Παναγιώτης Σπανός: «Eνα δημόσιο σύστημα επείγουσας φροντίδας, δεν μπορεί να στηρίζεται μόνιμα στο φιλότιμο και στην εξάντληση του προσωπικού»

Κύριε πρόεδρε, η κοινή γνώμη της Ρόδου παρα­μέ­νει ανά­στατη με τις πλη­ρο­φο­ρίες για μετα­φορά της βάσης του ΕΚΑΒ από τη Σορωνή στο αερο­δρό­μιο. Τι ισχύει τελικά σήμερα που μιλάμε, έχει ξεκα­θα­ρί­σει η κατά­σταση;

Μέχρι σήμερα δεν μας έχει κοι­νο­ποι­η­θεί επίσημη, έγγραφη και αιτιο­λο­γη­μένη απόφαση της Διοί­κη­σης του ΕΚΑΒ για μετα­φορά της βάσης από τη Σορωνή στο Αερο­δρό­μιο. Υπάρ­χουν δημό­σιες δηλώ­σεις και πλη­ρο­φο­ρίες, όχι όμως το θεσμικό έγγραφο που θα καθο­ρί­ζει τους όρους, τη στε­λέ­χωση, τις αρμο­διό­τη­τες και τις συνέ­πειες για την κάλυψη της Δυτικής Ρόδου. Γι’ αυτό ζητούμε πλήρη δια­φά­νεια. Η Σορωνή δεν είναι ένα τυχαίο σημείο στον χάρτη, καλύ­πτει ένα μεγάλο τμήμα της δυτικής πλευράς και λει­τουρ­γεί ως κρί­σι­μος επι­χει­ρη­σια­κός κόμβος προς τον Έμπωνα, τα Απόλ­λωνα και τα απο­μα­κρυ­σμένα χωριά. Παράλ­ληλα, το αερο­δρό­μιο έχει δικές του κανο­νι­στι­κές υπο­χρε­ώ­σεις για Ιατρείο Α΄ Βοη­θειών, κατάλ­ληλη στε­λέ­χωση και ασθε­νο­φόρο. Σύμφωνα με το ΦΕΚ, ο φορέας δια­χεί­ρι­σης μπορεί να μην έχει μόνιμα δικό του ασθε­νο­φόρο στο αερο­δρό­μιο μόνο εφόσον υπάρχει ειδική συμ­φω­νία ή σύμβαση με δημόσιο ή ιδιω­τικό φορέα που εξα­σφα­λί­ζει στε­λε­χω­μένο ασθε­νο­φόρο εντός 30 λεπτών από την κλήση. Με τον εκτι­μώ­μενο χρόνο Σορωνή – Αερο­δρό­μιο να είναι περίπου 14–15 λεπτά, η Σορωνή βρί­σκε­ται μέσα σε αυτό το χρονικό όριο και αυτός είναι και ο λόγος που επι­λέ­χθηκε το συγκε­κρι­μένο σημείο. Αυτό, όμως, δεν απο­δει­κνύει από μόνο του ότι υπάρχει η ειδική έγγραφη συμ­φω­νία που απαιτεί ο κανο­νι­σμός, την οποία θα ζητή­σουμε να μας χορη­γή­σουν. Οι υπο­χρε­ώ­σεις του αερο­δρο­μίου δεν μπορεί να καλυ­φθούν απλώς με τη μετα­φορά της ήδη ανε­παρ­κούς δύναμης του ΕΚΑΒ από τη Σορωνή.

