Γιάννης Χατζής: «Επικίνδυνη υπεραπλούστευση ότι τους τουριστικούς φόρους τους πληρώνουν οι ξένοι»

Την αντί­φα­ση μιας οι­κο­νο­μί­ας που στη­ρί­ζε­ται σε με­γά­λο βαθμό στον του­ρι­σμό, αλλά επι­λέ­γει να επι­βα­ρύ­νει διαρ­κώς έναν από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους εξα­γω­γι­κούς της κλά­δους, ανα­δει­κνύ­ει ο πρό­ε­δρος της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Ξε­νο­δό­χων (ΠΟΞ), Γιάν­νης Χα­τζής, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στον Οι­κο­νο­μι­κό Τα­χυ­δρό­μο (ot.gr). Με αιχ­μη­ρές ανα­φο­ρές στη φο­ρο­λο­γι­κή πο­λι­τι­κή, προει­δο­ποι­ή­σεις για το μέλ­λον των μι­κρών οι­κο­γε­νεια­κών ξε­νο­δο­χεί­ων και σα­φείς θέ­σεις για τη βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση και τη στε­γα­στι­κή κρίση, ο επα­νε­κλε­γείς με συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία πρό­ε­δρος της ΠΟΞ θέτει το πλαί­σιο των διεκ­δι­κή­σε­ων του ξε­νο­δο­χεια­κού κλά­δου για την επό­με­νη τριε­τία.

Ο πρό­ε­δρος της ΠΟΞ το­πο­θε­τεί­ται και στη συ­ζή­τη­ση για το πα­ρα­γω­γι­κό μο­ντέ­λο της χώρας, απορ­ρί­πτο­ντας ως λαν­θα­σμέ­νο το δί­λημ­μα «του­ρι­σμός ή βιο­μη­χα­νία».

«Το γε­γο­νός ότι ο του­ρι­σμός κα­τα­γρά­φει υψη­λές αφί­ξεις και ει­σπρά­ξεις δεν ση­μαί­νει ότι μπο­ρού­με να επι­βα­ρύ­νου­με διαρ­κώς την πα­ρα­γω­γι­κή του βάση», το­νί­ζει, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας «επι­κίν­δυ­νη υπε­ρα­πλού­στευ­ση» την άποψη ότι τους φό­ρους στον του­ρι­σμό τους πλη­ρώ­νουν οι ξένοι επι­σκέ­πτες. Ο κ. Χα­τζής ζητά μεί­ω­ση του ΦΠΑ δια­μο­νής στο 6,5% και επα­νε­ξέ­τα­ση του τέ­λους αν­θε­κτι­κό­τη­τας, επι­μέ­νο­ντας ότι τα έσοδα από το συ­γκε­κρι­μέ­νο τέλος πρέ­πει να επι­στρέ­φουν στους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς με συ­γκε­κρι­μέ­να έργα υπο­δο­μών και δια­φα­νείς δια­δι­κα­σί­ες.

Ιδιαί­τε­ρα αυ­στη­ρός εμ­φα­νί­ζε­ται απέ­να­ντι στη συ­στη­μα­τι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση ακι­νή­των μέσω βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης, ζη­τώ­ντας να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα από το πρώτο ακί­νη­το, με φο­ρο­λο­γι­κή ισο­τι­μία, συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­δια­γρα­φές και ου­σια­στι­κούς ελέγ­χους.

Την ίδια στιγ­μή, κρού­ει τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου για τα μικρά και οι­κο­γε­νεια­κά ξε­νο­δο­χεία, τα οποία κιν­δυ­νεύ­ουν να εγκλω­βι­στούν σε έναν φαύλο κύκλο υπο­ε­πέν­δυ­σης, καθώς το αυ­ξα­νό­με­νο λει­τουρ­γι­κό κό­στος πε­ριο­ρί­ζει τη δυ­να­τό­τη­τα εκ­συγ­χρο­νι­σμού τους.

