Από την Κάλυμνο στο Ντάργουιν : Η συγκλονιστική διαδρομή δύο αδελφών που δημιούργησαν μια επιχειρηματική αυτοκρατορία

Μια ιστορία με αφε­τη­ρία την Κάλυμνο, δια­δρομή στην άλλη άκρη του κόσμου και κατά­ληξη σε μια επι­χει­ρη­μα­τική επι­τυ­χία δεκάδων εκα­τομ­μυ­ρίων δολα­ρίων ανα­δει­κνύει το πρό­σφατο δημο­σί­ευμα της Greek City Times, της δημο­σιο­γρά­φου και αρχι­συ­ντά­κτριας Natalie Martin, με τίτλο “How Two Greek Brothers From Kalymnos Built a $50m Darwin Construction Empire”.

Πρό­κει­ται για την ιστορία των αδελφών Μιχάλη «Mick» και Θεό­δω­ρου (Theo) Χαλκίτη, δύο Καλύ­μνιων μετα­να­στών που έφυγαν από το νησί της κατα­γω­γής τους τη δεκα­ε­τία του 1950 και, μέσα από τις δυσκο­λίες και τις ευκαι­ρίες της μετα­πο­λε­μι­κής Αυστρα­λίας, κατά­φε­ραν να δημιουρ­γή­σουν στο Ντάρ­γουιν μια από τις σημα­ντι­κές ιδιω­τι­κές κατα­σκευα­στι­κές και εμπο­ρι­κές επι­χει­ρή­σεις της Βόρειας Επι­κρά­τειας.

Η πορεία τους είναι πολύ περισ­σό­τερη από μια ιστορία επι­χει­ρη­μα­τι­κής επι­τυ­χίας. Είναι μια ιστορία μετα­νά­στευ­σης, σκληρής εργα­σίας, οικο­γε­νεια­κής συνέ­χειας, ελλη­νι­κής ταυ­τό­τη­τας και βαθιάς σύν­δε­σης με την Κάλυμνο. Είναι, ταυ­τό­χρονα, ένα χαρα­κτη­ρι­στικό κεφά­λαιο της ιστο­ρίας της καλυ­μνια­κής δια­σπο­ράς, η οποία από τα μέσα του 20ού αιώνα δημιούρ­γησε ισχυρές κοι­νό­τη­τες σε διάφορα σημεία του κόσμου.

Όταν ο Μιχάλης Χαλ­κί­της έφτασε στην Αυστρα­λία, το Ντάρ­γουιν ήταν μια μικρή και απο­μο­νω­μένη πόλη στον μακρινό αυστρα­λιανό βορρά. Η ζωή εκεί απείχε όσο λίγες άλλες από την Κάλυμνο που είχε αφήσει πίσω του. Μαζί με τον αδελφό του Θεόδωρο, όμως, οι δύο Καλύ­μνιοι θα επι­χει­ρού­σαν κάτι που τότε έμοιαζε σχεδόν αδια­νό­ητο: να ξεκι­νή­σουν από το μηδέν και να οικο­δο­μή­σουν μια επι­χει­ρη­μα­τική παρου­σία που θα άντεχε στον χρόνο και θα περ­νούσε από γενιά σε γενιά.

Η δια­δρομή ξεκί­νησε το 1960, με ελά­χι­στα μέσα — έναν κομπρε­σέρ και ένα κομπρεσέρ-σφυρί (jackhammer) — και με τις πρώτες κατα­σκευα­στι­κές εργα­σίες που ανέ­λα­βαν τα δύο αδέλφια. Περισ­σό­τε­ρες από έξι δεκα­ε­τίες αργό­τερα, η μικρή εκείνη επι­χεί­ρηση έχει εξε­λι­χθεί στον HB Group, έναν όμιλο με δρα­στη­ριό­τη­τες στις κατα­σκευές, τα αδρανή υλικά, τα λατο­μεία, το σκυ­ρό­δεμα, τις μετα­φο­ρές και την ακίνητη περιου­σία, με ετήσιο κύκλο εργα­σιών που, σύμφωνα με το δημο­σί­ευμα, αγγίζει περίπου τα 50 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια και με περισ­σό­τε­ρους από 140 εργα­ζο­μέ­νους.

Σήμερα, το δημιούρ­γημα των δύο αδελφών βρί­σκε­ται στα χέρια της επό­με­νης γενιάς. Οι γιοι του Μιχάλη, Γιάννης(John) και Νικήτας (Nick) Χαλ­κί­της (Halkitis), έχουν ανα­λά­βει τη διοί­κηση της οικο­γε­νεια­κής επι­χεί­ρη­σης, συνε­χί­ζο­ντας μια δια­δρομή που άρχισε με δύο μετα­νά­στες από ένα μικρό νησί των Δωδε­κα­νή­σων και εξε­λί­χθηκε παράλ­ληλα με την ανά­πτυξη του ίδιου του Ντάρ­γουιν.

