Ο Εμπωνας αποχαιρέτησε τον Πέτρο Διακάκη, τον 52χρονο πυροσβέστη που έχασε τη ζωή του προσπαθώντας να σώσει δύο αναρριχητές

• Με μεσί­στιες τις σημαίες σε όλες τις υπη­ρε­σίες της Πυρο­σβε­στι­κής και παρου­σία ανώ­τε­ρων αξιω­μα­τι­κών, αρχών και εθε­λο­ντι­κών ομάδων, τελέ­στηκε η κηδεία του άνδρα που τραυ­μα­τί­στηκε θανά­σιμα στο φαράγγι της Σιδε­ρί­τισ­σας. Το Υπουρ­γείο Κλι­μα­τι­κής Κρίσης διέταξε ΕΔΕ, ενώ κόμματα ζητούν πλήρη διε­ρεύ­νηση των συν­θη­κών

Βαριά σκιά έπεσε πάνω από τη Ρόδο το τελευ­ταίο 48ωρο. Ο θάνατος του 52χρονου πυρο­σβέ­στη Πέτρου Διακάκη, ο οποίος έχασε τη ζωή του την Τρίτη 22 Σεπτεμ­βρίου 2026 κατά τη διάρ­κεια επι­χεί­ρη­σης συν­δρο­μής πεζο­πό­ρων σε δύσβατη περιοχή του νησιού, συγκλό­νισε την τοπική κοι­νω­νία και ολό­κληρη τη χώρα. Η κηδεία του, που τελέ­στηκε στον Έμπωνα, τον τόπο κατα­γω­γής του, μετα­τρά­πηκε σε μια σιωπηλή αλλά συντρι­πτική εκδή­λωση πένθους, με το Πυρο­σβε­στικό Σώμα να θρηνεί έναν άνθρωπο που έπεσε την ώρα που εκτε­λούσε το καθήκον του.

Η τελευ­ταία πομπή στον Έμπωνα

Η νεκρώ­σιμη ακο­λου­θία τελέ­στηκε στο χωριό της κατα­γω­γής του κ. Διακάκη, εκεί όπου συγ­γε­νείς, φίλοι και συγ­χω­ρια­νοί συγκε­ντρώ­θη­καν για να πουν το τελευ­ταίο αντίο. Δίπλα τους βρέ­θη­καν ανώ­τε­ροι αξιω­μα­τι­κοί της Πυρο­σβε­στι­κής, εκπρό­σω­ποι φορέων και αρχών του νησιού, καθώς και μέλη των εθε­λο­ντι­κών ομάδων της Ρόδου, οι οποίες συνερ­γά­ζο­νται στενά με το Σώμα σε κάθε δύσκολη επι­χεί­ρηση στα βουνά και στα φαράγ­για της περιο­χής.

Η παρου­σία τόσο μεγάλου αριθμού στε­λε­χών της Πυρο­σβε­στι­κής δεν ήταν απλώς τυπική. Απο­τύ­πωσε, όπως προ­κύ­πτει από τη ροή της τελετής, το βάρος που αισθά­νε­ται το Σώμα απέ­να­ντι σε μια απώλεια που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από όλους ως τραγική. Σε ένδειξη πένθους, οι σημαίες σε όλες τις πυρο­σβε­στι­κές υπη­ρε­σίες της χώρας κυμά­τι­ζαν μεσί­στιες, ενώ ο αρχηγός του Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος απηύ­θυνε μήνυμα για τον χαμό του συνα­δέλ­φου.

Ο Δια­κά­κης ανα­παύ­ε­ται πλέον στη γη που τον γέννησε. Η συγκί­νηση στην κηδεία ήταν έντονη, σύμφωνα με όσους παρευ­ρέ­θη­καν, και η τελετή ολο­κλη­ρώ­θηκε μέσα σε κλίμα βαθιάς οδύνης.

Το χρονικό της τρα­γω­δίας

Η μοιραία επι­χεί­ρηση εξε­λί­χθηκε την Τρίτη 22 Σεπτεμ­βρίου 2026 στο φαράγγι της Σιδε­ρί­τισ­σας, μία από τις πιο δύσβα­τες περιο­χές του νησιού. Δύο αναρ­ρι­χη­τές, οι οποίοι σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες ήταν του­ρί­στες, χρειά­στη­καν βοήθεια και οι πυρο­σβε­στι­κές δυνά­μεις κινη­το­ποι­ή­θη­καν για να τους συν­δρά­μουν.

Κατά τη διάρ­κεια της επι­χεί­ρη­σης, ο Δια­κά­κης τραυ­μα­τί­στηκε θανά­σιμα. Οι ακρι­βείς συν­θή­κες υπό τις οποίες σημειώ­θηκε το μοιραίο τραύμα δεν διευ­κρι­νί­ζο­νται στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία και απο­τε­λούν αντι­κεί­μενο της διε­ρεύ­νη­σης που έχει ήδη ξεκι­νή­σει. Το βέβαιο είναι ότι ο 52χρονος έχασε τη ζωή του ενώ βρι­σκό­ταν σε απο­στολή διά­σω­σης, γεγονός που προσ­δί­δει στον θάνατό του τη διά­σταση της αυτο­θυ­σίας.

Η είδηση έγινε γνωστή το ίδιο βράδυ και μετα­δό­θηκε από πανελ­λα­δικά και διεθνή μέσα ενη­μέ­ρω­σης, καθώς η υπόθεση συν­δέ­ε­ται με τη διάσωση αλλο­δα­πών επι­σκε­πτών σε έναν από τους δημο­φι­λέ­στε­ρους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας.

Η ΕΔΕ και η απαί­τηση για απα­ντή­σεις

Λίγες ώρες μετά τον θάνατο του πυρο­σβέ­στη, το Υπουρ­γείο Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας διέταξε τη διε­νέρ­γεια Ένορκης Διοι­κη­τι­κής Εξέ­τα­σης. Στόχος της ΕΔΕ είναι να απο­σα­φη­νι­στεί πλήρως το πώς εξε­λί­χθηκε η επι­χεί­ρηση, ποιες ήταν οι συν­θή­κες στο σημείο, τι μέσα διέ­θε­ταν οι δια­σώ­στες και αν τηρή­θη­καν όλα τα προ­βλε­πό­μενα πρω­τό­κολλα ασφα­λείας σε μια τόσο δύσκολη απο­στολή.

Η κίνηση αυτή ήρθε να απα­ντή­σει σε ένα ερώτημα που τέθηκε αμέσως από πολλές πλευρές, δηλαδή το πώς είναι δυνατόν ένας έμπει­ρος πυρο­σβέ­στης να χάνει τη ζωή του σε επι­χεί­ρηση συν­δρο­μής πεζο­πό­ρων. Η απά­ντηση, ωστόσο, θα δοθεί μόνο μετά την ολο­κλή­ρωση της διοι­κη­τι­κής εξέ­τα­σης, καθώς μέχρι τότε κάθε εκτί­μηση παρα­μέ­νει υπόθεση.

Οι πολι­τι­κές αντι­δρά­σεις

Η τρα­γω­δία δεν έμεινε χωρίς πολι­τική διά­σταση. Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησαν την πλήρη διε­ρεύ­νηση των συν­θη­κών κάτω από τις οποίες έχασε τη ζωή του ο Δια­κά­κης, θέτο­ντας ουσια­στικά το ζήτημα της επάρ­κειας των μέσων και της προ­στα­σίας των ανθρώ­πων που καλού­νται να επι­χει­ρούν σε ακραία περι­βάλ­λο­ντα. Το αίτημα των δύο κομ­μά­των εντάσ­σε­ται σε μια ευρύ­τερη συζή­τηση που ανοίγει ξανά κάθε φορά που το Πυρο­σβε­στικό Σώμα μετρά απώ­λειες εν ώρα καθή­κο­ντος.

Από την πλευρά της Πολι­τείας, ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας κ. Τασού­λας ανα­φέρ­θηκε στο βαρύ­τατο τίμημα που κατα­βάλ­λει το Σώμα, απο­δί­δο­ντας με τον τρόπο αυτό την επίσημη ανα­γνώ­ριση της θυσίας του πυρο­σβέ­στη. Η αναφορά αυτή ήρθε να προ­στε­θεί στις εκδη­λώ­σεις πένθους που ξεκί­νη­σαν ήδη από την πρώτη στιγμή σε όλες τις πυρο­σβε­στι­κές υπη­ρε­σίες της χώρας.

Ο απόηχος στην τοπική κοι­νω­νία

Για τη Ρόδο, η απώλεια είναι διπλή. Πέρα από τον θάνατο ενός ανθρώ­που με βαθιές ρίζες στο νησί, η υπόθεση φέρνει στο προ­σκή­νιο την πραγ­μα­τι­κό­τητα που αντι­με­τω­πί­ζουν καθη­με­ρινά οι δια­σώ­στες σε μια περιοχή με ορει­νούς όγκους, φαράγ­για και μονο­πά­τια που προ­σελ­κύ­ουν χιλιά­δες πεζο­πό­ρους και αναρ­ρι­χη­τές, ιδίως κατά τους μήνες της του­ρι­στι­κής περιό­δου. Οι επι­χει­ρή­σεις συν­δρο­μής σε τέτοιες περιο­χές δεν είναι σπάνιες και οι εθε­λο­ντι­κές ομάδες που παρευ­ρέ­θη­καν στην κηδεία γνω­ρί­ζουν από πρώτο χέρι τις δυσκο­λίες τους.

Η κοι­νω­νία του νησιού, όπως κατα­γρά­φηκε στον Έμπωνα, στάθηκε δίπλα στην οικο­γέ­νεια του Διακάκη. Το πένθος συνο­δεύ­ε­ται όμως και από την προσ­δο­κία ότι η ΕΔΕ θα δώσει σαφείς απα­ντή­σεις και ότι τα συμπε­ρά­σματά της θα αξιο­ποι­η­θούν ώστε να μην επα­να­λη­φθεί παρό­μοιο περι­στα­τικό. Μέχρι τότε, η Ρόδος κρατά μεσί­στιες τις σημαίες της και απο­χαι­ρετά έναν άνθρωπο που έφυγε από τη ζωή σώζο­ντας άλλους.

Photo / ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΑΝΤΙΚΟΣ /EUROKINISSI