Ο πρό­ε­δρος της ΠΟΞ το­πο­θε­τεί­ται και στη συ­ζή­τη­ση για το πα­ρα­γω­γι­κό μο­ντέ­λο της χώρας, απορ­ρί­πτο­ντας ως λαν­θα­σμέ­νο το δί­λημ­μα «του­ρι­σμός ή βιο­μη­χα­νία». Με κε­ντρι­κό μή­νυ­μα ότι η επι­τυ­χία του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού δεν πρέ­πει να με­τριέ­ται μόνο σε αφί­ξεις και δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις, αλλά κυ­ρί­ως στο οι­κο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό του απο­τύ­πω­μα, ο Γιάν­νης Χα­τζής πε­ρι­γρά­φει τις προ­τε­ραιό­τη­τες της νέας θη­τεί­ας του στην ΠΟΞ, επι­διώ­κο­ντας έναν κλάδο πιο αντα­γω­νι­στι­κό, με βιώ­σι­μες επι­χει­ρή­σεις και με­γα­λύ­τε­ρη προ­στι­θέ­με­νη αξία για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία.

-Τι ση­μαί­νει η επα­νε­κλο­γή σας και ποιες είναι οι τρεις προ­τε­ραιό­τη­τες;

– Η εμπι­στο­σύ­νη των συ­να­δέλ­φων απο­τε­λεί τιμή, αλλά κυ­ρί­ως ευ­θύ­νη. Το μή­νυ­μα της κάλ­πης ήταν ξε­κά­θα­ρο. Ο κλά­δος επι­θυ­μεί ανα­νέ­ω­ση προ­σώ­πων, δια­φο­ρε­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις και νέες τα­κτι­κές διεκ­δί­κη­σης. Η ανα­νέ­ω­ση, όμως, δεν αφορά μόνο τα πρό­σω­πα, αλλά και τη νο­ο­τρο­πία, τον τρόπο λει­τουρ­γί­ας και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της εκ­προ­σώ­πη­σής μας.

Η ανα­νέ­ω­ση δεν αναι­ρεί τη συ­νέ­χεια. Η ΠΟΞ τα προη­γού­με­να χρό­νια έδωσε ση­μα­ντι­κές μάχες για τον κλάδο και πέ­τυ­χε ου­σια­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις μέσα σε ένα ιδιαί­τε­ρα απαι­τη­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω θερμά όλα τα μέλη του απερ­χό­με­νου Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, καθώς και τους συ­να­δέλ­φους που συμ­με­τεί­χαν στην εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία αλλά δεν εξε­λέ­γη­σαν. Η προ­σφο­ρά τους, η εμπει­ρία τους και η συμ­βο­λή τους στη δια­μόρ­φω­ση των θέ­σε­ων και των διεκ­δι­κή­σε­ων της Ομο­σπον­δί­ας υπήρ­ξαν πο­λύ­τι­μες και απο­τε­λούν ση­μα­ντι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη για την επό­με­νη ημέρα.Ιδιαί­τε­ρα θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω τον Μα­νώ­λη Γιαν­νού­λη, ο οποί­ος, έπει­τα από πολλά χρό­νια προ­σφο­ράς, επέ­λε­ξε ο ίδιος να απο­χω­ρή­σει από τη διοί­κη­ση της ΠΟΞ. Η αξιο­πρέ­πειά του, η εμπει­ρία του και η στα­θε­ρή προ­σή­λω­σή του στην ενό­τη­τα του κλά­δου υπήρ­ξαν ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κές κατά την προη­γού­με­νη τριε­τία. Η προ­σφο­ρά του αφή­νει ισχυ­ρό απο­τύ­πω­μα στην Ομο­σπον­δία και απο­τε­λεί ση­μείο ανα­φο­ράς για όλους μας.

