ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η Βικτόρια Χίσλοπ αποκαλύπτει τα αγαπημένα της ελληνικά νησιά – Η Κάρπαθος στις προτιμήσεις της

news room 9 λεπτά ανάγνωση
ΚΑΡΠΑΘΟΣ ΠΑΡΑΛΙΑ
✦ Σύνοψη ⌄
  • Η Βικτό­ρια Χίσλοπ υπο­στη­ρί­ζει ότι το φθι­νό­πωρο είναι η καλύ­τερη εποχή για να επι­σκε­φθεί κανείς τα ελλη­νικά νησιά, με αγα­πη­μέ­νους μήνες τον Σεπτέμ­βριο και τον Οκτώ­βριο.
  • Η συγ­γρα­φέας εντυ­πω­σιά­ζε­ται από τη μονα­δική ταυ­τό­τητα κάθε ελλη­νι­κού νησιού, που δια­τη­ρεί τα δικά του έθιμα, χορούς και γαστρο­νο­μία.
  • Η εμπει­ρία του ταξι­διού με πλοίο παρα­μέ­νει αναλ­λοί­ωτη από τη δεκα­ε­τία του '70, προ­σφέ­ρο­ντας μια αίσθηση νοσταλ­γίας και σύν­δε­σης με το παρελ­θόν.
  • Η Χίσλοπ ανα­γνω­ρί­ζει ότι οι ανα­μνή­σεις της από τα ελλη­νικά νησιά είναι θετικές και ανυ­πο­μο­νεί να ανα­κα­λύ­ψει νέα μέρη και εμπει­ρίες.

Η Βικτό­ρια Χίσλοπ, μιλώ­ντας στη Daily Mail, εξηγεί γιατί το φθι­νό­πωρο είναι η καλύ­τερη εποχή για τα ελλη­νικά νησιά και ξεχω­ρί­ζει τα αγα­πη­μένα της.

Αυτό που εξα­κο­λου­θεί να την εντυ­πω­σιά­ζει είναι το γεγονός ότι ακόμη και τα πιο μικρά, άνυδρα ή απο­μο­νω­μένα νησιά έχουν τη δική τους, εντελώς ξεχω­ρι­στή ταυ­τό­τητα.

Η Χίσλοπ σημειώ­νει ότι σήμερα μιλάμε για τα ελλη­νικά νησιά μέσα από ευρύ­τε­ρες γεω­γρα­φι­κές ομάδες, όπως οι Κυκλά­δες ή οι Σπο­ρά­δες. Ωστόσο, πριν από μερικές χιλιά­δες χρόνια, πολλά από αυτά λει­τουρ­γού­σαν ως αυτό­νο­μοι τόποι με ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά.

Κάθε νησί είχε, όπως εξηγεί, τα δικά του έθιμα, τους δικούς του χορούς, φαγητά, τοπική χλωρίδα και πανίδα, αρχαιο­λο­γικά ευρή­ματα, μυθο­λο­γία, γεω­λο­γία, ακόμη και τη δική του διά­λε­κτο.

Αυτή ακριβώς η δια­φο­ρε­τι­κό­τητα είναι για τη συγ­γρα­φέα ένας από τους λόγους που συνε­χί­ζει να τα ανα­κα­λύ­πτει.

«Όταν σκέ­φτο­μαι τα ελλη­νικά νησιά, σκέ­φτο­μαι πολλές μικρές χώρες», ανα­φέ­ρει, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι ορι­σμένα από αυτά έχουν περάσει στο παρελ­θόν από ιταλική, γαλλική, βρε­τα­νική ή οθω­μα­νική κυριαρ­χία, αφή­νο­ντας πίσω δια­φο­ρε­τικά ιστο­ρικά και πολι­τι­στικά απο­τυ­πώ­ματα.

Παρο­μοιά­ζει, μάλιστα, την εξε­ρεύ­νησή τους με το άνοιγμα ενός πει­ρα­τι­κού σεντου­κιού γεμάτου πολύ­χρωμα πετρά­δια, από τα οποία θέλεις να απο­κτή­σεις όσο το δυνατόν περισ­σό­τερα.