Η Κάλυ­μνος της μετα­νά­στευ­σης

Πίσω από αυτή την επι­τυ­χία βρί­σκε­ται η ιδιαί­τερη ιστορία της Καλύ­μνου. Το νησί, γνωστό επί αιώνες για τη ναυτική του παρά­δοση και κυρίως για τη σπογ­γα­λιεία, απο­τέ­λεσε στις μετα­πο­λε­μι­κές δεκα­ε­τίες αφε­τη­ρία για πολλούς κατοί­κους του που ανα­ζή­τη­σαν μια καλύ­τερη ζωή σε μακρι­νούς προ­ο­ρι­σμούς.

Η Αυστρα­λία υπήρξε ένας από αυτούς.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στο δημο­σί­ευμα, ο Θεό­δω­ρος Χαλ­κί­της έφτασε πρώτος στην Αυστρα­λία, στο πλαίσιο της προ­σπά­θειας να αξιο­ποι­η­θεί η εμπει­ρία των Καλύ­μνιων δυτών στη βιο­μη­χα­νία μαρ­γα­ρι­τα­ριών και στην αλιεία κοχυ­λιών στον αυστρα­λιανό βορρά. Λίγο αργό­τερα ακο­λού­θησε ο Μιχάλης, ο οποίος, όπως συνέβη με πολλούς Έλληνες μετα­νά­στες της εποχής, χρειά­στηκε να εργα­στεί σε δύσκο­λες και συχνά απο­μο­νω­μέ­νες συν­θή­κες, ανα­λαμ­βά­νο­ντας ακόμη και χει­ρω­να­κτική εργασία σε απο­μα­κρυ­σμένο σταθμό βοοει­δών.

Το εγχεί­ρημα της μετα­φο­ράς Καλύ­μνιων δυτών στην Αυστρα­λία δεν είχε τη διάρ­κεια που αρχικά ανα­με­νό­ταν. Η προ­σπά­θεια, ωστόσο, άφησε κάτι πολύ σημα­ντι­κό­τερο: την απαρχή μιας καλυ­μνια­κής παρου­σίας που θα ρίζωνε βαθιά στο Ντάρ­γουιν.

Με την πάροδο των χρόνων, ολοένα και περισ­σό­τε­ροι Καλύ­μνιοι εγκα­τα­στά­θη­καν στην περιοχή, εργά­στη­καν, δημιούρ­γη­σαν οικο­γέ­νειες και συνέ­βα­λαν στην ανά­πτυξη της τοπικής κοι­νω­νίας. Έτσι, το Ντάρ­γουιν απέ­κτησε μια από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες καλυ­μνια­κές κοι­νό­τη­τες εκτός Ελλάδας — μια κοι­νό­τητα που, όπως έχει ανα­φέ­ρει το ABC News, θεω­ρεί­ται σήμερα η μεγα­λύ­τερη καλυ­μνιακή παροι­κία στον κόσμο εκτός Καλύ­μνου.

Και μέσα σε αυτή την κοι­νό­τητα γεν­νή­θηκε και ανα­πτύ­χθηκε η επι­χει­ρη­μα­τική ιστορία της οικο­γέ­νειας Χαλκίτη.

Από ένα κομπρε­σέρ σε έναν όμιλο εκα­τομ­μυ­ρίων

Η εξέλιξη του HB Group αντι­κα­το­πτρί­ζει σε μεγάλο βαθμό και την ανά­πτυξη του ίδιου του Ντάρ­γουιν.

Οι αδελφοί Χαλκίτη ξεκί­νη­σαν ανα­λαμ­βά­νο­ντας έργα πολι­τι­κού μηχα­νι­κού και υπο­δο­μών, όπως χωμα­τουρ­γι­κές εργα­σίες, απο­στραγ­γί­σεις, κρα­σπε­δώ­σεις, γέφυρες και άλλα έργα που απαι­τούσε μια περιοχή η οποία στα­διακά ανα­πτυσ­σό­ταν και εκσυγ­χρο­νι­ζό­ταν.

Στη συνέ­χεια, η οικο­γέ­νεια δεν περιο­ρί­στηκε στην κατα­σκευή των έργων. Επε­κτά­θηκε και στους ίδιους τους πόρους που απαι­τού­νταν για την υλο­ποί­ησή τους. Το HB Concrete εισήλθε στην αγορά το 1992, ενώ έναν χρόνο αργό­τερα ακο­λού­θησε η από­κτηση λατο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας.