Με ποιο τρόπο πιστεύ­ετε ότι θα έπρεπε να γίνει η ενί­σχυση του αερο­δρο­μίου, χωρίς να θυσια­στεί η ασφά­λεια και η κάλυψη της Δυτικής Ρόδου;

Είμαστε υπέρ της ουσια­στι­κής ενί­σχυ­σης του Αερο­δρο­μίου. Πρέπει, όμως, να γίνει απο­λύ­τως σαφές ότι άλλο είναι η εγκα­τά­σταση μιας επι­χει­ρη­σια­κής βάσης του ΕΚΑΒ μέσα στο αερο­δρό­μιο και άλλο η υγειο­νο­μική κάλυψη του ίδιου του αερο­δρο­μίου. Η ύπαρξη βάσης σημαί­νει ότι ένα πλήρωμα μπορεί να ξεκινά από εκεί για να εξυ­πη­ρε­τεί περι­στα­τικά σε ολό­κληρη την περιοχή, δεν σημαί­νει ότι το πλήρωμα παρα­μέ­νει δεσμευ­μένο απο­κλει­στικά στον αερο­λι­μένα ούτε ότι υπο­κα­θι­στά τις αυτο­τε­λείς υπο­χρε­ώ­σεις του φορέα δια­χεί­ρι­σης. Στις βάρδιες κατά τις οποίες δεν υπάρχει ιατρός, ο Κανο­νι­σμός προ­βλέ­πει για Αερο­δρό­μιο με την επι­βα­τική κίνηση της Ρόδου του­λά­χι­στον δύο ειδικά εκπαι­δευ­μένα άτομα, ανά βάρδια, στο Ιατρείο Α΄ Βοη­θειών. Κατά τη γραμ­μα­τική και λει­τουρ­γική ερμη­νεία της διά­τα­ξης, τα πρόσωπα αυτά πρέπει να βρί­σκο­νται εκεί καθ’ όλο το ωράριο, να ανα­γνω­ρί­ζουν και να αντι­με­τω­πί­ζουν το περι­στα­τικό μέσα στα όρια της εκπαί­δευ­σής τους, να καλούν εγκαί­ρως το ΕΚΑΒ και να παρα­δί­δουν τον ασθενή στο πλήρωμα με τις απα­ραί­τη­τες πλη­ρο­φο­ρίες. Από τα στοι­χεία και την επι­χει­ρη­σιακή εικόνα που έχουμε μέχρι σήμερα, αυτή η δια­δι­κα­σία δεν προ­κύ­πτει ότι εφαρ­μό­ζε­ται με σταθερό, διαφανή και απο­δε­δειγ­μένο τρόπο. Γι’ αυτό θα ζητή­σουμε ονο­μα­στι­κές κατα­στά­σεις, πιστο­ποι­ή­σεις εκπαί­δευ­σης, προ­γράμ­ματα βαρδιών και το επίσημο πρω­τό­κολλο παρά­δο­σης περι­στα­τι­κών. Θέτουμε, επο­μέ­νως, καθα­ρούς όρους: πρό­σθετο ασθε­νο­φόρο, πρό­σθετο και επαρκές προ­σω­πικό, έγγραφη επι­χει­ρη­σιακή απόφαση, σαφή κατα­νομή αρμο­διο­τή­των μεταξύ Fraport, ΕΚΑΒ, 2ης Υ.Π.Ε και λοιπών φορέων και τεκ­μη­ριω­μένη μελέτη ότι δεν υπο­βαθ­μί­ζε­ται ούτε μία περιοχή του νησιού. Το πλήρωμα του ΕΚΑΒ δεν μπορεί να θεω­ρεί­ται ταυ­τό­χρονα μόνιμη στε­λέ­χωση του Ιατρείου Α΄ Βοη­θειών, διότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να κληθεί σε περι­στα­τικό εκτός αερο­δρο­μίου. Η λύση είναι προ­σθήκη δυνά­μεων και όχι ανα­κύ­κλωση της υπο­στε­λέ­χω­σης. Εφόσον εξα­σφα­λι­στούν νέοι πόροι και παρα­μεί­νει πλήρως λει­τουρ­γική η βάση της Δυτικής Ρόδου, θα στη­ρί­ξουμε κάθε σοβαρό σχέδιο που ενι­σχύει πραγ­μα­τικά την ασφά­λεια κατοί­κων και επι­σκε­πτών.

