Σαράντα χρόνια χρειάστηκε η Ρόδος για να στεγάσει αυτούς που τη σώζουν

Η είδηση είναι αναμφισβήτητα θετική και οι κ. Χατζημάρκος και Ασπράκης δικαιούνται την αναγνώριση για το ότι μετακίνησαν επιτέλους μια υπόθεση που σάπιζε στα συρτάρια επί δεκαετίες, όπως και η οικογένεια Καζούλη που συναίνεσε στη μεταβολή του σκοπού της παραχώρησης. Το ερώτημα όμως που μένει μετέωρο πίσω από τους πανηγυρισμούς είναι πώς φτάσαμε στο 2026 με την Πυροσβεστική Υπηρεσία ενός νησιού που αποτελεί εθνικό σύνορο και τουριστική ατμομηχανή της χώρας να στεγάζεται σε κτήριο του 1926, με πόρισμα προσεισμικού ελέγχου που καταγράφει διαβρώσεις, αποκαλυμμένους οπλισμούς και στατικές επιβαρύνσεις. Το κράτος γνώριζε, οι συνδικαλιστές φώναζαν, τα έγγραφα συσσωρεύονταν και η υπηρεσία που καλείται να τρέξει πρώτη σε κάθε κατάρρευση δούλευε φοβούμενη τη δική της.

Υπάρχει και μια δεύτερη πικρή αλήθεια σε αυτή την ιστορία. Το οικόπεδο των 11,5 στρεμμάτων είχε παραχωρηθεί από το 1990 στο Υπουργείο Παιδείας για εκπαιδευτικό σκοπό που δεν εκπληρώθηκε ποτέ, δηλαδή μια προνομιακή έκταση σε κομβικό σημείο της πόλης έμεινε 36 χρόνια νεκρή επειδή κανείς δεν μπήκε στον κόπο να λύσει το θεσμικό κουβάρι. Η λύση δεν ήρθε από κάποιον σχεδιασμό του κεντρικού κράτους αλλά από την Περιφέρεια, που αναλαμβάνει και την κατασκευή, ακριβώς επειδή η εμπειρία με τα κτηριακά προγράμματα των υπουργείων δεν εμπνέει σε κανέναν εμπιστοσύνη.

Η Ρόδος θα αποκτήσει τον πυροσβεστικό σταθμό που της αξίζει, αρκεί να θυμόμαστε ότι η κανονικότητα δεν θα έπρεπε να είναι είδηση.