Έτσι, ο όμιλος απέ­κτησε έναν ολοένα μεγα­λύ­τερο έλεγχο της αλυ­σί­δας παρα­γω­γής και προ­μή­θειας υλικών — από το λατο­μείο και τα αδρανή υλικά μέχρι το σκυ­ρό­δεμα, τις μετα­φο­ρές και την κατα­σκευή.

Πρό­κει­ται για μια επι­χει­ρη­μα­τική εξέλιξη που ξεπερνά τα όρια μιας οικο­γε­νεια­κής εται­ρείας. Είναι το απο­τέ­λε­σμα μιας στα­δια­κής δια­δι­κα­σίας κατά την οποία η οικο­γέ­νεια Χαλκίτη επέν­δυσε στην τεχνο­γνω­σία, στις υπο­δο­μές και κυρίως στη μακρο­πρό­θε­σμη συνέ­χεια της επι­χεί­ρη­σης.

Μια οικο­γέ­νεια μέσα στην ιστορία του Ντάρ­γουιν

Ιδιαί­τερη θέση στην ιστορία της οικο­γέ­νειας κατέχει και ένα από τα πιο δρα­μα­τικά γεγο­νότα που σημά­δε­ψαν το Ντάρ­γουιν: ο Κυκλώ­νας Tracy, ο οποίος χτύπησε την πόλη την παρα­μονή των Χρι­στου­γέν­νων του 1974.

Η κατα­στροφή ήταν τερά­στια. Περίπου το 70% των κτιρίων του Ντάρ­γουιν κατα­στρά­φηκε, ενώ περίπου το 80% των κατοι­κιών υπέ­στη­σαν σοβαρές ζημιές. Η πόλη χρειά­στηκε ουσια­στικά να ανοι­κο­δο­μη­θεί.

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, η κατα­σκευα­στική δρα­στη­ριό­τητα απέ­κτησε καθο­ρι­στική σημασία. Η HB συγκα­τα­λέ­χθηκε μεταξύ των τοπικών εργο­λά­βων που συμ­με­τεί­χαν στην ευρύ­τερη προ­σπά­θεια ανοι­κο­δό­μη­σης και ανά­πτυ­ξης της πόλης που ακο­λού­θησε.

Τα επόμενα χρόνια, η εται­ρεία συμ­με­τείχε σε έργα στις βόρειες συνοι­κίες του Ντάρ­γουιν, σε οδικά έργα και σε σημα­ντι­κές υπο­δο­μές, ακόμη και σε έργα που συν­δέ­θη­καν με την ανά­πτυξη του οδικού δικτύου μέσα από το Kakadu National Park.

Σήμερα οι δρα­στη­ριό­τη­τες του ομίλου εκτεί­νο­νται σε ένα ευρύ φάσμα έργων, από νοσο­κο­μεία και εμπο­ρι­κές ανα­πτύ­ξεις μέχρι δρόμους και έργα που συν­δέ­ο­νται με τις αμυ­ντι­κές υπο­δο­μές της Αυστρα­λίας.

Η δεύτερη γενιά και η αξία της δου­λειάς

Η ιστορία, ωστόσο, δεν σταματά στον Μιχάλη και τον Θεόδωρο.

Ο γιος του Μιχάλη, Νικήτας Χαλ­κί­της εντά­χθηκε στην οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση το 1986, σε ηλικία 25 ετών. Και το ενδια­φέ­ρον στοι­χείο είναι ότι δεν ξεκί­νησε από κάποιο διοι­κη­τικό γραφείο. Ξεκί­νησε από τη βάση.

Εργά­στηκε δίπλα σε τοπο­γράφο, στη συνέ­χεια οδήγησε φορτηγό μετα­φο­ράς νερού και μέσα σε λίγα χρόνια άρχισε να ανα­λαμ­βά­νει εργο­τά­ξια. Ο μεγα­λύ­τε­ρος αδελφός του, Γιάννης , είχε ήδη εντα­χθεί στην επι­χεί­ρηση από το 1978.

Αυτή η δια­δρομή απο­τυ­πώ­νει μια αντί­ληψη που χαρα­κτη­ρί­ζει πολλές ελλη­νι­κές οικο­γέ­νειες μετα­να­στών: η οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση δεν θεω­ρεί­ται απλώς κλη­ρο­νο­μιά, αλλά ευθύνη που πρέπει να κερ­δη­θεί μέσα από την εργασία.

Για τη δεύτερη γενιά, υπήρχε επίσης μια ιδιό­τυπη ισορ­ρο­πία ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία, η Αυστρα­λία, η χώρα όπου μεγά­λω­σαν και δρα­στη­ριο­ποι­ή­θη­καν επαγ­γελ­μα­τικά. Από την άλλη, η Ελλάδα και ειδι­κό­τερα η Κάλυ­μνος, η πατρίδα των γονιών τους.

