Ο φάκελος που δεν υπήρξε ποτέ και τα 138.181 ευρώ που υπήρξαν

Η υπόθεση που παρα­πέ­μπει το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου με το βού­λευμα 131/2026 στο Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των δεν είναι μια συνη­θι­σμένη διαφορά μηχα­νι­κού και πελάτη. Είναι, αν ισχύει το κατη­γο­ρη­τή­ριο, ένα μάθημα για το πώς λει­τουρ­γεί η εμπι­στο­σύνη σε ένα νησί όπου τα προ­γράμ­ματα ενί­σχυ­σης, οι αλλαγές χρήσης και οι «γνω­ρι­μίες» στις υπη­ρε­σίες απο­τε­λούν καθη­με­ρινό νόμισμα. Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να έχτισε επί 2 χρόνια μια αφήγηση από ανύ­παρ­κτα έργα, ανύ­παρ­κτο φάκελο επι­χο­ρή­γη­σης 619.850 ευρώ, ανύ­παρ­κτο αριθμό πρω­το­κόλ­λου και ανύ­παρ­κτο υπάλ­ληλο Υπουρ­γείου, τον οποίο μάλιστα φέρεται να υπο­δύ­θηκε ο ίδιος από το προ­σω­πικό του κινητό.

Η λεπτο­μέ­ρεια που βαραί­νει περισ­σό­τερο δεν είναι το ποσό αλλά η μέθοδος. Μετρητά «για παρά­βολα που δεν πρέπει να περά­σουν από τράπεζα», ποσοστά 3% και 5% επί επι­δό­τη­σης που ουδέ­ποτε κατα­τέ­θηκε, ασθέ­νειες συγ­γε­νών για να ανα­βάλ­λο­νται οι συνα­ντή­σεις. Κάθε βήμα εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται μια πραγ­μα­τική αδυ­να­μία της αγοράς, την πεποί­θηση ότι χωρίς μεσά­ζο­ντα με «δια­συν­δέ­σεις» τίποτα δεν προχωρά. Η εται­ρεία κατά­λαβε τι συνέ­βαινε μόνο όταν σήκωσε η ίδια το τηλέ­φωνο στις υπη­ρε­σίες. Αυτό είναι το πιο απλό και το πιο παρα­με­λη­μένο βήμα.

Η δίκη θα κρίνει την ενοχή. Το ερώτημα για την υπό­λοιπη Ρόδο είναι πόσοι ακόμη πλη­ρώ­νουν ποσοστά για φακέ­λους που κανείς δεν έχει δει.