Από τα πλοία της δεκα­ε­τίας του ’70 μέχρι σήμερα

Η σχέση της Χίσλοπ με τα ελλη­νικά νησιά άρχισε στα νεανικά της χρόνια, όταν ταξί­δευε από νησί σε νησί πριν ξεκι­νή­σει τις σπουδές της.

Τότε, όπως θυμάται, κοι­μό­ταν για ημέρες στα πλοία ή στις παρα­λίες και ζούσε κυρίως με καρ­πούζι, ντο­μά­τες και ψωμί.

Ένα από τα πράγ­ματα που εξα­κο­λου­θούν να τη συγκι­νούν είναι ότι η εμπει­ρία του ταξι­διού με τα ελλη­νικά πλοία έχει αλλάξει ελά­χι­στα από τα τέλη της δεκα­ε­τίας του 1970.

Οι χαρα­κτη­ρι­στι­κές μυρω­διές, τα μεγάλα σαλόνια με τα πλα­στικά καθί­σματα, τα τοστ με τυρί, ο δυνατός καφές, ακόμη και το ντίζελ και οι λου­κου­μά­δες, την κάνουν να αισθά­νε­ται ότι ταξι­δεύει πίσω στον χρόνο.

Παρότι αρκετά νησιά δια­θέ­τουν πλέον αερο­δρό­μια, για την ίδια η ουσία του ελλη­νι­κού καλο­και­ριού παρα­μέ­νει η άφιξη με πλοίο: η στιγμή που πέφτει η άγκυρα και επι­βά­τες που απο­βι­βά­ζο­νται μπλέ­κο­νται με εκεί­νους που ετοι­μά­ζο­νται να επι­βι­βα­στούν.

Γιατί προτιμά Σεπτέμ­βριο και Οκτώ­βριο

Η Βικτό­ρια Χίσλοπ θεωρεί ότι πολλά ελλη­νικά νησιά ανα­δει­κνύ­ο­νται περισ­σό­τερο όταν τελειώ­σει η περί­ο­δος αιχμής.

Οι αγα­πη­μέ­νοι της μήνες είναι ο Σεπτέμ­βριος και ο Οκτώ­βριος, ενώ υπο­στη­ρί­ζει ότι σε αρκετές περιο­χές το κολύμπι μπορεί να παρα­μέ­νει εξαι­ρε­τικό ακόμη και μέχρι τα τέλη Νοεμ­βρίου.

Παρα­δέ­χε­ται ότι η επιλογή του αγα­πη­μέ­νου νησιού είναι απο­λύ­τως υπο­κει­με­νική και μπορεί να εξαρ­τά­ται από πολύ μικρές στιγμές: το συναί­σθημα κατά την άφιξη, ένα τοπικό πιάτο, μια θερμή υποδοχή ή ακόμη και μια γάτα που ψαρεύει με την πατούσα της δίπλα στη θάλασσα.

Όπως σημειώ­νει, οι ανα­μνή­σεις της από σχεδόν όλα τα ελλη­νικά νησιά είναι θετικές και ζεστές, ενώ δηλώνει ήδη ανυ­πό­μονη για όσα δεν έχει ακόμη γνω­ρί­σει.

Ιθάκη: Το νησί του Οδυσσέα

Πρώτη στη λίστα της βρί­σκε­ται η Ιθάκη, το νησί που έχει συν­δε­θεί όσο κανένα άλλο με τον Οδυσσέα του Ομήρου.

Η συγ­γρα­φέας ανα­φέ­ρει ότι όταν την πλη­σί­ασε για πρώτη φορά με το πλοίο, κατά­λαβε γιατί ο μυθικός ήρωας ήθελε τόσο πολύ να επι­στρέ­ψει.

Την περι­γρά­φει ως σχεδόν «οδυνηρά όμορφη», με δέντρα που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα, προ­στα­τευ­μένο φυσικό λιμάνι και μερικά από τα καθα­ρό­τερα νερά στα οποία έχει κολυ­μπή­σει.

