Πέθανε ο σπουδαίος διανοούμενος, Στέλιος Ράμφος σε ηλικία 87 ετών

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών ο συγ­γρα­φέας και φιλό­σο­φος Στέλιος Ράμφος.Γεν­νή­θηκε στην Αθήνα το 1939, σπού­δασε στη Νομική Σχολή του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών, ενώ το 1965 μετέβη στο Παρίσι, όπου συνέ­χισε τις σπουδές του στη Φιλο­σο­φία. Από το 1969 έως το 1974 δίδαξε στο Πανε­πι­στή­μιο της Βενσέν, προτού επι­στρέ­ψει και εγκα­τα­στα­θεί ορι­στικά στην Ελλάδα.

Με ένα εκτε­τα­μένο συγ­γρα­φικό έργο που απλώ­θηκε σε πολλές δεκα­ε­τίες, ο Στέλιος Ράμφος ασχο­λή­θηκε συστη­μα­τικά με ζητή­ματα φιλο­σο­φίας, θρη­σκείας, ψυχο­λο­γίας, ιστο­ρίας και ελλη­νι­κής ταυ­τό­τη­τας. Στο επί­κε­ντρο της σκέψης του βρέθηκε ιδιαί­τερα η ερμη­νεία του ελλη­νι­σμού και η προ­σπά­θεια κατα­νό­η­σης της επί­δρα­σης που άσκησαν το Βυζά­ντιο και η ορθό­δοξη παρά­δοση στη δια­μόρ­φωση της νεο­ελ­λη­νι­κής συνεί­δη­σης.

Στη μακρά πνευ­μα­τική δια­δρομή του επι­χεί­ρησε να συν­δέ­σει την αρχαία ελλη­νική φιλο­σο­φία, τη χρι­στια­νική και πατε­ρική παρά­δοση και τη σύγ­χρονη δυτική σκέψη, ανα­ζη­τώ­ντας τα βαθύ­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας. Ταυ­τό­χρονα, οι παρεμ­βά­σεις του στη δημόσια συζή­τηση για την πολι­τική, την Παιδεία, τη θρη­σκεία και τη σχέση του ατόμου με τη συλ­λο­γι­κό­τητα προ­κα­λού­σαν συχνά έντονο διάλογο και αντι­πα­ρα­θέ­σεις.

Υπήρξε πολυ­γρα­φό­τα­τος, με περισ­σό­τερα από 30 βιβλία και μελέτες, ενώ για χρόνια πραγ­μα­το­ποιούσε δια­λέ­ξεις και κύκλους μαθη­μά­των με μεγάλη απήχηση στο κοινό. Μεταξύ των έργων του περι­λαμ­βά­νο­νται βιβλία στα οποία διε­ρεύ­νησε από την αρχαία ελλη­νική σκέψη και την Ορθο­δο­ξία έως το συλ­λο­γικό φαντα­σιακό και τις ψυχο­λο­γι­κές ρίζες της σύγ­χρο­νης ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας.

Η παρου­σία του δεν περιο­ρί­στηκε στον ακα­δη­μαϊκό ή συγ­γρα­φικό χώρο. Για δεκα­ε­τίες συμ­με­τείχε ενεργά στον δημόσιο διάλογο, μέσα από ομιλίες, συνε­ντεύ­ξεις και δημό­σιες παρεμ­βά­σεις, ανα­πτύσ­σο­ντας συχνά αιχ­μη­ρές θέσεις για τις παθο­γέ­νειες αλλά και τις δυνα­τό­τη­τες της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας.

Ο θάνατός του κλείνει ένα σημα­ντικό κεφά­λαιο της σύγ­χρο­νης ελλη­νι­κής πνευ­μα­τι­κής ζωής, αφή­νο­ντας πίσω ένα εκτε­τα­μένο έργο και μια σκέψη που, είτε προ­κα­λούσε συμ­φω­νία είτε έντονη δια­φω­νία, επι­δί­ωκε σταθερά να θέσει στο επί­κε­ντρο το ερώτημα της ελλη­νι­κής αυτο­γνω­σίας.

Πηγή: protothema.gr