Η δύ­να­μη της ΠΟΞ βρί­σκε­ται δια­χρο­νι­κά στη συλ­λο­γι­κό­τη­τα, στη σύν­θε­ση από­ψε­ων και στην ενό­τη­τα του ξε­νο­δο­χεια­κού κό­σμου. Με αυτό το πνεύ­μα θέ­λου­με να προ­χω­ρή­σου­με και τα επό­με­να χρό­νια, αξιο­ποιώ­ντας την εμπει­ρία όσων προη­γή­θη­καν και τη δυ­να­μι­κή των νέων στε­λε­χών που ανα­λαμ­βά­νουν ευ­θύ­νες.

Θα ξε­χώ­ρι­ζα τρεις προ­τε­ραιό­τη­τες.

Πρώ­τον, τη δια­μόρ­φω­ση ενός αντα­γω­νι­στι­κού και προ­βλέ­ψι­μου πλαι­σί­ου λει­τουρ­γί­ας, με λι­γό­τε­ρα φο­ρο­λο­γι­κά βάρη, απλού­στε­ρες δια­δι­κα­σί­ες και ισό­τι­μους κα­νό­νες για όσους προ­σφέ­ρουν του­ρι­στι­κή δια­μο­νή. Δεύ­τε­ρον, τη δη­μιουρ­γία πραγ­μα­τι­κών προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων εκ­συγ­χρο­νι­σμού για το σύ­νο­λο του ξε­νο­δο­χεια­κού δυ­να­μι­κού της χώρας, με ιδιαί­τε­ρη μέ­ρι­μνα για τις μι­κρές και οι­κο­γε­νεια­κές επι­χει­ρή­σεις. Η ανα­βάθ­μι­ση του ελ­λη­νι­κού του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος δεν μπο­ρεί να αφορά μόνο όσους δια­θέ­τουν ευ­κο­λό­τε­ρη πρό­σβα­ση σε κε­φά­λαια και πό­ρους. Απαι­τεί­ται ένα πλαί­σιο που να εξα­σφα­λί­ζει σε κάθε ξε­νο­δο­χείο πρό­σβα­ση σε χρη­μα­το­δο­τι­κά ερ­γα­λεία, τε­χνο­γνω­σία, ψη­φια­κές λύ­σεις και σύγ­χρο­νες πρα­κτι­κές λει­τουρ­γί­ας, ώστε η πρό­ο­δος του κλά­δου να είναι συ­νο­λι­κή και όχι απο­σπα­σμα­τι­κή.. Τρί­τον, την ου­σια­στι­κή ανα­βάθ­μι­ση των προ­ο­ρι­σμών, με υπο­δο­μές και σχε­δια­σμό που υπη­ρε­τούν ταυ­τό­χρο­να κα­τοί­κους, ερ­γα­ζο­μέ­νους και επι­σκέ­πτες.

Θέ­λου­με μια ΠΟΞ σύγ­χρο­νη, εξω­στρε­φή, με ου­σια­στι­κή θε­σμι­κή πα­ρου­σία και με­τρή­σι­μα απο­τε­λέ­σμα­τα. Στο τέλος της τριε­τί­ας θέλω κάθε ξε­νο­δό­χος να έχει στη διά­θε­σή του πε­ρισ­σό­τε­ρα ερ­γα­λεία, λι­γό­τε­ρη αβε­βαιό­τη­τα και ου­σια­στι­κά κα­λύ­τε­ρες προ­ο­πτι­κές, όχι απλώς πε­ρισ­σό­τε­ρες υπο­χρε­ώ­σεις.