Ξεχω­ρί­ζει ακόμη τα μικρά σπίτια, την οικεία ατμό­σφαιρα, τα γιοτ που κατα­φθά­νουν στο νησί και την ποιό­τητα των ταβερ­νών.

Σε μία από τις μπουτίκ της Ιθάκης αγόρασε, όπως απο­κα­λύ­πτει, ένα δαχτυ­λίδι πάνω στο οποίο είναι χαραγ­μέ­νος στίχος του Γιώργου Σεφέρη: «Τα μυστικά της θάλασ­σας ξεχνιού­νται στ’ ακρο­γιά­λια».

Πανέ­μορφο τοπίο από το Βαθύ της Ιθάκης / Φωτο­γρα­φία: Svetla Momchilova / Shutterstock

Κεφα­λο­νιά: Στα ίχνη του «Λοχαγού Κορέλι»

Δίπλα στην Ιθάκη, η πολύ μεγα­λύ­τερη Κεφα­λο­νιά συν­δέ­ε­ται για τη Χίσλοπ με έναν άλλο συγ­γρα­φέα, τον Λουί ντε Μπερ­νιέρ.

Όταν επι­σκέ­φθηκε για πρώτη φορά το νησί είχε μόλις κυκλο­φο­ρή­σει το μυθι­στό­ρημα «Το Μαντο­λίνο του Λοχαγού Κορέλι», το οποίο, όπως ανα­φέ­ρει, τη βοήθησε να κατα­νο­ή­σει καλύ­τερα όσα υπέστη η Ελλάδα κατά τη διάρ­κεια της Κατοχής.

Στη συνέ­χεια, ο του­ρι­σμός άλλαξε τη ζωή πολλών κατοί­κων και συνέ­βαλε στη βελ­τί­ωση του βιο­τι­κού τους επι­πέ­δου.

Η Χίσλοπ ξεχω­ρί­ζει ιδιαί­τερα την παραλία του Μύρτου, την οποία συγκα­τα­λέ­γει στις καλύ­τε­ρες της Ελλάδας, καθώς και τα προ­σεγ­μένα χωριά του νησιού με τις βου­καμ­βί­λιες.

Ιδιαί­τερη αναφορά κάνει στην Άσσο, το μικρό λιμάνι που θεωρεί από τα πιο εντυ­πω­σιακά σημεία της Κεφα­λο­νιάς.

Χίος: Ιστορία, μαστίχα και μεσαιω­νικά χωριά

Στο ανα­το­λικό Αιγαίο, η Χίος είναι ένα από τα νησιά που άσκησαν μεγάλη επιρροή στη συγ­γρα­φέα.

Μάλιστα, απο­τέ­λεσε πηγή έμπνευ­σης για το νέο μυθι­στό­ρημά της, «The Wine-Dark Sea», το οποίο δια­δρα­μα­τί­ζε­ται εκεί.

Η Χίσλοπ κάνει ιδιαί­τερη αναφορά στη μαστίχα, που παρά­γε­ται απο­κλει­στικά στο νησί και είναι γνωστή ως «δάκρυ», αλλά και στο γεγονός ότι στη Χίο λει­τούρ­γησε το πρώτο λεπρο­κο­μείο της Ευρώπης.

Ξεχω­ρί­ζει επίσης τα μεσαιω­νικά χωριά και τα αρχο­ντικά που συν­δέ­ο­νται με ιστο­ρι­κές ελλη­νι­κές ναυ­τι­λια­κές οικο­γέ­νειες.

Για την ίδια, η Χίος είναι ένα μέρος όπου τόσο το τοπίο όσο και η ιστορία έχουν έντονο δρα­μα­τικό χαρα­κτήρα, ενώ υπεν­θυ­μί­ζει ότι κατά μία παρά­δοση θεω­ρεί­ται γενέ­τειρα του Ομήρου.

Οινούσ­σες: Ένα μικρο­σκο­πικό ναυτικό στολίδι

Ακριβώς δίπλα στη Χίο βρί­σκο­νται οι Οινούσ­σες, τις οποίες η Χίσλοπ περι­γρά­φει ως ένα μικρό νησιω­τικό κόσμημα με βαθιά ναυτική παρά­δοση.