Πριν καν μιλή­σουμε για μετα­φο­ρές, ποια είναι η κατά­σταση στη Σορωνή σήμερα; Πόσα πλη­ρώ­ματα καλύ­πτουν τον σταθμό, πόσες βάρδιες μένουν ακά­λυ­πτες και πόσες φορές ανα­γκά­ζε­ται να επι­χει­ρή­σει ασθε­νο­φόρο με μειω­μένη σύνθεση πλη­ρώ­μα­τος;

Η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι ότι τον σταθμό της Σορωνής στε­λε­χώ­νουν σήμερα 9 άτομα, ενώ για την ομαλή και ασφαλή λει­τουρ­γία του απαι­τού­νται του­λά­χι­στον 11. Αυτή η έλλειψη προ­σω­πι­κού δημιουρ­γεί αντι­κει­με­νική αδυ­να­μία χορή­γη­σης των προ­βλε­πό­με­νων αδειών και ρεπό και επι­βα­ρύ­νει ακόμη περισ­σό­τερο τους εργα­ζό­με­νους. Τυχόν ακά­λυ­πτες βάρδιες καλύ­πτο­νται από συνα­δέλ­φους της βάσης της Ρόδου, η οποία και αυτή είναι ήδη υπο­στε­λε­χω­μένη.

Με αυτή την κατά­σταση στη Σορωνή και στους υπό­λοι­πους σταθ­μούς, ποιος είναι ο πραγ­μα­τι­κός χρόνος ανα­μο­νής για ένα ασθε­νο­φόρο στην πόλη της Ρόδου και ποιος στα απο­μα­κρυ­σμένα χωριά;

Στην πόλη της Ρόδου ο μέσος χρόνος αντα­πό­κρι­σης κυμαί­νε­ται από 12 έως 15 λεπτά, και αυτό επι­τυγ­χά­νε­ται με μεγάλη προ­σπά­θεια των εργα­ζο­μέ­νων. Ο πραγ­μα­τι­κός χρόνος αντα­πό­κρι­σης σε κάθε περι­στα­τικό επη­ρε­ά­ζε­ται από τις και­ρι­κές συν­θή­κες, την από­σταση, την κυκλο­φο­ρία, καθώς και από τη σωμα­τική και ψυχική κατά­σταση των δια­σω­στών. Ωστόσο, δεν υπάρχει ένας ενιαίος χρόνος ανα­μο­νής. Εξαρ­τά­ται επίσης από το αν υπάρχει δια­θέ­σιμο ασθε­νο­φόρο, από το πού βρί­σκε­ται τη στιγμή της κλήσης και από τη βαρύ­τητα και τον αριθμό των ταυ­τό­χρο­νων περι­στα­τι­κών. Για τη Δυτική Ρόδο έχουμε υπο­λο­γί­σει ότι η Σορωνή απέχει περίπου 10,2 χιλιό­με­τρα από το αερο­δρό­μιο και 28,2 χιλιό­με­τρα από τον Έμπωνα. Η εκτι­μώ­μενη μετά­βαση Σορωνή – Έμπωνας είναι περίπου 35-41 λεπτά, ενώ από το αερο­δρό­μιο προς τον Έμπωνα μπορεί να φθάσει περίπου τα 56-63 λεπτά, ιδίως αν συνυ­πο­λο­γι­στούν η έξοδος από τον αερο­λι­μένα και η θερινή κίνηση. Δηλαδή, μια μετα­φορά της βάσης μπορεί να προ­σθέ­σει περίπου 21–28 κρίσιμα λεπτά προς τα απο­μα­κρυ­σμένα χωριά. Σε επείγον περι­στα­τικό, αυτά τα λεπτά μπορεί να είναι καθο­ρι­στικά.

