«Υπάρχει και αυτή η Ρόδος»: Η άλλη όψη του νομίσματος στην υπόθεση «Χωριάτικο»

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευ­ταίες ημέρες για τη Ρόδο, την υπόθεση «Χωριά­τικο» και τους εισα­γό­με­νους επεν­δυ­τές. Και δικαίως. Όμως μέσα σε όλη αυτή τη θύελλα της υπο­βάθ­μι­σης του νησιού μας , αξίζει να στα­θούμε σε μια άλλη Ρόδο. Μια Ρόδο που δεν βρί­σκε­ται στα πρω­το­σέ­λιδα, αλλά στέ­κε­ται όρθια εκεί που πάντα στε­κό­ταν: στις αξίες της.

Γιατί υπάρ­χουν άνθρω­ποι που ήρθαν από αλλού και έγιναν Ροδίτες — όχι στα χαρτιά, αλλά στην ψυχή. Άνθρω­ποι που συνερ­γά­στη­καν, δού­λε­ψαν, μόχθη­σαν δίπλα στους Ροδίτες και αγά­πη­σαν αυτόν τον τόπο σαν δικό τους. Και υπάρ­χουν και εκείνοι που δυστυ­χώς έφυγαν νωρίς, αφή­νο­ντας πίσω τους μια παρα­κα­τα­θήκη που δεν σβήνει.

Θα ανα­φερθώ μόνο σε αυτούς που συνερ­γά­στηκα και γνωρίζω  γιατί σίγουρα υπάρ­χουν και άλλοι που προ­τρέπω όσοι γνω­ρί­ζουν την ιστορία τους  να τους ανα­φέ­ρουν.

Θυμάμαι με λύπη  τον Μιχάλη Ταχλια­μπούρη του  Colorado —που έφυγε πρόωρα αφή­νο­ντας ένα κενό που ακόμα πονάει. Τον Στάθη Τρια­ντα­φύλ­λου στον Ηριδανό και στη Μέθεξη που οποτε μου έρχεται στην σκέψη μου μαυ­ρί­ζει η ψυχή μου από το γαμώτο του χαμού   που έβαλε το λιθα­ράκι του με όραμα και μεράκι, και έφυγε πριν προ­λά­βει να δει όλα όσα ονει­ρεύ­τηκε όπως και ο Θανάσης Ανα­πο­λι­τά­νος .

Και μετά υπάρ­χουν εκείνοι που συνε­χί­ζουν. Με αξιο­πρέ­πεια, με συνέ­πεια, με σεβασμό στην κλη­ρο­νο­μιά που τους εμπι­στεύ­τη­καν. Ο Μανώλης Λαου­δί­κος και ο Γιώργος Τσιάμης στο Colorado , που κρατούν ζωντανή την παρα­κα­τα­θήκη του Ταχλια­μπούρη — όχι ως τυπικοί συνε­χι­στές, αλλά ως άνθρω­ποι που τιμούν καθη­με­ρινά το όνομα και το έργο του.

Η οικο­γέ­νεια Μαυρίου στον Αρχάγ­γελο, με την Παλιά Οδό — μια οικο­γέ­νεια που απέ­δειξε ότι η παρά­δοση και η ποιό­τητα δεν είναι δια­πραγ­μα­τεύ­σι­μες αξίες. Ο Γιάννης Κλούβας o αιώνιος μαχητής για την Ρόδο και εκείνος ο Ροδίτης από τη Λάρισα, ο Βασίλης Μακρής του Κούκου — που κουβαλά τη Ρόδο μέσα του όπου κι αν βρεθεί, και τη μετα­φέ­ρει με περη­φά­νια και σεβασμό.

Αυτοί οι άνθρω­ποι — και σίγουρα υπάρ­χουν κι άλλοι — απο­τε­λούν την από­δειξη ότι η Ρόδος δεν είναι μόνο ένας τόπος. Είναι ένα σύστημα αξιών. Είναι η φιλο­ξε­νία, η σκληρή δουλειά, η αξιο­πρέ­πεια, ο σεβα­σμός στον πελάτη και στον συνερ­γάτη. Είναι η συνέ­χεια μιας παρά­δο­σης που δεν αγο­ρά­ζε­ται και δεν που­λιέ­ται.

Μέσα σε ένα περι­βάλ­λον αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού, μέσα σε δυσκο­λίες που πολλοί θα εγκα­τέ­λει­παν, αυτοί οι άνθρω­ποι επι­μέ­νουν. Επι­μέ­νουν γιατί πιστεύ­ουν σε κάτι μεγα­λύ­τερο από το κέρδος. Πιστεύ­ουν στη Ρόδο στο νόμιμο κέρδος ,στην φιλο­ξε­νία.

Και επειδή η ιστορία αυτού του τόπου γρά­φτηκε από ανθρώ­πους που πάτησαν σε αξίες — όχι σε ευκαι­ρίες — είμαι βέβαιος ότι στο τέλος θα δικαιω­θούν.

Υπάρχει και αυτή η Ρόδος. Και αξίζει να τη θυμό­μα­στε, να τη στη­ρί­ζουμε και να την μνη­μο­νεύ­ουμε .