Αστυπάλαια: Από το Tsoula Festival δεν έφυγε κανείς

Κι εσείς για Αστυ­πά­λαια;», ακούω να ρωτάει μια φωνή στο βάθος. Η ερώτηση επα­να­λαμ­βά­νε­ται πιο συχνά και από τις ανα­κοι­νώ­σεις της καντί­νας. Είναι αρχές Ιουλίου, το κατά­στρωμα όμως είναι γεμάτο δινο­ντας αίσθηση Αυγού­στου. Έχουμε ακόμη 12 ώρες μπροστά μας και αρκετά μποφόρ. Στο διπλανό τραπέζι μια παρέα κοιτάει τα stories από τη χθε­σι­νο­βρα­δινή συναυ­λία της Μαρίνας Σάττι στο Tsoula Festival. Ένα «κρίμα που δεν την προ­λά­βαμε» και ένα «ας δούμε το πρό­γραμμα των επό­με­νων ημερών», ορίζουν τώρα τη συζή­τησή τους. Λίστες με παρα­λίες και μαγαζιά, tips που τους έδωσε κάποιος ντόπιος, και πλη­ρο­φο­ρίες που συγκέ­ντρω­σαν από τα social media μπλέ­κο­νται με τις τυρό­πι­τες και τον φραπέ πάνω στο τραπέζι. Από τις κου­βέ­ντες που ανταλ­λάσ­σο­νται στα γύρω τρα­πέ­ζια κατα­λα­βαίνω πως χον­δρικά χωρι­ζό­μα­στε σε δύο ομάδες: σε εκεί­νους που έρχο­νται πρώτη φορά στο νησί λόγω του φεστι­βάλ και σε εκεί­νους που επι­στρέ­φουμε για δεύτερη συνε­χό­μενη χρονιά.

Η ιστορία του Tsoula Festival είναι εν πολλοίς γνωστή. Η ιδέα γεν­νή­θηκε το καλο­καίρι του 2024 όταν τρεις φίλοι έφτασαν στην Αστυ­πά­λαια για δια­κο­πές. Ένα χρόνο αργό­τερα το φεστι­βάλ ήταν ήδη γεγονός. Ο Τάσος Μπι­μπι­σί­δης, η Βάλια Ζαμπάρα και η Νάνσυ Φαφούτη, θέλησαν να δημιουρ­γή­σουν μια καλή αφορμή ώστε να κάνουμε κοινές δια­κο­πές. Τελικά, τα κατά­φε­ραν. «Δεν θέλαμε απλά να κάνουμε κάτι στο νησί ως τρεις Αθη­ναίοι που έρχο­νται και δεν σέβο­νται το τόπο, αφή­νο­ντας πίσω τους σκου­πί­δια ή προ­βλή­ματα», μου λένε κάποια στιγμή. Πέρα από τον «προ­κλη­τικό» τίτλο, ο οποίος προ­έρ­χε­ται από το παρα­δο­σιακό απο­τρο­παϊκό φυλαχτό του νησιού, και την πολύ επι­τυ­χη­μένη επι­κοι­νω­νία στα social media, το Tsoula Festival θυμίζει όντως το πάρτι μιας μεγάλης παρέας.

Κάτι ρομα­ντικό, κάτι απλό

Από το λιμάνι στο σχολείο και από το θερινό σινεμά στην παραλία, για εννιά ημέρες τα βράδια στο νησί γέμισαν από κόσμο και δράσεις. Πέρα από τα μεγάλα ονόματα, όπως η Μαρίνα Σάττι, ο Γιάννης Οικο­νο­μί­δης, ο Πάνος Βλάχος και ο Pan Pan, ο λόγος φέτος πέρασε στη νέα γενιά της καλ­λι­τε­χνι­κής σκηνής. Οι Yama και η Aggelina βρέ­θη­καν μαζί στη σκηνή με τον Κωστή Μαρα­βέ­για και οι Για­γκί­νη­δες παρου­σί­α­σαν τα ρεμπέ­τικα μέσα από το δικό τους πρίσμα στην παραλία της Μαλ­τε­ζά­νας. «Έχει έναν απί­στευτα ρομα­ντικό παλμό αυτό που συμ­βαί­νει εδώ πέρα. Τίποτα δεν είναι τέλειο και αυτό είναι το ζητού­μενο», σχο­λί­ασε ο Κωστής Μαρα­βέ­γιας και το κοινό φαι­νό­ταν να συμ­φω­νεί.