Ο Νικήτας μεγά­λωσε με την ελλη­νική γλώσσα στο σπίτι, χωρίς όμως να φοι­τή­σει σε ελλη­νικό σχολείο. Όπως ανα­φέ­ρε­ται στο δημο­σί­ευμα της The Australian, η γλωσ­σική του σχέση με τα ελλη­νικά παρέ­μεινε περισ­σό­τερο συν­δε­δε­μένη με την οικο­γέ­νεια και την καθη­με­ρινή ζωή, παρά με το λεξι­λό­γιο της πολι­τι­κής, της επι­στή­μης ή των μαθη­μα­τι­κών.

Ίσως όμως ακριβώς αυτή η διπλή ταυ­τό­τητα να απο­τε­λεί ένα από τα πιο ενδια­φέ­ρο­ντα στοι­χεία της ιστο­ρίας τους: μια οικο­γέ­νεια βαθιά ριζω­μένη στην Αυστρα­λία, χωρίς να έχει απο­κο­πεί από την Κάλυμνο.

Η Κάλυ­μνος δεν έμεινε ποτέ πίσω

Παρά την τερά­στια από­σταση, ο Μιχάλης Χαλ­κί­της δεν ξέχασε ποτέ τον τόπο από τον οποίο ξεκί­νησε.

Αργό­τερα στη ζωή του επέ­στρεψε επεν­δυ­τικά στην Κάλυμνο, αγο­ρά­ζο­ντας και ανα­και­νί­ζο­ντας μια σειρά από κατα­στή­ματα στο νησί. Μετά τον θάνατό του, το 2019, οι ιδιο­κτη­σίες πέρασαν στους γιους του, Γιάννη και Νικήτα , οι οποίοι συνέ­χι­σαν την προ­σπά­θεια απο­κα­τά­στα­σής τους.

Η σημασία αυτών των ακι­νή­των, ωστόσο, δεν βρί­σκε­ται μόνο στην οικο­νο­μική τους αξία. Απο­τε­λούν έναν υλικό δεσμό ανάμεσα σε δύο κόσμους: την Κάλυμνο από όπου ξεκί­νησε η οικο­γέ­νεια και το Ντάρ­γουιν όπου οικο­δο­μή­θηκε η επι­χει­ρη­μα­τική της πορεία.

Η σχέση του Μιχάλη με την καλυ­μνιακή κοι­νό­τητα της Αυστρα­λίας ήταν επίσης ιδιαί­τερα έντονη. Διε­τέ­λεσε πρό­ε­δρος της Kalymnian Brotherhood of Darwin από το 1980 έως το 1988, ενώ το 2018 τιμή­θηκε με το Medal of the Order of Australia (OAM) για την προ­σφορά του στον κατα­σκευα­στικό κλάδο και στην τοπική κοι­νω­νία.

Η μεγάλη πρό­κληση: η συνέ­χεια της οικο­γε­νεια­κής παρά­δο­σης

Ίσως το πιο ουσια­στικό κεφά­λαιο της ιστο­ρίας είναι, τελικά, αυτό που αφορά το μέλλον.

Ο Μιχάλης Χαλ­κί­της είχε αντι­λη­φθεί από νωρίς ότι η επι­τυ­χία μιας οικο­γε­νεια­κής επι­χεί­ρη­σης δεν εξαρ­τά­ται μόνο από το πώς δημιουρ­γεί­ται, αλλά και από το πώς μετα­βι­βά­ζε­ται στην επόμενη γενιά.

Για τον λόγο αυτό είχε οργα­νώ­σει στα­διακά τη μετα­βί­βαση περιου­σια­κών στοι­χείων στα παιδιά του και είχε δημιουρ­γή­σει ένα πλαίσιο δια­δο­χής που επέ­τρεψε στην HB να συνε­χί­σει τη λει­τουρ­γία της χωρίς ανα­στά­τωση μετά τον θάνατό του.

Σήμερα, ο Γιάννης και ο Νικήτας βρί­σκο­νται πλέον στη θέση που κάποτε βρι­σκό­ταν ο πατέρας τους. Και το ερώτημα της δια­δο­χής αφορά πλέον την τρίτη γενιά.

Τα παιδιά του Νικήτα— Michael, Anthony και Georgia — εργά­ζο­νται ήδη στην επι­χεί­ρηση, ενώ ένα από τα πέντε παιδιά του Γιάννη έχει επίσης εντα­χθεί σε αυτήν.