-Μια άποψη που δια­τυ­πώ­νε­ται είναι ότι ο του­ρι­σμός των ρεκόρ δεν έχει ανά­γκη φο­ρο­λο­γι­κών ελα­φρύν­σε­ων. Πώς τη σχο­λιά­ζε­τε;

-Ομο­λο­γώ ότι δυ­σκο­λεύ­ο­μαι να κα­τα­νο­ή­σω πλή­ρως τη λο­γι­κή πίσω από αυτή την άποψη. Μια οι­κο­νο­μία που στη­ρί­ζε­ται σε τόσο με­γά­λο βαθμό στον του­ρι­σμό για την ενί­σχυ­ση του ισο­ζυ­γί­ου τρε­χου­σών συ­ναλ­λα­γών της, επι­λέ­γει να φο­ρο­λο­γεί ένα από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα εξα­γω­γι­κά της προ­ϊ­ό­ντα σε επί­πε­δα που συ­γκα­τα­λέ­γο­νται στα υψη­λό­τε­ρα ιστο­ρι­κά για τη χώρα και στα υψη­λό­τε­ρα στην Ευ­ρώ­πη. Αυτή είναι μια αντί­φα­ση που, κατά τη γνώμη μου, εγκυ­μο­νεί σο­βα­ρούς κιν­δύ­νους.

Το γε­γο­νός ότι ο του­ρι­σμός κα­τα­γρά­φει υψη­λές αφί­ξεις και ει­σπρά­ξεις δεν ση­μαί­νει ότι μπο­ρού­με να επι­βα­ρύ­νου­με διαρ­κώς την πα­ρα­γω­γι­κή του βάση. Αντι­θέ­τως, όταν ένας κλά­δος απο­τε­λεί βα­σι­κό πυ­λώ­να της οι­κο­νο­μί­ας, οφεί­λεις να προ­στα­τεύ­εις την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά του και να δη­μιουρ­γείς τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε να συ­νε­χί­σει να πα­ρά­γει ει­σό­δη­μα, απα­σχό­λη­ση και επεν­δύ­σεις.

Άλ­λω­στε, οι τα­ξι­διω­τι­κές ει­σπρά­ξεις δεν είναι κα­θα­ρά κέρδη των ξε­νο­δο­χεί­ων. Το λει­τουρ­γι­κό κό­στος, η ενέρ­γεια, το μη μι­σθο­λο­γι­κό κό­στος και οι συ­νε­χώς αυ­ξα­νό­με­νες φο­ρο­λο­γι­κές επι­βα­ρύν­σεις πε­ριο­ρί­ζουν ση­μα­ντι­κά τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­θώ­ρια κερ­δο­φο­ρί­ας.

Όσο για το επι­χεί­ρη­μα ότι τους φό­ρους τους πλη­ρώ­νει ο ξένος επι­σκέ­πτης, αυτό είναι μια επι­κίν­δυ­νη υπε­ρα­πλού­στευ­ση. Ο του­ρί­στας συ­γκρί­νει προ­ο­ρι­σμούς και τε­λι­κές τιμές. Όταν η Ελ­λά­δα γί­νε­ται ακρι­βό­τε­ρη, δεν είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να συ­νε­χί­σει να την επι­λέ­γει. Και όταν η αγορά δεν επι­τρέ­πει την αύ­ξη­ση των τιμών, το κό­στος απορ­ρο­φά­ται από την επι­χεί­ρη­ση.

Γι’ αυτό επι­μέ­νου­με στη μεί­ω­ση του ΦΠΑ δια­μο­νής στο 6,5% και στην επα­νε­ξέ­τα­ση του τέ­λους αν­θε­κτι­κό­τη­τας. Δεν ζη­τού­με προ­νο­μια­κή με­τα­χεί­ρι­ση. Ζη­τού­με να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ο του­ρι­σμός ως πα­ρα­γω­γι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στρα­τη­γι­κής ση­μα­σί­ας και όχι ως μια ανε­ξά­ντλη­τη πηγή φο­ρο­λο­γι­κών εσό­δων.

Ει­δι­κά για το τέλος αν­θε­κτι­κό­τη­τας, είναι απα­ραί­τη­το οι πόροι να επι­στρέ­φουν στους προ­ο­ρι­σμούς μέσα από συ­γκε­κρι­μέ­να έργα υπο­δο­μών, με δια­φά­νεια και ου­σια­στι­κό ρόλο της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης. Δια­φο­ρε­τι­κά, δη­μιουρ­γού­με ένα πα­ρά­δο­ξο. Φο­ρο­λο­γού­με την του­ρι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στο όνομα της αν­θε­κτι­κό­τη­τας, χωρίς να δια­σφα­λί­ζου­με ότι οι προ­ο­ρι­σμοί γί­νο­νται πραγ­μα­τι­κά πιο αν­θε­κτι­κοί.

