Γιατί φεύγουν οι γιατροί από τα νησιά – Το επίδομα των 1.500 ευρώ ενίσχυσε το ενδιαφέρον, αλλά πολλές θέσεις παραμένουν κενές

Ηοι­κο­νο­μική ενί­σχυση των 1.500 ευρώ τον μήνα έφερε αισιο­δο­ξία για τη στε­λέ­χωση των μικρών νησιών, όμως τα κενά στο ΕΣΥ παρα­μέ­νουν. Πίσω από τις άγονες θέσεις, τις επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες προ­κη­ρύ­ξεις και τις απο­χω­ρή­σεις γιατρών κρύ­βε­ται ένα νέο, βαθύ­τερο πρό­βλημα: η στε­γα­στική κρίση στους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς.

Η Ελλάδα δια­θέ­τει για­τρούς, αλλά σε πολλές περι­πτώ­σεις δεν μπορεί να τους εξα­σφα­λί­σει το στοι­χειώ­δες: στέγη.

Το επίδομα των 1.500 ευρώ έφερε αιτή­σεις, αλλά δεν έλυσε το πρό­βλημα

Η θεσμο­θέ­τηση της πρό­σθε­της οικο­νο­μι­κής ενί­σχυ­σης ύψους 1.500 ευρώ τον μήνα για για­τρούς που θα υπη­ρε­τή­σουν σε νησιά με πλη­θυ­σμό κάτω των 4.000 κατοί­κων φαί­νε­ται ότι κινη­το­ποί­ησε το ενδια­φέ­ρον του ιατρι­κού προ­σω­πι­κού.

Στην πρώτη προ­κή­ρυξη για τις δομές Πρω­το­βάθ­μιας Φρο­ντί­δας Υγείας των μικρών νησιών που συμ­με­τέ­χουν στο πρό­γραμμα, κατα­τέ­θη­καν συνο­λικά 57 αιτή­σεις για 42 θέσεις γιατρών του ΕΣΥ.

Η αντα­πό­κριση ήταν ιδιαί­τερα θετική σε ορι­σμέ­νες περιο­χές. Στην Ύδρα, τον Πόρο και τις Σπέτσες κατα­γρά­φηκε έντονος αντα­γω­νι­σμός, με περισ­σό­τε­ρους του ενός υπο­ψη­φί­ους για συγκε­κρι­μέ­νες θέσεις.

Το πρό­γραμμα αφορά 47 μικρά νησιά και χρη­μα­το­δο­τεί­ται μέσω επτα­ε­τούς δωρεάς του Stelios Philanthropic Foundation, συνο­λι­κού ύψους 10,08 εκατ. ευρώ, με στόχο την ενί­σχυση των δημό­σιων δομών υγείας.

Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ενιαία.

Οι θέσεις παρα­μέ­νουν κενές στις πιο απο­μο­νω­μέ­νες περιο­χές

Παρά το οικο­νο­μικό κίνητρο, 13 δομές παρέ­μει­ναν χωρίς καμία αίτηση, αντι­στοι­χώ­ντας συνο­λικά σε 16 κενές θέσεις.

Χωρίς υπο­ψη­φί­ους έμειναν θέσεις σε:

Άγιο Ευστρά­τιο

Ψαρά

Φολέ­γαν­δρο

Αγα­θο­νήσι

Νίσυρο (Μαν­δράκι)

Κου­φο­νή­σια

Θύμαινα

Σέριφο

Θηρασιά

Κίμωλο

Κέα

Σκύρο (Γενική/Οικο­γε­νειακή Ιατρική και Ακτι­νο­λο­γία)

Αλόν­νησο

Τα στοι­χεία δεί­χνουν ότι το οικο­νο­μικό κίνητρο λει­τουρ­γεί, αλλά δεν αρκεί για τις περιο­χές όπου η απο­μό­νωση, η δυσκο­λία μετα­κί­νη­σης και κυρίως το κόστος ζωής λει­τουρ­γούν απο­τρε­πτικά.