Έτσι, αυτό που ξεκί­νησε τη δεκα­ε­τία του 1960 ως ένα μικρό κατα­σκευα­στικό εγχεί­ρημα δύο Καλύ­μνιων μετα­να­στών έχει πλέον εξε­λι­χθεί σε μια οικο­γε­νειακή επι­χει­ρη­μα­τική ιστορία που διανύει την τρίτη γενιά.

«Αν δεν τους πας εκεί, η σύνδεση μπορεί να χαθεί»

Ίσως η πιο συγκι­νη­τική διά­σταση της ιστο­ρίας να βρί­σκε­ται τελικά όχι στους αριθ­μούς των 50 εκα­τομ­μυ­ρίων δολα­ρίων, στα έργα, στα λατο­μεία ή στις κατα­σκευές, αλλά στην προ­σπά­θεια να μη χαθεί η σχέση με τον τόπο κατα­γω­γής.

Πριν από δύο χρόνια, ο Νικήτας ταξί­δεψε στην Κάλυμνο μαζί με τη σύζυγό του Helen και τα παιδιά τους. Για μια τρίτη γενιά που έχει γεν­νη­θεί και μεγα­λώ­σει στην Αυστρα­λία, η Κάλυ­μνος θα μπο­ρούσε εύκολα να μετα­τρα­πεί σε μια μακρινή αναφορά οικο­γε­νεια­κής ιστο­ρίας — ένα όνομα που ακού­γε­ται στις οικο­γε­νεια­κές συζη­τή­σεις, χωρίς όμως να έχει βιω­μα­τικό περιε­χό­μενο.

Ο Νικήτας θέλησε να το απο­τρέ­ψει. «Αν δεν τους πάρεις εκεί, αν δεν τους δείξεις, είναι πολύ εύκολο αυτή η σύνδεση να εξα­φα­νι­στεί», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά στην The Australian.

Και ίσως αυτή η φράση συμπυ­κνώ­νει ολό­κληρη την ιστορία της οικο­γέ­νειας Χαλκίτη.

Από τα σφουγ­γά­ρια και τη θάλασσα της Καλύ­μνου, στους δρόμους, τα εργο­τά­ξια και τα λατο­μεία του αυστρα­λια­νού βορρά. Από δύο αδέλφια που έφτασαν σε μια μακρινή και άγνωστη χώρα, σε μια οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση με δεκάδες εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια ετήσιο κύκλο εργα­σιών. Και από την πρώτη γενιά των μετα­να­στών, στη δεύτερη και πλέον στην τρίτη γενιά που καλεί­ται να απο­φα­σί­σει πώς θα συνε­χί­σει αυτή την κλη­ρο­νο­μιά.

Η ιστορία των Μιχάλη και Θεό­δω­ρου Χαλκίτη είναι, με αυτή την έννοια, μια ιστορία Καλυ­μνίων της δια­σπο­ράς. Μια ιστορία για το πώς η μετα­νά­στευση δεν σημαί­νει απα­ραί­τητα το τέλος ενός δεσμού με την πατρίδα, αλλά μπορεί να δημιουρ­γή­σει μια γέφυρα που δια­σχί­ζει ηπεί­ρους και γενιές.

Και στην περί­πτωση των Χαλκίτη, η γέφυρα αυτή ενώνει δύο τόπους που απέχουν χιλιά­δες χιλιό­με­τρα: την Κάλυμνο του Αιγαίου με το Ντάρ­γουιν της Βόρειας Αυστρα­λίας.

Μια δια­δρομή που ξεκί­νησε με δύο αδέλφια και λίγα εργα­λεία και εξε­λί­χθηκε, μέσα σε περισ­σό­τε­ρες από έξι δεκα­ε­τίες, σε μια οικο­γε­νειακή επι­χει­ρη­μα­τική παρα­κα­τα­θήκη που σήμερα συνε­χί­ζει να γράφει το επόμενο κεφά­λαιό της.

Ανα­δη­μο­σιεύ­ουμε πλήρες το ενδια­φέ­ρον δημο­σί­ευμα“How Two Greek Brothers From Kalymnos Built a $50m Darwin Construction Empire” της Natalie Martin αρχι­συ­ντά­κτριας και δημο­σιο­γρά­φου στους Greek City Times, μετα­φρα­σμένο στην Ελλη­νική

Πώς δύο Έλληνες αδελφοί από την Κάλυμνο δημιούρ­γη­σαν μια κατα­σκευα­στική αυτο­κρα­το­ρία 50 εκατ. δολα­ρίων

της Natalie Martin*

Όταν ο Μιχαήλ «Μικ» Χαλ­κί­της έφτασε στην Αυστρα­λία από το ελλη­νικό νησί της Καλύ­μνου τη δεκα­ε­τία του 1950, το Ντάρ­γουιν ήταν μια μικρή, απο­μα­κρυ­σμένη πόλη στον βορρά της χώρας και ήταν δύσκολο να φαντα­στεί κανείς τη ζωή που τελικά θα οικο­δο­μούσε εκεί.