– Ποια είναι η με­γα­λύ­τε­ρη απει­λή για τα μικρά οι­κο­γε­νεια­κά ξε­νο­δο­χεία;

-Ο με­γα­λύ­τε­ρος κίν­δυ­νος είναι ο εγκλω­βι­σμός σε έναν κύκλο υπο­ε­πέν­δυ­σης. Όταν το λει­τουρ­γι­κό κό­στος απορ­ρο­φά τους δια­θέ­σι­μους πό­ρους, η ανα­καί­νι­ση ανα­βάλ­λε­ται. Χωρίς ανα­καί­νι­ση και τε­χνο­λο­γι­κή ανα­βάθ­μι­ση, δυ­σκο­λεύ­ε­ται η βελ­τί­ω­ση του προ­ϊ­ό­ντος και των εσό­δων. Έτσι, μια επι­χεί­ρη­ση μπο­ρεί να έχει πε­λά­τες αλλά να χάνει στα­δια­κά τη δυ­να­τό­τη­τα να στα­θεί στην αγορά.

Χρειά­ζο­νται χρη­μα­το­δο­τι­κά προ­γράμ­μα­τα σχε­δια­σμέ­να για τις πραγ­μα­τι­κές δυ­να­τό­τη­τες αυτών των μο­νά­δων, με πρό­σβα­ση και για ξε­νο­δο­χεία 1, 2 και 3 αστέ­ρων, προ­σι­τή ίδια συμ­με­το­χή, εγ­γυο­δο­τι­κά ερ­γα­λεία, απλές δια­δι­κα­σί­ες και υπο­στή­ρι­ξη στην προ­ε­τοι­μα­σία επεν­δυ­τι­κών σχε­δί­ων. Κρι­τή­ριο πρέ­πει να είναι η βιω­σι­μό­τη­τα της επέν­δυ­σης και η βελ­τί­ω­ση της υπη­ρε­σί­ας, όχι μόνο η κα­τη­γο­ρία αστέ­ρων στην οποία εντάσ­σε­ται ένα του­ρι­στι­κό κα­τά­λυ­μα. Η ποιό­τη­τα δεν ταυ­τί­ζε­ται με την πο­λυ­τέ­λεια. Μια μο­νά­δα δεν πρέ­πει να υπο­χρε­ώ­νε­ται να αλ­λά­ξει κα­τη­γο­ρία για να χρη­μα­το­δο­τή­σει μια ου­σια­στι­κή ανα­βάθ­μι­ση.

Πα­ράλ­λη­λα, χρειά­ζε­ται αντι­με­τώ­πι­ση του ενερ­γεια­κού κό­στους, ιδιαί­τε­ρα για τις επι­χει­ρή­σεις σε απο­μα­κρυ­σμέ­νες και ακρι­τι­κές πε­ριο­χές, όπου οι συν­θή­κες λει­τουρ­γί­ας είναι συχνά δυ­σκο­λό­τε­ρες και τα πε­ρι­θώ­ρια πε­ριο­ρι­σμέ­να. Στο­χευ­μέ­νη στή­ρι­ξη του ενερ­γεια­κού κό­στους και επεν­δύ­σεις εξοι­κο­νό­μη­σης μπο­ρούν να στη­ρί­ξουν τη λει­τουρ­γία εκτός αιχ­μής. Δεν γί­νε­ται να ζη­τού­με επι­μή­κυν­ση της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, όταν το πρό­σθε­το κό­στος κα­θι­στά ζη­μιο­γό­νο το άνοιγ­μα ή τη συ­νέ­χι­ση της λει­τουρ­γί­ας των μο­νά­δων.

