδιο», λέει, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι κάθε παιδί θα πρέπει να επι­λέ­ξει τον δικό του δρόμο. Αυτό που τον απα­σχο­λεί περισ­σό­τερο είναι να υπάρ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε η παρα­μονή στο Καστε­λό­ριζο να απο­τε­λεί πραγ­μα­τική επιλογή και όχι μια διαρκή δοκι­μα­σία.

«Πρέπει να υπάρξει ένα κίνητρο για να παρα­μεί­νει ένας νέος στο νησί», επι­ση­μαί­νει.

Και εξηγεί ότι χωρίς θέσεις εργα­σίας, χωρίς επαγ­γελ­μα­τι­κές δυνα­τό­τη­τες και χωρίς ουσια­στική οικο­νο­μική στήριξη, είναι δύσκολο να ζητήσει κανείς από έναν νέο άνθρωπο να παρα­μεί­νει σε έναν τόσο απο­μα­κρυ­σμένο τόπο.

Η τοπο­θέ­τησή του δεν είναι μια θεω­ρη­τική δια­πί­στωση για τη νησιω­τι­κό­τητα. Είναι η αγωνία ενός πατέρα οκτώ παιδιών που σκέ­φτε­ται από σήμερα ποιο θα είναι το αύριο της οικο­γέ­νειάς του.

Μια εικόνα που μένει στη μνήμη

Η συζή­τηση με τον Νικόλα και την Κυριακή Μαλ­τέ­ζου τελειώ­νει, αλλά η εικόνα εκείνης της Κυρια­κής στο Καστε­λό­ριζο παρα­μέ­νει.

Οκτώ παιδιά μέσα στην εκκλη­σία, καλο­ντυ­μένα, ήσυχα, περι­μέ­νο­ντας υπο­μο­νε­τικά να κοι­νω­νή­σουν. Δίπλα τους δύο γονείς που προ­σπα­θούν καθη­με­ρινά να τους προ­σφέ­ρουν όσα χρειά­ζο­νται, σε έναν τόπο όπου τίποτε δεν είναι πάντα εύκολο.

Η οικο­γέ­νεια αυτή δεν ζητά να γίνει παρά­δειγμα για τους άλλους. Ούτε παρου­σιά­ζει τη ζωή της ως μια ιστορία χωρίς προ­βλή­ματα. Αντί­θετα, μιλά ανοιχτά για τις δυσκο­λίες, για το κόστος της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, για τον αγώνα της μητέρας μέσα στο σπίτι και για την ανάγκη να στη­ρι­χθούν ουσια­στικά οι οικο­γέ­νειες που ζουν στα ακρι­τικά νησιά.

Υπάρχει όμως, και η άλλη πλευρά. Η χαρά ενός σπιτιού γεμάτου παιδιά. Οι φωνές, τα γέλια, οι μικρές και μεγάλες στιγμές μιας οικο­γέ­νειας που μεγα­λώ­νει. Η ικα­νο­ποί­ηση δύο γονιών που, παρά την κούραση, συνε­χί­ζουν να αντι­με­τω­πί­ζουν τη ζωή με αισιο­δο­ξία.

Στο Καστε­λό­ριζο, όπου οι απο­στά­σεις από την υπό­λοιπη Ελλάδα είναι μεγάλες, αλλά οι ανθρώ­πι­νες σχέσεις παρα­μέ­νουν κοντι­νές, ο Νικόλας και η Κυριακή μεγα­λώ­νουν οκτώ παιδιά και μαζί τους οκτώ δια­φο­ρε­τικά όνειρα. Κανείς δεν γνω­ρί­ζει ποια πορεία θα ακο­λου­θή­σει το καθένα. Αν θα μείνουν στο νησί, αν θα φύγουν για σπουδές ή αν κάποτε θα επι­στρέ­ψουν για να δημιουρ­γή­σουν τις δικές τους οικο­γέ­νειες.

Εκείνο που γνω­ρί­ζουν οι γονείς τους είναι ότι σήμερα, παρά τις αντι­ξο­ό­τη­τες, έχουν επι­λέ­ξει να χτίσουν τη ζωή τους εκεί. Και ίσως αυτή να είναι η πιο δυνατή εικόνα από το ακρι­τικό Καστε­λό­ριζο. Όχι μόνο η ελλη­νική σημαία που κυμα­τί­ζει στην άκρη της χώρας, ούτε τα πολύ­χρωμα σπίτια που αντι­κρί­ζουν τη θάλασσα, αλλά οκτώ παιδιά που μεγα­λώ­νουν σε αυτόν τον τόπο.

Οκτώ παιδιά που, με την παρου­σία τους και μόνο, θυμί­ζουν ότι το μέλλον των μικρών νησιών εξαρ­τά­ται πρώτα απ’ όλα από τους ανθρώ­πους που επι­λέ­γουν να ζουν σε αυτά.

Πηγή: iefimerida.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.