Τρία χρόνια αφήσαμε τη φύση να τα βρει μόνη της, και τα βρήκε

Η δασο­λο­γική σοφία έλεγε πως τα πρώτα 3 χρόνια μετά τη φωτιά τα αφήνεις στη φύση, να κάνει τη δουλειά της η τραχεία πεύκη, να φυτρώ­σει, να ριζώσει, να μας γλι­τώ­σει και από τον κόπο και από το κόστος. Η Ρόδος έκανε πιστά ό,τι όριζε το εγχει­ρί­διο, σταύ­ρωσε τα χέρια και περί­μενε υπο­μο­νε­τικά την ανα­γέν­νηση που ερχόταν από μόνη της. Τρία χρόνια μετά, γύρω από τα Λάερμα και τα Απόλ­λωνα, η ανα­γέν­νηση απο­φά­σισε να μη ρθει ούτε καν εκεί που το δάσος κάηκε μία και μόνη φορά, εκεί δηλαδή που είχε κάθε βιο­λο­γικό πλε­ο­νέ­κτημα με το μέρος της.

Απο­δει­κνύ­ε­ται λοιπόν ότι το «θα ανα­κάμ­ψει μόνο του» ισχύει με έναν μικρό αστε­ρί­σκο, εφόσον δεν ακο­λου­θή­σει παρα­τε­τα­μένη ξηρασία, εφόσον δεν σχη­μα­τι­στεί συμπα­γές στρώμα πευ­κο­βε­λό­νων που παγι­δεύει τους σπόρους, εφόσον οι κλίσεις είναι κάτω από 50% και εφόσον δεν έχει καεί η άρκευ­θος, που δεν ξανα­φυ­τρώ­νει με τίποτα. Δηλαδή εφόσον συμβεί το ακριβώς αντί­θετο από αυτό που συνέβη στη Ρόδο. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν χρειά­ζε­ται ανθρώ­πινη παρέμ­βαση, αλλά πόσος καιρός θα περάσει μέχρι κάποιος να απο­φα­σί­σει ότι το «περί­μενε και θα δεις» έχει κι αυτό ημε­ρο­μη­νία λήξης.

Η φύση απά­ντησε στο ερώτημα αν τα κατα­φέρ­νει μόνη της, και η απά­ντηση ήταν όχι, μόνο που περι­μέ­ναμε 3 χρόνια για να το ακού­σουμε.