Ο ίδιος και ο αδελφός του, Θοδωρής (Theo), άρχισαν να ανα­λαμ­βά­νουν εργο­λα­βίες κατα­σκευών το 1960, έχοντας ελά­χι­στα περισ­σό­τερα από έναν αερο­συ­μπιε­στή και ένα κομπρε­σέρ. Περισ­σό­τε­ρες από έξι δεκα­ε­τίες αργό­τερα, η επι­χεί­ρηση που ίδρυσαν έχει εξε­λι­χθεί στον όμιλο HB Group, μία από τις σημα­ντι­κές ιδιω­τι­κές κατα­σκευα­στι­κές εται­ρείες και εται­ρείες δομικών υλικών στη Βόρεια Επι­κρά­τεια της Αυστρα­λίας.

Ένα αφιέ­ρωμα του δημο­σιο­γρά­φου Damon Kitney, που δημο­σιεύ­θηκε αυτή την εβδο­μάδα στην The Australian, έδωσε μια εικόνα για το μέγεθος αυτής της μετα­μόρ­φω­σης. Η HB απα­σχο­λεί σήμερα περισ­σό­τε­ρους από 140 εργα­ζο­μέ­νους και έχει ετήσιο κύκλο εργα­σιών περίπου 50 εκα­τομ­μυ­ρίων δολα­ρίων, με δρα­στη­ριό­τη­τες που εκτεί­νο­νται στο σκυ­ρό­δεμα, τη λατό­μευση, τα οικο­δο­μικά υλικά, τις μετα­φο­ρές και τα ακίνητα. Την επι­χεί­ρηση διευ­θύ­νουν σήμερα οι γιοι του Μιχάλη Γιάννης και Νικήτας Χαλ­κί­της.

Όμως η ιστορία της οικο­γέ­νειας Χαλκίτη απο­τε­λεί μέρος ενός πολύ μεγα­λύ­τε­ρου κεφα­λαίου της ελλη­νο­αυ­στρα­λια­νής ιστο­ρίας.

Τόσο ο Μιχάλης όσο και ο Θοδωρής γεν­νή­θη­καν στην Κάλυμνο, το νησί των Δωδε­κα­νή­σων, του οποίου η οικο­νο­μία και η ταυ­τό­τητα δια­μορ­φώ­θη­καν για πολλές γενιές από την παρά­δοση της σπογ­γα­λιείας. Ο Θοδωρής έφτασε πρώτος στην Αυστρα­λία, ανάμεσα στους Καλύ­μνιους που οδη­γή­θη­καν στη βόρεια Αυστρα­λία τη δεκα­ε­τία του 1950, στο πλαίσιο των προ­σπα­θειών να αξιο­ποι­η­θεί η μεσο­γειακή τεχνο­γνω­σία τους στις κατα­δύ­σεις στη βιο­μη­χα­νία συλ­λο­γής μαρ­γα­ρι­το­φό­ρου οστρά­κου. Ο Μιχάλης ακο­λού­θησε αργό­τερα και αρχικά έκανε όποια δουλειά μπο­ρούσε να βρει, μεταξύ άλλων ως εργάτης σε έναν απο­μο­νω­μένο σταθμό εκτρο­φής βοοει­δών στη Βόρεια Επι­κρά­τεια.

Το εγχεί­ρημα με τους Καλύ­μνιους δύτες ήταν βρα­χύ­βιο, όμως η μετα­νά­στευση που συνέ­βαλε να ξεκι­νή­σει δεν ήταν. Το ABC News ανέφερε νωρί­τερα φέτος ότι περίπου δώδεκα Καλύ­μνιοι άνδρες μετα­φέρ­θη­καν αρχικά στο Ντάρ­γουιν και το Μπρουμ τη δεκα­ε­τία του 1950 για τη συλλογή μαρ­γα­ρι­το­φό­ρου οστρά­κου. Οι συν­θή­κες ήταν πολύ δια­φο­ρε­τι­κές από εκείνες του Αιγαίου και το εγχεί­ρημα δεν ευδο­κί­μησε, όμως οι μετα­νά­στες βρήκαν εργασία στη στεριά και ακο­λού­θη­σαν περισ­σό­τε­ρες οικο­γέ­νειες. Το Ντάρ­γουιν θα γινόταν τελικά πατρίδα της, όπως την περι­γρά­φει το ABC, μεγα­λύ­τε­ρης καλυ­μνια­κής παροι­κίας στον κόσμο εκτός Καλύ­μνου.

