Το παραθυράκι που κλείνει μόνο με σφραγίδα

Μια μο­νο­πρό­σω­πη ΙΚΕ με διεύ­θυν­ση σε κά­ποιο γρα­φείο της Αθή­νας ή της Σό­φιας, ένας συμ­βο­λαιο­γρά­φος που κοι­τά­ζει την κα­τα­στα­τι­κή και όχι την πραγ­μα­τι­κή έδρα, και το οι­κό­πε­δο στη Ρόδο, την Κω ή την Πάτμο αλ­λά­ζει χέρια χωρίς να πε­ρά­σει ποτέ από την Επι­τρο­πή της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης. Ο νόμος 1892 του 1990 υπάρ­χει ακρι­βώς για να προ­στα­τεύ­ει τις ακρι­τι­κές πε­ριο­χές από τέ­τοιες αγο­ρα­πω­λη­σί­ες, όμως η εφαρ­μο­γή του σκο­ντά­φτει σε ένα χαρτί. Και όταν οι τιμές που προ­σφέ­ρο­νται είναι υπερ­πολ­λα­πλά­σιες της αντι­κει­με­νι­κής αξίας, το χαρτί βρί­σκει πάντα κά­ποιον να το υπο­γρά­ψει. Το ότι το ίδιο μο­τί­βο κα­τα­γρά­φη­κε ήδη στη Θράκη μέσω βουλ­γα­ρι­κών εται­ρειών δεί­χνει πως δεν πρό­κει­ται για εφευ­ρε­τι­κό­τη­τα λίγων, αλλά για μέ­θο­δο που τα­ξι­δεύ­ει.

Το εν­θαρ­ρυ­ντι­κό είναι ότι το κρά­τος δεν κοι­μά­ται. Η ΕΥΠ και η Αρχή για το ξέ­πλυ­μα χρή­μα­τος πα­ρα­κο­λου­θούν εδώ και καιρό 20 με 30 επεν­δυ­τές ει­δι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος, η Επι­τρο­πή με στε­λέ­χη Άμυ­νας και Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη συ­νε­δριά­ζει κάθε μήνα, και η άρ­νη­ση να δο­θούν αριθ­μοί για λό­γους εθνι­κής ασφά­λειας δεί­χνει ότι το ζή­τη­μα αντι­με­τω­πί­ζε­ται με τη σο­βα­ρό­τη­τα που του αρ­μό­ζει. Αν επι­βε­βαιω­θεί ότι και οι γάμοι σε Ρόδο και Χίο λει­τουρ­γούν ως δεύ­τε­ρο όχημα, τότε η απά­ντη­ση δεν μπο­ρεί να είναι μόνο η επι­τή­ρη­ση αλλά και μια νο­μο­θε­τι­κή διόρ­θω­ση που θα βάζει την πραγ­μα­τι­κή έδρα στο κέ­ντρο του ελέγ­χου.

Το Αι­γαίο δεν που­λιέ­ται με ΑΦΜ Αθη­νών και διεύ­θυν­ση Άγκυ­ρας.