Η στή­ρι­ξη αυτών των επι­χει­ρή­σε­ων δεν είναι δια­τή­ρη­ση του πα­ρελ­θό­ντος. Είναι επέν­δυ­ση στην πε­ρι­φε­ρεια­κή οι­κο­νο­μία, στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή και στη δυ­να­τό­τη­τα μιας νέας γε­νιάς να συ­νε­χί­σει την οι­κο­γε­νεια­κή δρα­στη­ριό­τη­τα. Δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι σε πολ­λές πε­ριο­χές της Ελ­λά­δας το μικρό ξε­νο­δο­χείο απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο κομ­μά­τι της το­πι­κής οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ζωής.

– Τι προ­τεί­νε­τε για βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση, ερ­γα­ζο­μέ­νους και στε­γα­στι­κό;

-Η πε­ρί­πτω­ση της βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης απο­τε­λεί χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα των συ­νε­πειών που έχει η κα­θυ­στέ­ρη­ση λήψης απο­φά­σε­ων απέ­να­ντι σε ένα ζή­τη­μα που ήταν ορατό εδώ και χρό­νια. Όταν τα προ­βλή­μα­τα δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται εγκαί­ρως, συσ­σω­ρεύ­ο­νται ανι­σορ­ρο­πί­ες που τε­λι­κά επι­βα­ρύ­νουν τόσο την αγορά όσο και τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες. Σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη, οι κυ­βερ­νή­σεις επί χρό­νια έκλει­ναν το μάτι στη συ­στη­μα­τι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση ακι­νή­των μέσω της βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης, επι­τρέ­πο­ντας την ανά­πτυ­ξη μιας τε­ρά­στιας αγο­ράς χωρίς αντί­στοι­χες υπο­χρε­ώ­σεις με τις υπό­λοι­πες επι­χει­ρή­σεις φι­λο­ξε­νί­ας.

Εμείς εί­χα­με προει­δο­ποι­ή­σει πριν από αρ­κε­τά χρό­νια ότι, χωρίς άμεση και ου­σια­στι­κή ρύθ­μι­ση, αυτή η κα­τά­στα­ση θα γυ­ρί­σει μπού­με­ρανγκ στις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες. Δυ­στυ­χώς, σή­με­ρα βλέ­που­με τις συ­νέ­πειες. Σε πολ­λές ευ­ρω­παϊ­κές πό­λεις κα­τα­γρά­φο­νται έντο­νες κοι­νω­νι­κές αντι­δρά­σεις και δια­δη­λώ­σεις για τη στε­γα­στι­κή κρίση και τις πιέ­σεις που ασκεί η ανε­ξέ­λεγ­κτη του­ρι­στι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση κα­τοι­κιών. Και φο­βά­μαι ότι, χωρίς απο­φα­σι­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, τα πράγ­μα­τα θα χει­ρο­τε­ρέ­ψουν.

Η θέση μας πα­ρα­μέ­νει σαφής. Αντί­στοι­χη οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα ση­μαί­νει αντί­στοι­χες υπο­χρε­ώ­σεις. Η συ­στη­μα­τι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση ακι­νή­των για του­ρι­στι­κή δια­μο­νή πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα από το πρώτο ακί­νη­το, με φο­ρο­λο­γι­κή ισο­τι­μία, συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­δια­γρα­φές και ου­σια­στι­κούς ελέγ­χους. Δεν ζη­τού­με απα­γο­ρεύ­σεις, αλλά κα­νό­νες που προ­στα­τεύ­ουν τον υγιή αντα­γω­νι­σμό και τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες.

