Οι ενστάσεις κατατίθενται στα όργανα, όχι στα μικρόφωνα

Το πρό­βλημα με τη στάση του Κώστα Χαλκιά δεν είναι ότι έχει πολε­ο­δο­μι­κές ανη­συ­χίες. Θα μπο­ρού­σαν κάλ­λι­στα να είναι βάσιμες. Το πρό­βλημα είναι πού και πότε επέλεξε να τις εκφρά­σει. Ήταν παρών στη σύσκεψη της 11ης Μαΐου 2026 υπό τον υπουργό Γιώργο Φλωρίδη όπου η δημο­τική αρχή συναί­νεσε ρητά. Ορί­στηκε μέλος της επι­τρο­πής χωρο­θέ­τη­σης που συγκρο­τή­θηκε ακριβώς για να εξε­τά­σει τέτοια ζητή­ματα και εκεί, όπως βεβαιώ­νει ο Από­στο­λος Ασπρά­κης, δεν κατέ­θεσε ποτέ αντίρ­ρηση, ούτε εγγρά­φως ούτε προ­φο­ρι­κώς. Απου­σί­ασε από τη συνά­ντηση με τον περι­φε­ρειάρχη και τον πρόεδρο του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου στην οποία προ­σκλή­θηκε. Και εμφα­νί­στηκε τελικά στο βήμα του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου να ακυ­ρώ­νει έναν σχε­δια­σμό που είχε κλει­δώ­σει με πρω­θυ­πουρ­γική δέσμευση, αφή­νο­ντας μάλιστα την αιχμή ότι όσοι τον πρό­τει­ναν δεν μελέ­τη­σαν τα δεδο­μένα. Δηλαδή το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης, η Περι­φέ­ρεια και ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Η ανα­κοί­νωση του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου, με τις υπο­γρα­φές του Βασί­λειου Κατα­βε­νάκη και της Βασι­λι­κής Παπα­γε­ωρ­γίου, λέει το αυτο­νό­ητο που η Ρόδος πλη­ρώ­νει επί 30 και πλέον χρόνια: οι ενστά­σεις που ανα­κυ­κλώ­νο­νται εκτός θεσμι­κών δια­δι­κα­σιών δεν βελ­τιώ­νουν τα έργα, τα θάβουν. Αν ο δήμος έχει εναλ­λα­κτική πρόταση εντός του αστικού ιστού, οφείλει να την κατα­θέ­σει πριν από την επί­σκεψη του υπουρ­γού στα τέλη του μήνα. Αν δεν έχει, τότε η στάση Χαλκιά δεν είναι πολε­ο­δο­μική επι­φύ­λαξη αλλά πολι­τική υπα­να­χώ­ρηση που απο­μο­νώ­νει τον δήμο από όλους τους θεσμι­κούς φορείς του τόπου.

Και όταν το Δικα­στικό Μέγαρο καθυ­στε­ρή­σει ξανά, οι ευθύνες αυτή τη φορά θα έχουν ονο­μα­τε­πώ­νυμο γραμ­μένο στα πρα­κτικά.