Πόσα ασθε­νο­φόρα είναι ενεργά αυτή τη στιγμή στο νησί και πόσοι δια­σώ­στες υπο­λεί­πο­νται οργα­νικά για να λει­τουρ­γή­σει το σύστημα εύρυθμα ιδιαί­τερα την καλο­και­ρινή περίοδο;

Στον Τομέα ΕΚΑΒ Ρόδου υπη­ρε­τούν συνο­λικά 66 δια­σώ­στες, όμως μόνο 42 δια­τί­θε­νται για τη στε­λέ­χωση των ασθε­νο­φό­ρων επεί­γου­σας βοή­θειας. Οι υπό­λοι­ποι καλύ­πτουν το Συντο­νι­στικό Κέντρο, αερο­δια­κο­μι­δές, τακτικά περι­στα­τικά, άλλες ανα­γκαίες λει­τουρ­γίες και κάποιοι βρί­σκο­νται σε μακρο­χρό­νιες άδειες. Το Τμήμα Μοτο­σι­κλε­τών καλύ­πτε­ται αυτή τη στιγμή από έναν μόνο συνά­δελφο, ο οποίος έχει έρθει με μετα­κί­νηση, ενώ το Τμήμα Αερο­δια­κο­μι­δών στε­λε­χώ­νε­ται από 5 άτομα. Πρό­κει­ται για κρί­σι­μες επι­χει­ρη­σια­κές λει­τουρ­γίες, οι οποίες δεν μπορεί να στη­ρί­ζο­νται σε προ­σω­ρι­νές λύσεις και οριακή στε­λέ­χωση. Παράλ­ληλα, ο νέος Τομέας Γεν­να­δίου στε­λε­χώ­νε­ται από 5 δια­σώ­στες και 2 στρα­τιω­τι­κούς. Είμαστε κατη­γο­ρη­μα­τικά αντί­θε­τοι στην κάλυψη πάγιων αναγκών επεί­γου­σας προ­νο­σο­κο­μεια­κής φρο­ντί­δας με στρα­τιω­τικό προ­σω­πικό. Δεν αμφι­σβη­τούμε την πρόθεση ή την προ­σφορά των συγκε­κρι­μέ­νων ανθρώ­πων· όμως οι στρα­τιω­τι­κοί δεν μπορούν να υπο­κα­τα­στή­σουν μόνι­μους, πιστο­ποι­η­μέ­νους και επι­χει­ρη­σιακά ενταγ­μέ­νους δια­σώ­στες του ΕΚΑΒ, με την απαι­τού­μενη εκπαί­δευση και εμπει­ρία για τη δια­χεί­ριση σύν­θε­των επει­γό­ντων περι­στα­τι­κών. Οι κάτοι­κοι της Νότιας Ρόδου έχουν κάθε λόγο να συμ­με­ρί­ζο­νται αυτή την ανη­συ­χία και να απαι­τούν πλήρη στε­λέ­χωση του Τομέα με επαγ­γελ­μα­τίες δια­σώ­στες. Ιδιαί­τερα σοβαρή είναι και η υπο­στε­λέ­χωση του Συντο­νι­στι­κού Κέντρου Νοτίου Αιγαίου στη Ρόδο. Για την ασφαλή λει­τουρ­γία του απαι­τού­νται 4 εργα­ζό­με­νοι ανά βάρδια. Σήμερα υπη­ρε­τούν 3 ανά βάρδια, ενώ ορι­σμέ­νες φορές στη νυχτε­ρινή βάρδια υπη­ρε­τούν μόνο 2. Ακόμη και αυτή η στε­λέ­χωση καθί­στα­ται δυνατή χάρη στην ενί­σχυση από 2 μετα­κι­νη­μέ­νους συνα­δέλ­φους. Οι εργα­ζό­με­νοι αυτοί δέχο­νται και δια­χει­ρί­ζο­νται τις κλήσεις 166 και 112 για τα Δωδε­κά­νησα και τις Κυκλά­δες, συντο­νί­ζουν τα ασθε­νο­φόρα του ΕΚΑΒ και των λοιπών φορέων σε ολό­κληρη την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, καθώς και τις δύο βάσεις αερο­δια­κο­μι­δών Ρόδου και Σύρου. Παράλ­ληλα, παρέ­χουν τηλε­φω­νι­κές οδηγίες πρώτων βοη­θειών και υπο­στη­ρί­ζουν την επι­κοι­νω­νία με για­τρούς Περι­φε­ρεια­κών Ιατρείων όταν αυτά δεν λει­τουρ­γούν. Επο­μέ­νως, ακόμη και με τη σημε­ρινή προ­σω­ρινή ενί­σχυση, η υπο­στε­λέ­χωση παρα­μέ­νει μεγάλη. Δεν μιλάμε για μια απλή διοι­κη­τική λει­τουρ­γία, αυτοί οι εργα­ζό­με­νοι αξιο­λο­γούν επεί­γου­σες κλήσεις, ιεραρ­χούν περι­στα­τικά, κινη­το­ποιούν και συντο­νί­ζουν τις δια­θέ­σι­μες δυνά­μεις και λαμ­βά­νουν σε ελά­χι­στο χρόνο απο­φά­σεις που αφορούν ανθρώ­πι­νες ζωές. Για σταθερή 24ωρη λει­τουρ­γία πέντε ασθε­νο­φό­ρων απαι­τού­νται κατ’ ελά­χι­στον περίπου 55 δια­θέ­σι­μοι δια­σώ­στες στα επεί­γο­ντα. Άρα λείπουν του­λά­χι­στον 13 από την άμεση επι­χει­ρη­σιακή δύναμη, χωρίς να υπο­λο­γί­ζουμε τις θερινές αυξη­μέ­νες ανάγκες, τις άδειες, τις ασθέ­νειες και τα οφει­λό­μενα ρεπό. Παράλ­ληλα, το προ­σω­πικό είναι ηλι­κιακά γερα­σμένο και ιδιαί­τερα κατα­πο­νη­μένο, με μέσο όρο ηλικίας 54 έτη. Αν δεν γίνουν άμεσα προ­σλή­ψεις, μέσα στα επόμενα δύο έως τρία χρόνια θα δημιουρ­γη­θεί τερά­στιο επι­χει­ρη­σιακό κενό εξαι­τίας των μαζικών απο­χω­ρή­σεων λόγω συντα­ξιο­δό­τη­σης. Αυτός είναι και ο λόγος που ο αριθμός των πραγ­μα­τικά ενεργών ασθε­νο­φό­ρων μετα­βάλ­λε­ται ανά βάρδια και συχνά υπο­λεί­πε­ται των αναγκών.