Οι αριθμοί των Υγειο­νο­μι­κών Περι­φε­ρειών

Η μεγα­λύ­τερη αντα­πό­κριση κατα­γρά­φηκε στη 2η Υγειο­νο­μική Περι­φέ­ρεια:

2η ΥΠΕ: 49 αιτή­σεις για 35 θέσεις

5η ΥΠΕ: 7 αιτή­σεις για 6 θέσεις

6η ΥΠΕ: 1 αίτηση για 1 θέση

Το συμπέ­ρα­σμα είναι διπλό: υπάρ­χουν γιατροί που ενδια­φέ­ρο­νται όταν υπάρ­χουν κίνητρα, αλλά υπάρ­χουν ακόμη περιο­χές όπου ούτε τα πρό­σθετα χρήματα αρκούν.

Οι 95 θέσεις που επα­να­προ­κη­ρύ­χθη­καν

Η πραγ­μα­τική διά­σταση του προ­βλή­μα­τος απο­τυ­πώ­θηκε τον Ιανουά­ριο του 2026.

Το Υπουρ­γείο Υγείας ανα­γκά­στηκε να επα­να­προ­κη­ρύ­ξει 95 θέσεις ειδι­κευ­μέ­νων γιατρών που είχαν ήδη χαρα­κτη­ρι­στεί άγονες. Οι περισ­σό­τε­ρες αφο­ρού­σαν νησιω­τι­κές, ορεινές και απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές.

Το πρό­βλημα δεν αφορά μία ή δύο ειδι­κό­τη­τες. Μέσα στο 2026 προ­κη­ρύ­χθη­καν:

1.131 νέες θέσεις ειδι­κευ­μέ­νων γιατρών για το ΕΣΥ

441 μόνιμες θέσεις για Κέντρα Υγείας και Πολυ­δύ­ναμα Περι­φε­ρειακά Ιατρεία

Οι συνε­χείς προ­κη­ρύ­ξεις δεί­χνουν ότι η δυσκο­λία στε­λέ­χω­σης δεν απο­τε­λεί συγκυ­ριακό φαι­νό­μενο, αλλά έχει απο­κτή­σει μόνιμα χαρα­κτη­ρι­στικά.

Το ανυ­πέρ­βλητο εμπόδιο: Η κατοι­κία

Η βασική αιτία που εμφα­νί­ζε­ται πλέον όλο και συχνό­τερα δεν είναι μόνο ο μισθός. Είναι η αδυ­να­μία εξεύ­ρε­σης κατοι­κίας.

Η Ελλάδα δημιούρ­γησε έναν νέο παρα­λο­γι­σμό: το κράτος βρίσκει τον γιατρό, αλλά ο γιατρός δεν βρίσκει σπίτι.

Στα δημο­φιλή του­ρι­στικά νησιά, η επέ­κταση της βρα­χυ­χρό­νιας μίσθω­σης έχει περιο­ρί­σει δρα­μα­τικά τις δια­θέ­σι­μες κατοι­κίες για μακρο­χρό­νια ενοι­κί­αση.

Ένας νέος γιατρός μπορεί να διο­ρί­ζε­ται σε έναν από τους πιο γνω­στούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας και ταυ­τό­χρονα να αδυ­να­τεί να πλη­ρώ­σει ένα μικρό δια­μέ­ρι­σμα.

Για έναν δημόσιο λει­τουργό με επι­στη­μο­νική εξει­δί­κευση, το κόστος κατοι­κίας μπορεί να απορ­ρο­φή­σει σχεδόν το μισό εισό­δημα.

Πηγαί­νουν για υπη­ρε­σία, αλλά τελικά φεύγουν

Σε αρκετές περι­πτώ­σεις οι γιατροί απο­δέ­χο­νται τον διο­ρι­σμό, μετα­βαί­νουν στο νησί και στη συνέ­χεια δια­πι­στώ­νουν ότι δεν μπορούν να εξα­σφα­λί­σουν αξιο­πρεπή στέγη.

