Ο άνθρωπος που έχτισε τα πάντα από το τίποτα δίδαξε περισσότερα από όσα χωράνε σε ένα συλλυπητήριο

Η Ρόδος απο­χαι­ρε­τά τον Αντώ­νη Χα­τζη­μάρ­κο, έναν άν­θρω­πο που η δια­δρο­μή του λέει από μόνη της όσα δεν χρειά­ζο­νται τί­τλους. Ορ­φα­νός από ενός ετών, μπήκε στη βιο­πά­λη πριν προ­λά­βει να ζήσει τα παι­δι­κά του χρό­νια και έφτα­σε να αφή­νει πίσω του σε­βα­στό όνομα στην αγορά και κα­θο­ρι­στι­κό απο­τύ­πω­μα στις με­τα­φο­ρές των Δω­δε­κα­νή­σων, όντας από εκεί­νους που πά­λε­ψαν για να απο­κτή­σει ο τόπος τη δική του με­τα­φο­ρι­κή γραμ­μή. Ο «κυρ Αντώ­νης» των με­τα­φο­ρέ­ων, όπως τον απο­κα­λού­σαν οι συ­νά­δελ­φοί του, έδινε το «παρών» στις συ­νε­δριά­σεις του κλά­δου μέχρι το τέλος, γιατί για τη γενιά του η δου­λειά δεν ήταν επάγ­γελ­μα αλλά στάση ζωής.

Το κύμα συλ­λυ­πη­τη­ρί­ων που κα­τέ­κλυ­σε τα Δω­δε­κά­νη­σα απευ­θύ­νε­ται στον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, όμως η ουσία βρί­σκε­ται αλλού. Βρί­σκε­ται στη βιο­γρα­φία μιας γε­νιάς που δεν κλη­ρο­νό­μη­σε τί­πο­τα και κλη­ρο­δό­τη­σε τα πάντα, με μόνα εφό­δια την ερ­γα­τι­κό­τη­τα και το ήθος. Το «σε ευ­χα­ρι­στώ για όλα» του γιου του συ­μπυ­κνώ­νει αυτό ακρι­βώς που δεν αγο­ρά­ζε­ται και δεν χα­ρί­ζε­ται, την πα­ρα­κα­τα­θή­κη ενός πα­τέ­ρα που δί­δα­ξε με το πα­ρά­δειγ­μα και όχι με τα λόγια.

Η εξό­διος ακο­λου­θία θα τε­λε­στεί την Τε­τάρ­τη 19 Αυ­γού­στου, όμως άν­θρω­ποι σαν τον Αντώ­νη Χα­τζη­μάρ­κο δεν φεύ­γουν ποτέ ολό­κλη­ροι, γιατί ό,τι έχτι­σαν στέ­κει ακόμα όρθιο.