Απροσ­δό­κη­τες εκπλή­ξεις υπήρξαν οι παράλ­λη­λες δράσεις του φετινού προ­γράμ­μα­τος, όπως η συζή­τηση για τις «Λέξεις και τις γυναί­κες που προ­κα­λούν», το σεμι­νά­ριο του Γιώργου Καρα­μί­χου για την αυτο­βελ­τί­ωση και το session δια­λο­γι­σμού της Τόνιας Σωτη­ρο­πού­λου, ενώ την τελευ­ταία μέρα οι κάτοι­κοι του νησιού παρου­σί­α­σαν ένα δικό τους βαριετέ δράσεων στο σχολείο. «Έρχομαι πρώτη φορά στο νησί, γιατί μάλλον έχω την ανάγκη να νιώσω σύνδεση», θυμάμαι να λέει μία κοπέλα κατά τη διάρ­κεια του σεμι­να­ρίου του Γιώργου. Ακού­γε­ται γλυκό, ρομα­ντικό και ενδε­χο­μέ­νως υπερ­βο­λικό, όμως αυτή είναι η αθέατη και πιο ουσια­στική όψη του φεστι­βάλ.

Εκεί που συνα­ντιό­μα­στε

«Καφε­νείο, Κάστρο, Άρτεμις και μετά τυρό­πι­τες». Ένα άτυπο επα­κό­λουθο κάθε βραδιάς, μια «ιερο­τε­λε­στία» που παρέ­τεινε το φεστι­βάλ εκτός των δράσεών του. «Το Tsoula Festival έδωσε πνοή στο νησί σε μια περίοδο που κατά τα άλλα δεν υπήρχε αρκετή κινη­τι­κό­τητα. Είναι σαν να μπαί­νουμε στην περίοδο της σεζόν πριν καν ξεκι­νή­σει η σεζόν. Η νεολαία που ερχόταν για το φεστι­βάλ ξεσή­κωνε και τον υπό­λοιπο κόσμο του νησιού, έστω κι αν δεν ακο­λου­θούσε απα­ραί­τητα στις δράσεις. Ήταν, όντως, μια μεγάλη γιορτή», μου λέει ο Γιάννης Βογια­τζής, ένας από τους δύο ιδιο­κτή­τες του Καφε­νείου του Μουγγού, του κλα­σι­κού σημείου συνά­ντη­σης πριν και μετά το φεστι­βάλ.

«Εμένα με κάνανε φίρμα. Με πήρε τηλέ­φωνο η εγγονή μου κλαί­γο­ντας να μου πει πως με βλέπει στα social media και συγκι­νεί­ται που και άλλοι άνθρω­ποι γνω­ρί­ζουν τη ζωή μας στο Βαθύ», αφη­γεί­ται τρυφερά η κυρία Μαρία που δια­τη­ρεί την ταβέρνα Γαλήνη στο Έξω Βαθύ, τη μονα­δική ταβέρνα της περιο­χής. Πέρυσι, μάλιστα, προ­βλή­θηκε κατά τη διάρ­κεια του φεστι­βάλ και ένα σύντομο ντο­κι­μα­ντέρ για την ίδια και τη ζωή της στο νησί. «Είχα ξεχάσει πως είναι να έχω τόσο κόσμο εδώ, γιατί είμαι και μακριά από τη χώρα, οπότε δεν μπορώ παρά να χαί­ρο­μαι όταν κάποιος κάνει όλον αυτόν τον δρόμο για να ‘ρθει σε μένα», κατα­λή­γει ενώ τσου­γκρί­ζει το ποτήρι της με το δικό μου. Οι αφη­γή­σεις δεν τελειώ­νουν, ούτε και οι εικόνες. Μια στάση στο νησί, αρκεί για να το επι­βε­βαιώ­σετε. Του χρόνου, λοιπόν, στην 3η χρονιά του Tsoula Festival.

Πηγή: kathimerini.gr