Απορρίφθηκε η αίτηση προμηθευτή για ακύρωση της συμφωνίας εξυγίανσης ξενοδοχειακής εταιρείας

Με από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση ανέγ­γυας πι­στώ­τριας εται­ρεί­ας, η οποία ζη­τού­σε την ακύ­ρω­ση της συμ­φω­νί­ας εξυ­γί­αν­σης ξε­νο­δο­χεια­κής επι­χεί­ρη­σης της Ρόδου, επι­κυ­ρω­μέ­νης από το ίδιο δι­κα­στή­ριο το 2019. Η αι­τού­σα, επι­χεί­ρη­ση χον­δρι­κού εμπο­ρί­ου φρού­των και λα­χα­νι­κών με πε­λα­το­λό­γιο σε ολό­κλη­ρο το νησί, υπο­στή­ρι­ζε ότι η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία είχε παύ­σει να κα­τα­βάλ­λει τις ετή­σιες δό­σεις που προ­έ­βλε­πε η συμ­φω­νία ήδη από το 2021 και ότι η αθέ­τη­ση αυτή ήταν τόσο ου­σιώ­δης, ώστε να προ­δια­γρά­φει με βε­βαιό­τη­τα την αδυ­να­μία εξυ­γί­αν­σης της επι­χεί­ρη­σης.

Το δι­κα­στή­ριο, ωστό­σο, δεν δέ­χθη­κε το αί­τη­μα, με απο­τέ­λε­σμα η επι­κυ­ρω­μέ­νη συμ­φω­νία να πα­ρα­μέ­νει σε ισχύ.

Η αρ­χι­κή οφει­λή και η ρύθ­μι­ση του 20%

Η δια­φο­ρά ανά­γε­ται σε εμπο­ρι­κές συ­ναλ­λα­γές που δια­τη­ρού­σαν επί χρό­νια οι δύο εται­ρεί­ες, με την προ­μη­θεύ­τρια να τρο­φο­δο­τεί την ξε­νο­δο­χεια­κή μο­νά­δα με φρού­τα και λα­χα­νι­κά. Από τη συ­νερ­γα­σία αυτή προ­έ­κυ­ψε οφει­λή ύψους 475.288 ευρώ, για την οποία η προ­μη­θεύ­τρια δεν διέ­θε­τε καμία εμπράγ­μα­τη εξα­σφά­λι­ση. Ήταν, με άλλα λόγια, ανέγ­γυα πι­στώ­τρια, δη­λα­δή βρι­σκό­ταν στην κα­τη­γο­ρία εκεί­νων των πι­στω­τών που σε δια­δι­κα­σί­ες εξυ­γί­αν­σης υφί­στα­νται κατά κα­νό­να τις με­γα­λύ­τε­ρες πε­ρι­κο­πές.

Η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία, ευ­ρι­σκό­με­νη σε αδυ­να­μία εκ­πλή­ρω­σης των λη­ξι­πρό­θε­σμων υπο­χρε­ώ­σε­ών της, χωρίς όμως, όπως η ίδια υπο­στή­ρι­ζε, να έχει πε­ριέλ­θει σε κα­τά­στα­ση παύ­σης πλη­ρω­μών, κα­τέ­θε­σε στις 29 Ιου­νί­ου 2018 αί­τη­ση άμε­σης επι­κύ­ρω­σης συμ­φω­νί­ας εξυ­γί­αν­σης στο Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου. Η συμ­φω­νία είχε συ­να­φθεί με δύο συ­στη­μι­κές τρά­πε­ζες, οι οποί­ες εκ­προ­σω­πού­σαν το 71,80% του συ­νό­λου των οφει­λών και το 99,99% των εμπραγ­μά­τως ασφα­λι­σμέ­νων απαι­τή­σε­ων. Επί της αί­τη­σης εκ­δό­θη­κε αρ­χι­κά μη ορι­στι­κή από­φα­ση το 2019 και, κα­τό­πιν κλή­σης για επα­να­φο­ρά της υπό­θε­σης προς συ­ζή­τη­ση, το δι­κα­στή­ριο επι­κύ­ρω­σε τη συμ­φω­νία με νε­ό­τε­ρη από­φα­ση του ίδιου έτους, όπως αυτή είχε τρο­πο­ποι­η­θεί στις 21 Φε­βρουα­ρί­ου 2019.