Το νησί δια­θέ­τει Ακα­δη­μία Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού και μουσείο αφιε­ρω­μένο στη ναυτική ιστορία.

Θυμάται ακόμη την άφιξή της με καΐκι στο λιμάνι, όπου την «υπο­δέ­χθηκε» το άγαλμα της γορ­γό­νας πάνω σε βράχο.

Κατά την ανα­χώ­ρησή της, ο δήμαρ­χος είχε φρο­ντί­σει να ακου­στεί προς τιμήν της η σειρήνα πλοίου.

Παρότι ο μόνιμος πλη­θυ­σμός αριθμεί μόλις λίγες εκα­το­ντά­δες ανθρώ­πους και οι επι­λο­γές είναι περιο­ρι­σμέ­νες, η συγ­γρα­φέας υπο­στη­ρί­ζει ότι θα μπο­ρούσε άνετα να ζήσει εκεί όσο διά­στημα θα χρεια­ζό­ταν για να γράψει ένα ολό­κληρο μυθι­στό­ρημα.

Ικαρία: Η ζωή χωρίς άγχος

Η Ικαρία ανήκει στις λεγό­με­νες «Μπλε Ζώνες» του πλανήτη, περιο­χές που έχουν συν­δε­θεί με μεγάλη μακρο­ζωία και καλή υγεία των ηλι­κιω­μέ­νων κατοί­κων.

Η Χίσλοπ παρα­δέ­χε­ται ότι αρχικά ήταν δύσπι­στη, μέχρι που είδε από κοντά πολλούς ογδο­ντά­ρη­δες και ενε­νη­ντά­ρη­δες να παρα­μέ­νουν δρα­στή­ριοι, με λαμπερά μάτια και καλή φυσική κατά­σταση.

Αυτό που την εντυ­πω­σί­ασε περισ­σό­τερο ήταν ο χαλαρός ρυθμός ζωής, με κατα­στή­ματα που ανοί­γουν αργά το πρωί και θερμές πηγές πλού­σιες σε μεταλ­λικά στοι­χεία.

Η συγ­γρα­φέας ανα­φέ­ρε­ται και στον μύθο του Ικάρου, από τον οποίο πήρε το όνομά του το νησί, καθώς ένας βράχος κοντά σε παραλία συν­δέ­ε­ται με το σημείο όπου λέγεται ότι έπεσε όταν έλιωσαν τα κέρινα φτερά του.

Τήνος: Μάρμαρο, Χαλεπάς και περι­στε­ριώ­νες

Στην Τήνο, αυτό που κυριαρ­χεί για τη Χίσλοπ είναι το μάρμαρο.

Το υλικό βρί­σκε­ται παντού, από τα υπέρ­θυρα των σπιτιών μέχρι τις περί­τε­χνες κρήνες, απο­τέ­λε­σμα της πλού­σιας παρά­δο­σης του νησιού στη μαρ­μα­ρο­τε­χνία.

Η Τήνος δια­θέ­τει σχολή γλυ­πτι­κής και είναι η γενέ­τειρα του σπου­δαίου Γιαν­νούλη Χαλεπά.

Η συγ­γρα­φέας προ­τεί­νει επίσης τα παλιά μονο­πά­τια, τις ήσυχες παρα­λίες του φθι­νο­πώ­ρου και τους χαρα­κτη­ρι­στι­κούς περι­στε­ριώ­νες.

Ξεχω­ρί­ζει, τέλος, τις απλές ταβέρ­νες με φρέσκο ψάρι και δηλώνει ότι αγα­πη­μένη της βρί­σκε­ται στο χωριό Αγάπη, το όνομα του οποίου, όπως σημειώ­νει, δύσκολα θα μπο­ρούσε να είναι πιο γοη­τευ­τικό.