Ποια είναι τα κυριό­τερα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζετε καθη­με­ρινά εξαι­τίας της υπο­στε­λέ­χω­σης και της πίεσης που απορ­ρέει από αυτή την κατά­σταση;

Το πρώτο πρό­βλημα είναι η ταυ­τό­χρονη δια­χεί­ριση πολλών επει­γό­ντων περι­στα­τι­κών με λιγό­τε­ρες δια­θέ­σι­μες μονάδες από όσες χρειά­ζο­νται. Το δεύτερο είναι οι μεγάλες απο­στά­σεις σε ένα νησί με δύσκολο οδικό δίκτυο και τερά­στια εποχική αύξηση του πλη­θυ­σμού. Το τρίτο είναι ότι κάθε ασθε­νο­φόρο που δεσμεύ­ε­ται σε μακρινή δια­κο­μιδή αφήνει πίσω του μια μεγα­λύ­τερη περιοχή με περιο­ρι­σμένη κάλυψη. Σε αυτά προ­στί­θε­νται η κόπωση, οι συνε­χείς αλλαγές προ­γράμ­μα­τος, η δυσκο­λία χορή­γη­σης αδειών και ρεπό και η ψυχο­λο­γική πίεση των εργα­ζο­μέ­νων, οι οποίοι γνω­ρί­ζουν ότι μια δεύτερη κλήση μπορεί να περι­μέ­νει ενώ εκείνοι ήδη επι­χει­ρούν. Μιλάμε για προ­σω­πικό με μέσο όρο ηλικίας 54 έτη, το οποίο έχει επι­βα­ρυν­θεί από δεκα­ε­τίες απαι­τη­τι­κής εργα­σίας, άρσης βάρους, νυχτε­ρι­νών βαρδιών και έντονου στρες. Έχουμε συνα­δέλ­φους που έχουν αντι­με­τω­πί­σει εμφράγ­ματα, εγκε­φα­λικά επει­σό­δια και σοβαρά μυο­σκε­λε­τικά προ­βλή­ματα. Αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν μπορεί να αγνο­εί­ται στον σχε­δια­σμό της υπη­ρε­σίας. Παρ’ όλα αυτά, οι συνά­δελ­φοι ξεπερ­νούν καθη­με­ρινά τα όριά τους. Ένα δημόσιο σύστημα επεί­γου­σας φρο­ντί­δας, όμως, δεν μπορεί να στη­ρί­ζε­ται μόνιμα στο φιλό­τιμο και στην εξά­ντληση του προ­σω­πι­κού.

Καλεί­στε καθη­με­ρινά να δια­χει­ρι­στείτε δύσκολα περι­στα­τικά γι αυτό και είναι απα­ραί­τητο να μπο­ρείτε να πάρετε τα ρεπό σας, τις άδειές σας για να απο­φορ­τι­στείτε και να ξεκου­ρα­στείτε. Πώς επη­ρε­ά­ζουν την καθη­με­ρι­νό­τητά σας τα συσ­σω­ρευ­μένα οφει­λό­μενα ρεπό και οι άδειες του προ­σω­πι­κού;

Τα οφει­λό­μενα ρεπό και οι άδειες δεν είναι ένας λογι­στι­κός αριθμός. Είναι χαμένος χρόνος ανά­παυ­σης, οικο­γε­νεια­κής ζωής και ψυχικής απο­φόρ­τι­σης για ανθρώ­πους που εργά­ζο­νται σε συν­θή­κες έντασης, πόνου και μεγάλης ευθύνης. Όταν το προ­σω­πικό δεν ξεκου­ρά­ζε­ται επαρκώς, αυξά­νο­νται η σωμα­τική και ψυχική κόπωση, η επαγ­γελ­μα­τική εξου­θέ­νωση και ο κίν­δυ­νος λάθους. Παράλ­ληλα, οι δια­σώ­στες οδη­γούμε μεγάλα και βαρέα οχήματα, συχνά υπό επεί­γου­σες συν­θή­κες, μέσα στην κυκλο­φο­ρία και με αυξη­μένη ταχύ­τητα, έχοντας ευθύνη για το πλήρωμα, τον ασθενή και τους υπό­λοι­πους χρήστες του δρόμου. Είναι αυτο­νό­ητο ότι η κόπωση και η έλλειψη επαρ­κούς ανά­παυ­σης επη­ρε­ά­ζουν την προσοχή, τα αντα­να­κλα­στικά και την ικα­νό­τητα ασφα­λούς οδή­γη­σης, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται για την οδική ασφά­λεια και την ανθρώ­πινη ζωή. Δημιουρ­γεί­ται, έτσι, ένας φαύλος κύκλος: η υπο­στε­λέ­χωση γεννά οφει­λό­μενα ρεπό και άδειες, ενώ η συσ­σώ­ρευσή τους κάνει ακόμη δυσκο­λό­τερη τη στε­λέ­χωση των επό­με­νων βαρδιών. Η ανά­παυση δεν είναι προ­νό­μιο, είναι δικαί­ωμα του εργα­ζο­μέ­νου και βασική προ­ϋ­πό­θεση για την ασφαλή οδήγηση του ασθε­νο­φό­ρου και την ασφαλή προ­νο­σο­κο­μειακή φρο­ντίδα του ασθε­νούς.