Με βάση την επι­κυ­ρω­μέ­νη συμ­φω­νία, η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία ανέ­λα­βε την υπο­χρέ­ω­ση να κα­τα­βά­λει στους ανέγ­γυους πι­στω­τές της το 20% της συ­νο­λι­κής οφει­λής, σε 6 ετή­σιες ισό­πο­σες δό­σεις. Η πρώτη δόση έπρε­πε να πλη­ρω­θεί έως το τέλος του 2020 και οι επό­με­νες έως το τέλος κάθε επό­με­νου έτους. Για την προ­μη­θεύ­τρια εται­ρεία αυτό σή­μαι­νε ότι η απαί­τη­σή της απο­μειώ­θη­κε από 475.288 ευρώ σε 95.057,60 ευρώ, με την οφει­λέ­τρια να δε­σμεύ­ε­ται να κα­τα­βάλ­λει 15.842,93 ευρώ ετη­σί­ως για τα έτη 2020 έως 2025.

Μία δόση και μετά σιωπή

Η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία κα­τέ­βα­λε πράγ­μα­τι την πρώτη δόση στο τέλος του 2020. Από εκεί και έπει­τα, σύμ­φω­να με τους ισχυ­ρι­σμούς της αι­τού­σας, δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε καμία άλλη πλη­ρω­μή. Η δόση του 2021 δεν εξο­φλή­θη­κε ούτε εμπρό­θε­σμα ούτε αρ­γό­τε­ρα, ενώ το ίδιο φέ­ρε­ται να συ­νέ­βη και με τις δό­σεις των ετών 2022, 2023 και 2024. Οι οφει­λές αυτές, κατά την αι­τού­σα, κα­τέ­στη­σαν λη­ξι­πρό­θε­σμες την 1η Ια­νουα­ρί­ου κάθε επό­με­νου έτους και συ­νο­λι­κά ανέρ­χο­νταν κατά τον χρόνο κα­τά­θε­σης της αί­τη­σης σε 63.371,72 ευρώ.

Η προ­μη­θεύ­τρια υπο­στή­ρι­ζε ότι είχε επι­δεί­ξει μακρά ανοχή και ότι είχε προ­βεί επα­νει­λημ­μέ­να σε προ­φο­ρι­κές οχλή­σεις προς την οφει­λέ­τρια, χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Στις 26 Απρι­λί­ου 2022 απέ­στει­λε εξώ­δι­κη δια­μαρ­τυ­ρία, η οποία επι­δό­θη­κε 2 ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα μέσω δι­κα­στι­κής επι­με­λή­τριας. Με το έγ­γρα­φο αυτό δια­μαρ­τυ­ρό­ταν για τη μη εξό­φλη­ση της δόσης του 2021 και προει­δο­ποιού­σε ρητά ότι, σε πε­ρί­πτω­ση μη πλη­ρω­μής των λη­ξι­πρό­θε­σμων ποσών, θα προ­χω­ρού­σε σε αί­τη­ση ακύ­ρω­σης της συμ­φω­νί­ας εξυ­γί­αν­σης. Κατά την αι­τού­σα, η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία ούτε πλή­ρω­σε ούτε απά­ντη­σε στην εξώ­δι­κη όχλη­ση.

Το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, εξε­τά­ζο­ντας την υπό­θε­ση, δεν έκανε δεκτή την αί­τη­ση. Η απόρ­ρι­ψη ση­μαί­νει ότι η συμ­φω­νία εξυ­γί­αν­σης της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας, όπως επι­κυ­ρώ­θη­κε το 2019, εξα­κο­λου­θεί να δε­σμεύ­ει το σύ­νο­λο των πι­στω­τών, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της προ­μη­θεύ­τριας, της οποί­ας η απαί­τη­ση πα­ρα­μέ­νει απο­μειω­μέ­νη στο 20% του αρ­χι­κού ποσού. Δεν επέρ­χε­ται, συ­νε­πώς, η επα­να­φο­ρά της οφει­λής στα 475.288 ευρώ που ζη­τού­σε η αι­τού­σα ούτε η απο­δέ­σμευ­σή της από τους όρους της ρύθ­μι­σης.

Το ζή­τη­μα των απλή­ρω­των δό­σε­ων, όπως του­λά­χι­στον αυτό τί­θε­ται από την πλευ­ρά της προ­μη­θεύ­τριας, δεν εξα­φα­νί­ζε­ται με την απόρ­ρι­ψη της αί­τη­σης.

Το ίδιο το άρθρο 106ε προ­βλέ­πει ότι, ανε­ξάρ­τη­τα από την ακύ­ρω­ση της συμ­φω­νί­ας, κάθε πι­στω­τής δια­τη­ρεί τα δι­καιώ­μα­τα που του πα­ρέ­χει το κοινό δί­καιο για τις πε­ρι­πτώ­σεις μη εκ­πλή­ρω­σης ή κα­θυ­στε­ρη­μέ­νης εκ­πλή­ρω­σης των υπο­χρε­ώ­σε­ων που ανα­λή­φθη­καν με τη συμ­φω­νία.