Άνδρος: Αρχο­ντικά και σύγ­χρονη τέχνη

Η Άνδρος ξεχω­ρί­ζει στη λίστα της για τα μεγάλα αρχο­ντικά σε παστέλ απο­χρώ­σεις, στα οποία έζησαν εύπορες εφο­πλι­στι­κές οικο­γέ­νειες τον 20ό αιώνα.

Η Χίσλοπ κάνει ειδική αναφορά στο Micra Anglia, το boutique ξενο­δο­χείο που στε­γά­ζε­ται σε πρώην εφο­πλι­στική κατοι­κία.

Ένα ακόμη σημείο που θεωρεί απα­ραί­τητη στάση είναι το Μουσείο Σύγ­χρο­νης Τέχνης, όπου φιλο­ξε­νού­νται έργα του Μιχάλη Τόμπρου, αλλά και δημιουρ­γίες των Ροντέν, Πικάσο, Ματίς και Τουλούζ-Λοτρέκ.

Για τους επι­σκέ­πτες που αγαπούν το περ­πά­τημα, σημειώ­νει επίσης ότι η Άνδρος δια­θέ­τει ένα εξαι­ρε­τικά οργα­νω­μένο δίκτυο μονο­πα­τιών.

Μήλος: Ένα σχεδόν εξω­γή­ινο τοπίο

Για τη Μήλο, η Χίσλοπ χρη­σι­μο­ποιεί μία λέξη: δρα­μα­τική.

Το ηφαι­στειακό παρελ­θόν του νησιού έχει δημιουρ­γή­σει εντυ­πω­σια­κούς βρα­χώ­δεις σχη­μα­τι­σμούς που, όπως γράφει, μοιά­ζουν να προ­έρ­χο­νται από άλλον κόσμο.

Στο Σαρα­κή­νικο, οι επι­σκέ­πτες μπορούν να βουτούν στα τιρ­κουάζ νερά από τις λευκές, λείες επι­φά­νειες των βράχων, ενώ στο νησί υπάρ­χουν δεκάδες ακόμη παρα­λίες χωρίς υπερ­βο­λική του­ρι­στική ανά­πτυξη.

Για τη συγ­γρα­φέα, η Μήλος είναι ιδανική για όσους αγαπούν το κολύμπι, αλλά δια­θέ­τει παράλ­ληλα ισχυρή πολι­τι­στική ταυ­τό­τητα.

Είναι το νησί όπου ανα­κα­λύ­φθηκε η περί­φημη Αφρο­δίτη της Μήλου, που σήμερα εκτί­θε­ται στο Λούβρο, ενώ τοπικό μουσείο φιλο­ξε­νεί αντί­γραφό της αλλά και αυθε­ντικά αρχαία αντι­κεί­μενα, όπως πήλινα ζωάκια και ζωγρα­φι­σμένα αγγεία.

Κίμωλος: Σαν ιδιω­τικό νησί

Η Κίμωλος, λίγα μόλις λεπτά με το πλοίο από τη Μήλο, δίνει στη Χίσλοπ την αίσθηση ενός ιδιω­τι­κού νησιού.

Τη χαρα­κτη­ρί­ζει ακόμη πιο γραφική και ξεχω­ρί­ζει ένα μικρο­σκο­πικό μουσείο κοντά στο λιμάνι, όπου χωρούν ουσια­στικά μόνο δύο επι­σκέ­πτες κάθε φορά.

Μέσα από εργα­λεία και καθη­με­ρινά οικιακά αντι­κεί­μενα, το μουσείο παρου­σιά­ζει τον τρόπο ζωής των κατοί­κων προη­γού­με­νων αιώνων.

Η Κίμωλος, όπως γράφει, είναι ένα μέρος όπου θα μπο­ρούσε κάποιος να ζήσει με αυτάρ­κεια. Μάλιστα, αστειεύ­ε­ται ότι αν απο­φά­σιζε ποτέ να γίνει ερη­μί­τισσα, θα επέλεγε αυτό το νησί.