Για τους αδελ­φούς Χαλκίτη, η ευκαι­ρία βρέθηκε στον κατα­σκευα­στικό κλάδο.

Η HB ξεκί­νησε με έργα πολι­τι­κού μηχα­νι­κού, ανα­λαμ­βά­νο­ντας χωμα­τουρ­γικά έργα, απο­χε­τευ­τικά δίκτυα, κρα­σπε­δώ­σεις, γέφυρες και άλλες υπο­δο­μές σε ολό­κληρη τη Βόρεια Επι­κρά­τεια και την περιοχή Κίμπερλι. Με την πάροδο του χρόνου, η οικο­γέ­νεια επε­κτά­θηκε και στην παρα­γωγή των υλικών που χρεια­ζό­ταν για την προ­μή­θεια των δικών της έργων. Η HB Concrete εισήλθε στην αγορά το 1992, ενώ τον επόμενο χρόνο ο όμιλος απέ­κτησε τη λατο­μική του δρα­στη­ριό­τητα. Σήμερα, οι μονάδες παρα­γω­γής σκυ­ρο­δέ­μα­τος λει­τουρ­γούν στο Winnellie και το Yarrawonga, ενώ το λατο­μείο της εται­ρείας στον Arnhem Highway προ­μη­θεύει αδρανή υλικά και άλλα οικο­δο­μικά υλικά σε ολό­κληρη την περιοχή.

Η ιστορία της εται­ρείας συν­δέ­ε­ται επίσης με ένα από τα γεγο­νότα που καθό­ρι­σαν το σύγ­χρονο Ντάρ­γουιν.

Ο κυκλώ­νας Tracy έπληξε την πόλη την παρα­μονή των Χρι­στου­γέν­νων του 1974, κατα­στρέ­φο­ντας περίπου το 70% των κτιρίων του Ντάρ­γουιν και το 80% των κατοι­κιών του. Μόλις περίπου το 6% των σπιτιών παρέ­μει­ναν κατοι­κή­σιμα. Η Επι­τροπή Ανα­συ­γκρό­τη­σης του Ντάρ­γουιν ιδρύ­θηκε τον Φεβρουά­ριο του 1975 και επέ­βλεψε την ανοι­κο­δό­μηση ή επι­σκευή περισ­σό­τε­ρων από 2.500 κατοι­κιών κατά τα επόμενα τρία χρόνια.

Η HB ήταν μεταξύ των τοπικών εργο­λά­βων που συμ­με­τεί­χαν στην οικο­δό­μηση της πόλης που ανα­δύ­θηκε τις δεκα­ε­τίες μετά τον κυκλώνα. Η επι­χεί­ρηση ανέλαβε στη συνέ­χεια έργα που συν­δέ­ο­νταν με την επέ­κταση των βόρειων προ­α­στίων του Ντάρ­γουιν και εργά­στηκε για χρόνια στην κατα­σκευή αυτο­κι­νη­το­δρό­μων μέσα από το Εθνικό Πάρκο Kakadu. Οι σημε­ρι­νές δρα­στη­ριό­τη­τές της περι­λαμ­βά­νουν έργα που κυμαί­νο­νται από νοσο­κο­μεία και εμπο­ρι­κές ανα­πτύ­ξεις έως δρόμους και κατα­σκευές που σχε­τί­ζο­νται με την άμυνα.

Για τον Νικήτα Χαλκίτη, ο οποίος εντά­χθηκε στην οικο­γε­νειακή εται­ρεία το 1986, σε ηλικία 25 ετών, η επι­χεί­ρηση ήταν κάτι στο οποίο μπήκε από τα χαμηλά και όχι κάτι που κλη­ρο­νό­μησε πίσω από ένα γραφείο. Ξεκί­νησε βοη­θώ­ντας έναν τοπο­γράφο, στη συνέ­χεια ανέλαβε την οδήγηση ενός βυτιο­φό­ρου νερού και μέσα σε λίγα χρόνια διηύ­θυνε εργο­τά­ξια. Ο μεγα­λύ­τε­ρος αδελφός του, Γιάννης, είχε εντα­χθεί στην εται­ρεία το 1978.

