Πέθανε ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, σε ηλικία 93 ετών

Την τελευ­ταία του πνοή σε ηλικία 93 ετών άφησε ο πρώην υπουρ­γός Ιωάννης Βαρ­βι­τσιώ­της, ιστο­ρικό στέ­λε­χος της Νέας Δημο­κρα­τίας της οποίας διε­τέ­λεσε και αντι­πρό­ε­δρος.

Ο Γιάννης Βαρ­βι­τσιώ­της έφυγε στις 15:30 ήσυχα στο σπιτι του στην Αθήνα. Μάλιστα σήμερα είχε – κατά μια ειρω­νεία της τύχης – τα γενέ­θλιά του

Ο εκλιπών είχε τέσσερα παιδιά, τον πρώην υπουργό Μιλ­τιάδη Βαρ­βι­τσιώτη, την δημο­σιο­γράφο Ελένη, τον Θωμά και τον Κων­στα­ντίνο.

Ο Ιωάννης Βαρ­βι­τσιώ­της γεν­νή­θηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγού­στου του 1933. Ήταν νομικός και πολι­τι­κός που διε­τέ­λεσε επί σειρά ετών βου­λευ­τής της ΕΡΕ και της Νέας Δημο­κρα­τίας, υπουρ­γός, ευρω­βου­λευ­τής και αντι­πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας (1993 – 1997).

Υπήρξε μία από τις μακρο­βιό­τε­ρες και πιο έμπει­ρες πολι­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες της μετα­πο­λε­μι­κής Ελλάδας, με κοι­νο­βου­λευ­τική παρου­σία που εκτεί­νε­ται σε περισ­σό­τε­ρες από τέσ­σε­ρις δεκα­ε­τίες. Ήταν ο ένας από τους δύο τελευ­ταί­ους εν ζωή βου­λευ­τές της ΕΡΕ και το τελευ­ταίο εν ζωή μέλος της Βουλής του 1961.

Σπού­δασε νομικά στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών και στη συνέ­χεια στο Πανε­πι­στή­μιο του Φράι­μπουργκ της τότε Δυτικής Γερ­μα­νίας, με ειδί­κευση στο Εται­ρικό Δίκαιο. Με την επι­στροφή του στην Αθήνα άρχισε να δικη­γο­ρεί και το 1960 ανα­γο­ρεύ­τηκε διδά­κτωρ της Νομικής Σχολής του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών, κατόπιν ειση­γή­σεως του καθη­γητή Κων­στα­ντί­νου Ρόκα. Την εποχή εκείνη γνω­ρί­ζε­ται με τον Κων­στα­ντίνο Καρα­μανλή, γνώριμο του πατέρα του Μιλ­τιάδη Βαρ­βι­τσιώτη, που είχε δια­τε­λέ­σει βου­λευ­τής του Λαϊκού Κόμ­μα­τος, ο οποίος και του ανέθεσε να συντά­ξει σχε­τι­κές ειση­γή­σεις προς κυβερ­νη­τι­κούς παρά­γο­ντες, ενώ λίγο αργό­τερα τον ορίζει υπο­ψή­φιο βου­λευτή της ΕΡΕ στη Β΄ Περι­φέ­ρεια Αθηνών.

Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βου­λευ­τής, επα­νε­κλε­γείς και στις εκλογές του 1963, του 1964 και στις υπό­λοι­πες που ακο­λού­θη­σαν (στη Β΄ Αθηνών από το 1974 ως και το 1996 και Επι­κρα­τείας το 2000).

Την περίοδο της Δικτα­το­ρίας, και συγκε­κρι­μένα ένα χρόνο μετά την επιβολή της, τον Ιούλιο του 1968, μαζί με άλλους βου­λευ­τές, αρχίζει να προ­συ­πο­γρά­φει ανα­κοι­νώ­σεις περί επα­νό­δου της χώρας στη δημο­κρα­τική ομα­λό­τητα. Οι Αρχές του απα­γο­ρεύ­ουν την έξοδο από τη χώρα, οπότε σε συνεν­νό­ηση με τους Γ. Ράλλη και Π. Παπα­λη­γούρα συν­δέ­ε­ται με κλι­μά­κιο της οργά­νω­σης «Ελεύ­θε­ροι Έλληνες». Η σύνδεση όμως αυτή απο­κα­λύ­φθηκε και στις 9 Οκτω­βρίου συνε­λή­φθη. Μετά από ανά­κριση που ακο­λού­θησε στο ΕΑΤ/ΕΣΑ περιο­ρί­στηκε επί ένα πεντά­μηνο σε πλήρη απο­μό­νωση.

Μετά την μετα­πο­λί­τευση, συμ­με­τείχε ως υφυ­πουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών στη Κυβέρ­νηση Εθνικής Ενό­τη­τας 1974 και στις εκλογές του ίδιου έτους εκλε­γείς και πάλι, με την Νέα Δημο­κρα­τία ανέλαβε ακο­λού­θως υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών (1974 – 1975), υπουρ­γός Εμπο­ρίου (1975 – 1977), υπουρ­γός Εθνικής Παι­δείας και Θρη­σκευ­μά­των (1977-1980), υπουρ­γός Εθνικής Αμύνης (Κυβέρ­νηση Συνερ­γα­σίας, 1989), Εμπο­ρίου (Οικου­με­νική Κυβέρ­νηση, 1989), Εθνικής Άμυνας (1990-1993), Δικαιο­σύ­νης (1992).

Διε­τέ­λεσε αντι­πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Λαϊκού Κόμ­μα­τος (1985-1996) και αντι­πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας (1994-1997). Το 1989 τάχθηκε κατά της παρα­πο­μπής του Ανδρέα Παπαν­δρέου.

Στην πολι­τική του καριέρα διε­τέ­λεσε γραμ­μα­τέας του προ­ε­δρείου της Βουλής (1961-1963), γραμ­μα­τέας της επι­τρο­πής ανα­θε­ώ­ρη­σης του Συντάγ­μα­τος (1963) και κοσμή­το­ρας της Βουλής (1965-1967). Υπήρξε μόνιμο μέλος της ελλη­νι­κής αντι­προ­σω­πείας στις εργα­σίες σύν­δε­σης Ελλάδας με την ΕΟΚ την περίοδο 1962-1967, λαμ­βά­νο­ντας επίσης μέρος σε κοι­νο­βου­λευ­τι­κές ομάδες του ΝΑΤΟ.

Από τον Ιανουά­ριο του 1998 μέχρι τον Αύγου­στο του 2010 διε­τέ­λεσε πρό­ε­δρος του «Ινστι­τού­του Κ. Καρα­μαν­λής», ενώ ένα χρόνο πριν, τον Μάιο του 2009 εγκα­τέ­λειψε την πολι­τική μετά από 48 χρόνια πολι­τι­κής καριέ­ρας.

Πηγή: newmoney.gr