Η γραφική περιοχή Γούπα-Καρά στην Κίμωλο, με τα πολύ­χρωμα σπίτια και τον χαρα­κτη­ρι­στικό βράχο “Ελέ­φα­ντα”

Νάξος: Από την Πορτάρα στα αρχαία αγάλ­ματα

Στη Νάξο, η πρώτη εικόνα που εντυ­πω­σιά­ζει τη Χίσλοπ είναι ο επι­βλη­τι­κός ναός του Απόλ­λωνα, ηλικίας άνω των 2.500 ετών.

Η κλίμακά του, όπως γράφει, λει­τουρ­γεί ως υπεν­θύ­μιση του πόσο μικρός είναι ο άνθρω­πος απέ­να­ντι στο θείο.

Η συγ­γρα­φέας απο­θε­ώ­νει και το τυρί της Νάξου, το οποίο περι­γρά­φει ως το καλύ­τερο στον κόσμο, παρο­μοιά­ζο­ντάς το με πιο κρεμώδη εκδοχή της παρ­με­ζά­νας.

Στο νησί βρί­σκο­νται ακόμη δύο τερά­στια ημιτελή αγάλ­ματα, που εγκα­τα­λεί­φθη­καν όταν εντο­πί­στη­καν ρωγμές στο μάρμαρο.

Στη Χώρα ξεχω­ρί­ζει το μουσείο μέσα στο παλιό κάστρο, όπου εκτί­θε­νται λιτά ειδώλια ηλικίας περίπου 5.000 ετών.

Η χρη­σι­μό­τητά τους παρα­μέ­νει άγνωστη, όμως η αισθη­τική τους επη­ρέ­ασε μεγά­λους σύγ­χρο­νους καλ­λι­τέ­χνες, μεταξύ των οποίων ο Πικάσο και ο Τζα­κο­μέτι.

Κάρ­πα­θος: Απο­μό­νωση και έντονη ιταλική επιρροή

Η Χίσλοπ δηλώνει ότι κάθε καλο­καίρι επι­διώ­κει μια μικρή ελλη­νική «οδύσ­σεια», προ­τι­μώ­ντας όσο το δυνατόν πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νους προ­ο­ρι­σμούς.

Η Κάρ­πα­θος, στα Δωδε­κά­νησα, απο­τε­λεί για την ίδια χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα.

Η πρό­σβαση γίνεται με σχετικά αραιά δρο­μο­λό­για πλοίων ή με πτήσεις από την ανα­το­λική Κρήτη, γεγονός που έχει συμ­βά­λει στη δια­τή­ρηση πολλών τοπικών παρα­δό­σεων.

Το τοπίο είναι άγριο, με χωριά χτι­σμένα σε υψώματα και εντυ­πω­σιακή θέα προς το Αιγαίο.

Η Όλυμπος, γραφικό παρα­δο­σιακό χωριό στην Κάρπαθο / Φωτο­γρα­φία: Anyarnia / Shutterstock

Η ιταλική επιρροή είναι επίσης έντονη, καθώς το νησί βρέθηκε υπό ιταλικό έλεγχο για περίπου δύο αιώνες από το 1304, αλλά και για ακόμη δύο δεκα­ε­τίες στις αρχές του 20ού αιώνα.

Η συγ­γρα­φέας ανα­φέ­ρει ότι αρκετοί κάτοι­κοι μιλούν άπται­στα ιταλικά, ενώ ένα από τα χαρα­κτη­ρι­στικά τοπικά πιάτα είναι τα χει­ρο­ποί­ητα ζυμα­ρικά με καρα­με­λω­μένα κρεμ­μύ­δια και τριμ­μένο πρόβειο τυρί.

Για τη Βικτό­ρια Χίσλοπ, τα ελλη­νικά νησιά δεν είναι απλώς ένας καλο­και­ρι­νός προ­ο­ρι­σμός. Είναι δια­φο­ρε­τι­κοί μικρό­κο­σμοι, με δική τους ιστορία, χαρα­κτήρα και μνήμες, που -όπως γράφει στην Daily Mail- αξίζει κανείς να ανα­κα­λύ­πτει μακριά από την πολυ­κο­σμία του Αυγού­στου

Πηγή: iefimerida.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.