Ο Νικήτας ανήκε σε μια γενιά που μπο­ρούσε να κινεί­ται ευκο­λό­τερα ανάμεσα στον κόσμο των γονιών της, οι οποίοι ήταν μετα­νά­στες, και στους θεσμούς της χώρας στην οποία είχε μεγα­λώ­σει. Η αγγλική γλώσσα τού έδωσε μια άνεση στην επι­κοι­νω­νία με την κυβέρ­νηση και τον επι­χει­ρη­μα­τικό κόσμο, την οποία ο πατέρας του χρειά­στηκε να απο­κτή­σει στα­διακά. Τα ελλη­νικά του ήταν δια­φο­ρε­τικά. Δεν φοίτησε σε ελλη­νικό σχολείο και έμαθε τη γλώσσα στο σπίτι, με απο­τέ­λε­σμα, όπως είπε στην The Australian, να αισθά­νε­ται άνετα με το λεξι­λό­γιο της οικο­γέ­νειας και της καθη­με­ρι­νής ζωής, αλλά λιγό­τερο εξοι­κειω­μέ­νος με τη γλώσσα της πολι­τι­κής, της επι­στή­μης ή των μαθη­μα­τι­κών.

Ο Μιχάλης εν τω μεταξύ, δεν απο­μα­κρύν­θηκε ποτέ εντελώς από την Κάλυμνο.

Αργό­τερα στη ζωή του αγόρασε και ανα­καί­νισε μια σειρά κατα­στη­μά­των στο νησί. Μετά τον θάνατό του, το 2019, τα ακίνητα πέρασαν στους Γιάννη και Νικήτα οι οποίοι συνέ­χι­σαν την απο­κα­τά­στασή τους. Η εμπο­ρική τους αξία φαί­νε­ται σχεδόν δευ­τε­ρεύ­ουσα. Παρα­μέ­νουν ένας απτός σύν­δε­σμος με τον τόπο που ο πατέρας τους εγκα­τέ­λειψε, προτού οικο­δο­μή­σει το μεγα­λύ­τερο μέρος της ζωής του στην άλλη άκρη του κόσμου.

Η θέση του Μιχάλη στην κοι­νω­νία ξεπερ­νούσε τα όρια της οικο­γε­νεια­κής εται­ρείας. Διε­τέ­λεσε πρό­ε­δρος της Καλυ­μνια­κής Αδελ­φό­τη­τας του Ντάρ­γουιν από το 1980 έως το 1988 και το 2018 τιμή­θηκε με το Μετάλ­λιο του Τάγ­μα­τος της Αυστρα­λίας (Medal of the Order of Australia) για την προ­σφορά του στον κλάδο των οικο­δο­μών και των κατα­σκευών και στην κοι­νω­νία.

Είχε επίσης σχε­διά­σει προ­σε­κτικά τι θα συνέ­βαινε με την οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση μετά τον θάνατό του. Χρόνια πριν από τον θάνατό του, άρχισε να μετα­βι­βά­ζει ακίνητα στα παιδιά του και δημιούρ­γησε μια δομή δια­δο­χής που επέ­τρεψε στην HB να συνε­χί­σει τη λει­τουρ­γία της χωρίς δια­κο­πές.

Τώρα ο Γιάννης και ο Νικήτας αντι­με­τω­πί­ζουν το ίδιο ερώτημα από την άλλη πλευρά.

Και τα τρία παιδιά του Νικήτα —ο Μάικλ, ο Άντονι και η Τζόρ­τζια— εργά­ζο­νται στην επι­χεί­ρηση, ενώ ένα από τα πέντε παιδιά του Γιάννη εργά­ζε­ται σήμερα μαζί του. Η οικο­γέ­νεια συζητά ήδη πώς θα μπο­ρούσε να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η επόμενη μετα­βί­βαση της ιδιο­κτη­σίας.

Υπάρχει όμως και μια άλλη κλη­ρο­νο­μιά που απα­σχο­λεί τον Νικήτα.

Πριν από δύο χρόνια, ταξί­δεψε στην Κάλυμνο μαζί με τη σύζυγό του, Έλεν, και τα παιδιά τους. Για μια τρίτη γενιά που μεγά­λωσε στην Αυστρα­λία, το νησί θα μπο­ρούσε εύκολα να είχε μετα­τρα­πεί σε κάτι περισ­σό­τερο από ένα όνομα στην οικο­γε­νειακή ιστορία. Εκείνος ήθελε να δουν οι ίδιοι τον τόπο. «Αν δεν τους πας εκεί, αν δεν τους το δείξεις, είναι πολύ εύκολο να χαθεί αυτή η σύνδεση», δήλωσε στην The Australian.

Για μια οικο­γέ­νεια της οποίας η αυστρα­λιανή ιστορία ξεκί­νησε με δύο αδελ­φούς από την Κάλυμνο, αυτή η σύνδεση εκτεί­νε­ται πλέον σε τρεις γενιές, χιλιά­δες χιλιό­με­τρα και σε μεγάλο μέρος της υλικής ανά­πτυ­ξης του σύγ­χρο­νου Ντάρ­γουιν.

Πηγή: kalymnos-news.gr