Στη Ρόδο τα οικόπεδα άλλαζαν όπως αλλάζουμε πουκάμισο

Η Εθνική Αρχή Δια­φά­νειας χρειά­στηκε 181 σελίδες για να περι­γρά­ψει αυτό που στην Πολε­ο­δο­μία της Ρόδου λει­τουρ­γούσε προ­φα­νώς ως ρουτίνα. Ζητού­σες βεβαί­ωση για ένα γεω­τε­μά­χιο, έπαιρ­νες για άλλο, με ένα απλό τηλε­φώ­νημα του μηχα­νι­κού. Ανέ­βα­ζες το ίδιο αρχείο 5 φορές με δια­φο­ρε­τικό όνομα και το σύστημα το έβλεπε ως πλήρη φάκελο. Και αν ανη­συ­χού­σες μήπως σου βεβαιώ­σουν πρό­στιμο για αυθαί­ρετο, μπο­ρού­σες να κοι­μά­σαι ήσυχος, αφού από τα πρό­στιμα που υπο­λο­γί­στη­καν έως και 1.000.000 ευρώ, κανένα άνω των 150.000 δεν βεβαιώ­θηκε ποτέ. Προ­φα­νώς τα μεγάλα νούμερα κού­ρα­ζαν το πλη­ρο­φο­ριακό σύστημα.

Το ωραιό­τερο όμως είναι τα 33 από τα 38 πρω­τό­τυπα στελέχη αδειών που απλώς εξα­φα­νί­στη­καν από το αρχείο. Σε ένα νησί όπου η κάθε τετρα­γω­νική οργιά κοστί­ζει χρυσάφι, τα χαρτιά που απο­δει­κνύ­ουν τι είναι νόμιμο και τι όχι έκαναν φτερά, ενώ 6.757 έγγραφα περί­με­ναν υπο­μο­νε­τικά στο πρω­τό­κολλο μήπως και τα ανοίξει κανείς. Η υπη­ρε­σία επι­κα­λεί­ται υπο­στε­λέ­χωση και φόρτο εργα­σίας, και σίγουρα κάτι τέτοιο ισχύει, αλλά η υπο­στε­λέ­χωση δεν εξηγεί πώς υπο­γρά­φουν πράξεις υπάλ­λη­λοι από άλλα τμήματα χωρίς καμία ανάθεση, ούτε πώς μια άδεια του 1994 εμφα­νί­ζε­ται με πει­ραγ­μένο τίτλο για να δείχνει εν ισχύ.

Στη Ρόδο, τελικά, το μόνο που τηρή­θηκε με θρη­σκευ­τική ευλά­βεια ήταν οι προ­θε­σμίες των μηχα­νι­κών να προ­λά­βουν το παρά­θυρο της εκτός σχεδίου δόμησης.