Άρης: Πένθος για την απώλεια του Παναγιώτη Κοντόγιαννου

Σε βαρύ πέν­θος βύ­θι­σε την πο­δο­σφαι­ρι­κή οι­κο­γέ­νεια του Άρη η θλι­βε­ρή εί­δη­ση για την απώ­λεια του Πα­να­γιώ­τη Κο­ντό­γιαν­νου, σπου­δαί­ου πα­λαί­μα­χου πο­δο­σφαι­ρι­στή του και ενός αν­θρώ­που ιδιαί­τε­ρα αγα­πη­τού στην το­πι­κή κοι­νω­νία του Αρ­χαγ­γέ­λου.

Με ανα­κοί­νω­σή της, η διοί­κη­ση του συλ­λό­γου έσπευ­σε να εκ­φρά­σει την οδύνη της και τα ει­λι­κρι­νή συλ­λυ­πη­τή­ριά της στην οι­κο­γέ­νεια του εκλι­πό­ντος:

“Η οι­κο­γέ­νεια του Άρη μας σή­με­ρα πεν­θεί τον επί σειρά ετών πα­λαί­μα­χο πο­δο­σφαι­ρι­στή μας ΠΑ­ΝΑ­ΓΙΩ­ΤΗ ΚΟ­ΝΤΟ­ΓΙΑΝ­ΝΟ.

Ο Πα­να­γιώ­της απο­τέ­λε­σε βα­σι­κό γρα­νά­ζι σε με­γά­λες ομά­δες του Άρη στο πα­ρελ­θόν και ήταν πάντα δίπλα στην ομάδα μας .

Η διοί­κη­ση και οι πο­δο­σφαι­ρι­στές της ομά­δας εκ­φρά­ζου­με τα θερμά μας συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οι­κο­γέ­νεια και τους οι­κεί­ους του και θα δώ­σου­με σύσ­σω­μοι το παρόν σή­με­ρα στο τε­λευ­ταίο αντίο .

Ας είναι ελα­φρύ το χώμα”.

Ο Στέρ­γος Παρ­δα­λός 

Συ­γκλο­νι­σμέ­νος απο­χαι­ρέ­τη­σε τον Πα­να­γιώ­τη Κο­ντό­γιαν­νο ο επί σειρά ετών προ­πο­νη­τής του Άρη, βε­τε­ρά­νος πο­δο­σφαι­ρι­στής του συλ­λό­γου και πρώην αντι­δή­μαρ­χος Παι­δεί­ας και Αθλη­τι­σμού Στέρ­γος Παρ­δα­λός, μέσω μίας συ­γκι­νη­τι­κής ανάρ­τη­σης σε ιστο­σε­λί­δα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης:

“Αγα­πη­μέ­νε μας Πα­να­γιώ­τη.

Με­γα­λώ­σα­με μαζί κλω­τσώ­ντας μια μπάλα στις αλά­νε­ςτου χω­ριού, γί­να­με άντρες φο­ρώ­ντας τα κι­τρι­νό­μαυ­ρα του Άρη Αρ­χαγ­γέ­λου και συ­νε­χί­σα­με να μοι­ρα­ζό­μα­στε το ίδιο πάθος μέχρι πρό­σφα­τα στην ομάδα των πα­λαι­μά­χων. Ήσουν πάντα ο δικός μας άν­θρω­πος στο γή­πε­δο και στη ζωή. Εσύ που στο παι­χνί­δι ήσουν ανί­κη­τος, εσύ που τόσο δύ­σκο­λα έτρω­γες ντρί­μπλα όταν έπαι­ζες… σή­με­ρα έχα­σες μια και μο­να­δι­κή φορά.

Σαν τον τροχό του Νεύ­τω­να, όλα τα χρώ­μα­τα της ζωής σου —το βαθύ μπλε της θά­λασ­σας που τόσο πολύ αγά­πη­σες, το κί­τρι­νο της ομά­δας μας που τι­μή­σα­με μαζί— από σή­με­ρα ενώ­νο­νται, στρο­βι­λί­ζο­νται και γί­νο­νται ένα κα­θα­ρό, λευκό φως.

Και μέσα σε αυτό το αιώ­νιο φως που σή­με­ρα περ­πα­τάς, εί­μα­στε σί­γου­ροι ότι σι­γο­τρα­γου­δάς… Τι άλλο; Αυτό που έκα­νες πάντα στη δου­λειά, στο ψά­ρε­μα, στις πα­ρέ­ες μας· ένα τρα­γού­δι του Κα­ζαν­τζί­δη.

Σε απο­χαι­ρε­τού­με με απέ­ρα­ντο πόνο. Ανα­παύ­σου εν ει­ρή­νη, φίλε μας”.