Για το προ­σω­πι­κό δεν υπάρ­χει μία μόνο λύση. Οι άν­θρω­ποι είναι το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο κε­φά­λαιο του του­ρι­σμού. Γι’ αυτό χρειά­ζε­ται να συ­νε­χί­σου­με να επεν­δύ­ου­με στην εκ­παί­δευ­ση, στη στέ­γα­ση και στη δη­μιουρ­γία ου­σια­στι­κών προ­ο­πτι­κών επαγ­γελ­μα­τι­κής εξέ­λι­ξης. Η νέα συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση απο­τε­λεί ένα ση­μα­ντι­κό βήμα προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση και μια έμπρα­κτη από­δει­ξη της κοι­νής βού­λη­σης να ενι­σχυ­θεί η ελ­κυ­στι­κό­τη­τα του κλά­δου. Πα­ράλ­λη­λα, απαι­τού­νται πρω­το­βου­λί­ες που θα διευ­κο­λύ­νουν την πρό­σβα­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε προ­σι­τή κα­τοι­κία, ιδιαί­τε­ρα στους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς με αυ­ξη­μέ­νες πιέ­σεις, αλλά και πο­λι­τι­κές που θα ενι­σχύ­σουν την επι­μή­κυν­ση της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου. Με αυτόν τον τρόπο δη­μιουρ­γού­νται προ­ϋ­πο­θέ­σεις για με­γα­λύ­τε­ρη διάρ­κεια απα­σχό­λη­σης, με­γα­λύ­τε­ρη στα­θε­ρό­τη­τα για τους ερ­γα­ζο­μέ­νους και ισχυ­ρό­τε­ρη στή­ρι­ξη των το­πι­κών οι­κο­νο­μιών.

Οι με­τα­κλή­σεις είναι συ­μπλη­ρω­μα­τι­κό ερ­γα­λείο, όχι υπο­κα­τά­στα­το αυτής της προ­σπά­θειας. Η δια­δι­κα­σία έχει βελ­τιω­θεί ση­μα­ντι­κά, αλλά χρειά­ζε­ται με­γα­λύ­τε­ρη συ­νέ­πεια σε όλες τις εμπλε­κό­με­νες υπη­ρε­σί­ες. Χρεια­ζό­μα­στε ενιαί­ες δια­δι­κα­σί­ες, προ­βλέ­ψι­μους χρό­νους και κα­λύ­τε­ρο συ­ντο­νι­σμό προ­ξε­νι­κών αρχών και απο­κε­ντρω­μέ­νων διοι­κή­σε­ων.

Όσο για το στε­γα­στι­κό, είναι ση­μα­ντι­κό να ξε­κα­θα­ρί­σου­με ότι δεν απο­τε­λεί συ­νέ­πεια της του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης γε­νι­κά. Σε αρ­κε­τές πε­ριο­χές η εκτε­τα­μέ­νη ανά­πτυ­ξη της βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης έχει πε­ριο­ρί­σει το δια­θέ­σι­μο από­θε­μα κα­τοι­κιών για μό­νι­μους κα­τοί­κους και ερ­γα­ζο­μέ­νους, εντεί­νο­ντας τις το­πι­κές πιέ­σεις. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι εκεί όπου η βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση ανα­πτύ­χθη­κε ανε­ξέ­λεγ­κτα, συ­νέ­βα­λε κα­θο­ρι­στι­κά στην επι­δεί­νω­ση του προ­βλή­μα­τος. Ταυ­τό­χρο­να, οι πιέ­σεις αυτές ενι­σχύ­ο­νται από τη δια­χρο­νι­κά πε­ριο­ρι­σμέ­νη προ­σφο­ρά κα­τοι­κιών, το υψηλό κό­στος κα­τα­σκευ­ής και την από­στα­ση με­τα­ξύ τιμών ακι­νή­των και ει­σο­δη­μά­των. Χρειά­ζο­νται επο­μέ­νως πε­ρισ­σό­τε­ρες δια­θέ­σι­μες κα­τοι­κί­ες και στο­χευ­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις στα ση­μεία όπου κα­τα­γρά­φο­νται οι με­γα­λύ­τε­ρες πιέ­σεις. Χρειά­ζε­ται επί­σης και ένα ξε­κά­θα­ρο και συ­γκε­κρι­μέ­νο πλαί­σιο για τη βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση.