Το απο­τέ­λε­σμα είναι:

απο­χω­ρή­σεις προ­σω­πι­κού,

νέα κενά,

μετα­κι­νή­σεις γιατρών από άλλες περιο­χές,

επι­βά­ρυνση των ήδη πιε­σμέ­νων δομών υγείας.

Το πρό­βλημα δεν είναι πλέον μόνο ότι δεν βρί­σκο­νται γιατροί. Είναι ότι δεν μπορούν να παρα­μεί­νουν στον τόπο που διο­ρί­ζο­νται.

Τα νησιά δεν εξυ­πη­ρε­τούν μόνο τους κατοί­κους τους

Η υγειο­νο­μική κάλυψη των νησιών δεν αφορά μόνο τους μόνι­μους κατοί­κους αλλά έχει και του­ρι­στική διά­σταση.

Κατά τους θερι­νούς μήνες, ο πλη­θυ­σμός πολλών περιο­χών πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται. Οι μικρές δομές υγείας καλού­νται να αντι­με­τω­πί­σουν όχι μόνο τις ανάγκες των μόνιμων κατοί­κων, αλλά και εκα­το­ντά­δων χιλιά­δων επι­σκε­πτών.

Ένα νησί χωρίς γιατρό δεν είναι μόνο κοι­νω­νικό πρό­βλημα. Είναι ζήτημα δημό­σιας ασφά­λειας και του­ρι­στι­κής αξιο­πι­στίας.

Μήπως η λύση δεν είναι μόνο τα επι­δό­ματα αλλά τα σπίτια;

Η σημε­ρινή πολι­τική βασί­ζε­ται κυρίως σε επι­δό­ματα και οικο­νο­μικά κίνητρα. Όμως μια δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση θα μπο­ρούσε να είναι η δημιουρ­γία μόνιμης στε­γα­στι­κής υπο­δο­μής για υγειο­νο­μι­κούς.

Ένας ενδει­κτι­κός υπο­λο­γι­σμός δείχνει ότι 200 κατοι­κίες των 50 τ.μ. (συνο­λικά 10.000 τ.μ.) με κόστος κατα­σκευής περίπου 1.700 ευρώ/τ.μ. θα απαι­τού­σαν επέν­δυση περίπου 17 εκατ. ευρώ.

Ένα τέτοιο δίκτυο κατοι­κιών θα μπο­ρούσε να στη­ρί­ξει εκα­το­ντά­δες για­τρούς για δεκα­ε­τίες.

Την ίδια στιγμή, οι προ­σω­ρι­νές λύσεις έχουν διαρκές κόστος. Αν κάθε κενή θέση γιατρού δημιουρ­γεί πρό­σθετη επι­βά­ρυνση περίπου 50.000 ευρώ τον χρόνο για μετα­κι­νή­σεις, έκτα­κτες καλύ­ψεις και ανα­πλη­ρώ­σεις, τότε οι 95 άγονες θέσεις αντι­στοι­χούν σε περίπου 4,75 εκατ. ευρώ ετησίως.

Σε τέσσερα χρόνια, το κόστος πλη­σιά­ζει τα 20 εκατ. ευρώ.

Με άλλα λόγια: το σπίτι μένει, ενώ το επίδομα τελειώ­νει.

Το μεγάλο ερώτημα πλέον δεν είναι πόσες ακόμη θέσεις θα προ­κη­ρυ­χθούν.

Είναι αν η χώρα μπορεί να προ­σφέ­ρει στον γιατρό που καλεί­ται να υπη­ρε­τή­σει εκεί όπου τον χρειά­ζο­νται περισ­σό­τερο οι πολίτες το πιο βασικό αγαθό: ένα σπίτι για να ζήσει.

Πηγή: tovima.gr