Ποιο ή ποια είναι τα πιο δύσκολα περι­στα­τικά που έχετε δια­χει­ρι­στεί;

Η Ρόδος είναι ένα μικρό νησί και, λίγο-πολύ, όλοι γνω­ρι­ζό­μα­στε. Πολύ συχνά καλού­μα­στε να επέμ­βουμε σε περι­στα­τικά στα οποία ο ασθενής είναι γνωστός μας, φίλος, παλιός συμ­μα­θη­τής ή ακόμη και συγ­γε­νής. Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο για τον δια­σώ­στη να αντε­πε­ξέλ­θει ψυχο­λο­γικά. Καλεί­ται να αφήσει στην άκρη το προ­σω­πικό του συναί­σθημα και να λει­τουρ­γή­σει με ψυχραι­μία, επαγ­γελ­μα­τι­σμό και ακρί­βεια, την ώρα που ο ίδιος βιώνει έντονη συναι­σθη­μα­τική φόρτιση. Αυτά τα περι­στα­τικά δεν τελειώ­νουν πάντοτε με την ολο­κλή­ρωση της δια­κο­μι­δής, πολλές φορές ακο­λου­θούν τον δια­σώ­στη για μεγάλο χρονικό διά­στημα.

Κλεί­νο­ντας, αν είχατε την ευκαι­ρία να θέσετε μία και μόνη άμεση προ­τε­ραιό­τητα στην πολι­τική ηγεσία του Υπουρ­γείου Υγείας για το ΕΚΑΒ της Ρόδου, ποια θα ήταν αυτή προ­κει­μέ­νου να αισθά­νε­ται ο κάθε κάτοι­κος και επι­σκέ­πτης ασφαλής;

Η μία άμεση προ­τε­ραιό­τητα είναι η ουσια­στική απο­στολή πρό­σθε­του προ­σω­πι­κού, του­λά­χι­στον 20 ατόμων ώστε να καλυ­φθούν οι ήδη υπάρ­χο­ντες τομείς – σταθμοί και, ταυ­τό­χρονα, ένα δεσμευ­τικό σχέδιο προ­σλή­ψεων, ώστε να λει­τουρ­γούν σε 24ωρη βάση επαρκώς στε­λε­χω­μένα ασθε­νο­φόρα στην πόλη, στη Σορωνή, στη Νότια Ρόδο και στο υπό­λοιπο νησί. Καμία μετα­φορά βάσης και καμία αλλαγή στον χάρτη δεν δημιουρ­γεί από μόνη της δια­σώ­στες ή ασθε­νο­φόρα. Ασφά­λεια σημαί­νει πρό­σθε­τες δυνά­μεις, σωστή γεω­γρα­φική κατα­νομή, επάρ­κεια πλη­ρω­μά­των και ρεα­λι­στικό επι­χει­ρη­σιακό σχε­δια­σμό. Η Ρόδος δεν μπορεί να στη­ρί­ζε­ται κάθε χρόνο στην αντοχή των ίδιων ανθρώ­πων. Πρέπει, επι­τέ­λους, να υπάρξει ολο­κλη­ρω­μέ­νος και δεσμευ­τι­κός σχε­δια­σμός για το ΕΚΑΒ Ρόδου με ορί­ζο­ντα του­λά­χι­στον δεκα­ε­τίας, ο οποίος να περι­λαμ­βά­νει τη στε­λέ­χωση, τις υπο­δο­μές, τα οχήματα, την εκπαί­δευση και τη σωστή γεω­γρα­φική ανά­πτυξη των δυνά­μεων. Χωρίς έναν τέτοιο μακρο­πρό­θε­σμο σχε­δια­σμό, η επι­χει­ρη­σιακή λει­τουρ­γία του ΕΚΑΒ κιν­δυ­νεύει να οδη­γη­θεί σε κατάρ­ρευση.