-Ποια θέση πρέ­πει να έχει ο του­ρι­σμός στο νέο πα­ρα­γω­γι­κό μο­ντέ­λο;

-Το δί­λημ­μα «του­ρι­σμός ή βιο­μη­χα­νία» είναι λαν­θα­σμέ­νο. Η Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρη πα­ρα­γω­γή, πε­ρισ­σό­τε­ρες εξα­γω­γές και υψη­λό­τε­ρη πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα σε πολ­λούς κλά­δους. Δεν θα ενι­σχύ­σει τη βιο­μη­χα­νία απο­δυ­να­μώ­νο­ντας τον του­ρι­σμό, αλλά βελ­τιώ­νο­ντας τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις επέν­δυ­σης και αξιο­ποιώ­ντας τις με­τα­ξύ τους συν­δέ­σεις.

Πράγ­μα­τι, πολ­λές αφί­ξεις δεν συ­νε­πά­γο­νται αυ­το­μά­τως υψηλή ευ­η­με­ρία. Όμως, η συ­νύ­παρ­ξη ισχυ­ρού του­ρι­σμού και χα­μη­λών ει­σο­δη­μά­των σε μια χώρα δεν απο­δει­κνύ­ει ότι ο πρώ­τος προ­κα­λεί τα δεύ­τε­ρα. Το κρί­σι­μο ζή­τη­μα είναι η πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα της οι­κο­νο­μί­ας, η ποιό­τη­τα των θε­σμών, οι δε­ξιό­τη­τες του αν­θρώ­πι­νου δυ­να­μι­κού και η ικα­νό­τη­τά μας να δια­τη­ρού­με με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της αξίας που πα­ρά­γε­ται εντός της χώρας. Εκεί βρί­σκε­ται η ουσία, στη με­γα­λύ­τε­ρη σύν­δε­ση των ξε­νο­δο­χεί­ων με την αγρο­δια­τρο­φή, τη με­τα­ποί­η­ση, την τε­χνο­λο­γία και τον πο­λι­τι­σμό. Πε­ρισ­σό­τε­ρα ελ­λη­νι­κά προ­ϊ­ό­ντα και υπη­ρε­σί­ες στην του­ρι­στι­κή αλυ­σί­δα, με­γα­λύ­τε­ρη διάρ­κεια δρα­στη­ριό­τη­τας και κα­λύ­τε­ρη αξιο­ποί­η­ση αν­θρώ­πων και υπο­δο­μών. Αυτός είναι ο δρό­μος ώστε η του­ρι­στι­κή ζή­τη­ση να με­τα­τρέ­πε­ται σε ευ­ρύ­τε­ρη πα­ρα­γω­γι­κή ανά­πτυ­ξη.

Στο τέλος της τριε­τί­ας, θα ήθελα να έχου­με κάνει ένα ου­σια­στι­κό βήμα προς έναν του­ρι­σμό με ακόμα με­γα­λύ­τε­ρη προ­στι­θέ­με­νη αξία, ισχυ­ρό­τε­ρη πα­ρα­γω­γι­κή δια­σύν­δε­ση με την υπό­λοι­πη οι­κο­νο­μία, βιώ­σι­μες επι­χει­ρή­σεις και πε­ρισ­σό­τε­ρες προ­ο­πτι­κές για τους ερ­γα­ζο­μέ­νους. Έναν του­ρι­σμό που δεν θα με­τριέ­ται σε αφί­ξεις και δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις, αλλά στο απο­τύ­πω­μά του στην οι­κο­νο­μία, στις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες και στην ποιό­τη­τα ζωής.

Για μένα, με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία από το τι είναι σή­με­ρα ο του­ρι­σμός έχει το τι θα μπο­ρού­σε να είναι για τη χώρα.

Πηγή: ot.gr